«تقریبا می‌توانید عرق را بویید»: هنرمندان استریپتیز و تابه‌های فولادی نمایش‌های هنری رایگان این هفته را روشن می‌کنند

چهار نمایشگاه رایگان شما را از یک محوطه سفید لوکس در ریودوژانیرو به رقصندگان وابسته به عشق شهوانی خسته در حال تور ایالات متحده و یک آدرس لندن که فرهنگ را تغییر می دهد، می برد.

یک دیوار بتنی قرمز بزرگ، آثار ماکسول الکساندر را به دو قسمت تقسیم می کند. این دیوار باشگاه ورزشی فلامنگو در ریودوژانیرو بومی نقاش است، یکپارچه سرمه ای رنگ و برجستگی از تقسیم، که به معنای واقعی کلمه ما را از آنها، ثروتمند و فقیر، سیاه و سفید جدا می کند.

الکساندر در اوایل دهه 2020 به باشگاه لوکس پیوست. او در کودکی بارها از کنار دیوارهای قرمز آن عبور کرده بود - باشگاه در لبه فاولایی است که او از آن آمده است، بزرگترین باشگاه در برزیل. چیزی که در درونش یافت آرامش، آفتاب گرفتن، رفاه و سفیدی بود. او ابتدا کار خود را با نقاشی فیگورهای سیاه فاولای خود گذرانده بود، اما اکنون توسط بدن های خمیری با پوست صورتی مواج احاطه شده بود.

با موفقیت در حرفه‌اش، او دسترسی به این دنیای جدید را خریده بود و می‌دانست که نمی‌تواند همان چهره‌های سیاهی را که با آن‌ها نامش را ساخته بود نقاشی کند. پس این نتیجه، ده‌ها نقاشی از درختان سرسبز استوایی و بدن‌های سفید در آرامش، استراحت، گپ زدن، بازی در کنار استخر در محدوده آن چاه قرمز است، همه بخشی از رویکرد جدید او به آنچه که او «فیگوراسیون سفید» می‌خواند.

دیوارهای قرمز رنگ بر آثار در فضای اول تسلط دارند، در حالی که فیگور بر روی تخته غواصی ایستاده و شاخه های نخل در دوردست موج می زند. اتاق دوم از کف تا سقف با نقاشی روی کاغذ قهوه ای اعضای باشگاه پوشیده شده است که برخی در کنار چهره هایی از تاریخ هنر نشان داده شده اند. پسرها زیر آفتاب می ایستند، مردها در آب می پاشند، دخترها حرف می زنند و زن ها آفتاب می گیرند. این یک نقاشی ایده آل، مه آلود و تقریبا نوستالژیک است.

اما پر از پیچیدگی عاطفی است. این اثر رد انتظاراتی است که از هنرمندان سیاه‌پوست برای ساخت آثار سیاه، ساختن نقاشی‌هایی از چهره‌های سیاه‌پوست برای فروش به مخاطبان و مجموعه‌داران سفیدپوست وجود دارد. این است که الکساندر از بازی کردن خودداری می کند. اما یک کاوش درون‌نگر نیز وجود دارد که چه اتفاقی می‌افتد وقتی زندگی شما تغییر می‌کند، وقتی جوان و فقیر و ناامید نیستید و به چیزی متفاوت تبدیل می‌شوید.

این به نظر نمی رسد که الکساندر بدن های شل و ول سفید را مسخره می کند، احساس می کند که او تلاش می کند یک شهر تقسیم شده، یک تاریخ هنری که او را نمایندگی نمی کند و دنیایی که از شما انتظار دارد چیزی باشید که دیگر نیستید. همه چیز شبیه بهشت ​​است، اما حتی بهشت ​​نیز مکان پیچیده ای است.

خستگی در عکس‌های سوزان میسلاس آنقدر محسوس است که تقریبا تخلیه می‌شود. او سه سال را در اواسط دهه 70 گذراند و گروهی از نوازندگان رقص برهنگی را دنبال کرد که در حال گشت و گذار در گستره بی پایان آمریکا بودند، به آرامی اعتماد آنها را به دست آورد و آنها را در صمیمی ترین، بی محافظ ترین و بداخلاقی ترین حالت آنها اسیر کرد.

او از پشت صحنه از آنها عکس می گیرد. شب به شب، زنان به طرز اغواکننده‌ای برای مردانی با چشم‌های گشاد، آب‌های دهان و گیج می‌رقصند – می‌بینی که از بین پاهای رقصنده‌ها در حال خمیدن هستند، افراد ناشناس که از یک چشم ناامید هستند.

و سپس رقصنده ها از تلاش همه چیز سقوط می کنند. آنها با حواس پرتی سیگار می کشند، روی مبل ها می نشینند یا روی تخت مچاله می شوند. این نتیجه نهایی کار فیزیکی است: فروپاشی کامل، خستگی مطلق.

در بسیاری از عکس‌ها، رقصندگان از پشت پرده به روی صحنه نگاه می‌کنند، منتظر نوبت خود هستند، و شاهد زشت شدن اوضاع برای مجری ضعیف روی صحنه هستند.

تصاویر بیشتر به بیننده نمی‌دهند، اما وقتی Meiselas رقصندگان را بی‌خبر و گمشده در لحظه شکار می‌کند، بسیار خاص هستند. اینها داستانهای استثمار و سرگرمی، کار و فرسودگی است که چیزی جز تحلیل فیزیکی و عاطفی باقی نمی گذارد.

عکس هاکسلی پارلور، لندن، تا 21 نوامبر

هیون سونگ خیلی چیزها را با اندک می گوید. این نقاش کره‌ای ساکن هامبورگ، تنها با چند ضربه قلم‌مو، یک جهان کامل را باز می‌کند: خاطرات او از زندگی عمیقا روستایی، کره جنوبی اواسط قرن، شوکه‌اش از شهرنشینی هیولایی آلمان مدرن، نیاز شدید او به یافتن پناهگاهی در نقاشی، در هر نشانی نوشته شده است.

مینیمالیسم کل موضوع توسط عناوین آشکار می شود. این کارها چیزهایی مانند 11 ضربه قلم یا 6 ضربه قلم روی 1 ضربه قلم نامیده می شوند، زیرا همه آنها همین هستند، اما پیچیده تر از آن هستند.

او ابتدا هر بوم را صاف می‌گذارد، و هر علامت را با حرکتی طولانی، فراگیر و تمام بدن نقاشی می‌کند، و از نظر فیزیکی سعی می‌کند ایده‌هایش را در اثر منتقل کند. نقاشی‌ها همگی روی پس‌زمینه‌های سبز تیره یا مشکی هستند، که هر ضربه قلم مویی، حجاب سفید رنگی را در تاریکی ایجاد می‌کند. برش تقریبا روی همه آنها یک خط قهوه ای است، چوبی که به نظر می رسد تقریبا پرده های بسیار نازک را بلند می کند. علامت‌های سفید به ابریشم‌های خام جمع‌آوری‌شده در جوانی اشاره می‌کنند، علامت‌های قهوه‌ای به نشانه‌های مرزی اشاره می‌کنند که مناظر کودکی او را مشخص می‌کردند.

همه این ایده‌ها از جدایی و تفرقه، رفع حجاب، سکوت و صلح وجود دارد. آنها تقریبا به طور غیرقابل تحملی شکننده هستند، اما برای آن زیباتر و مراقبه تر هستند.

خیلی قبل از اینکه خیابان کارنابی لندن یکی از اصلی‌ترین مراکز گردشگری پایتخت باشد، یک مرکز فرهنگی مناسب، مکانی برای شکوفایی مد و موسیقی بود. و شماره 50 خیابان کارنابی خانه شش مکان مختلف موسیقی بین دهه‌های 1930 و 80 بود که به تغییر چشم‌انداز فرهنگی کشور کمک کرد. چه در دهه 50 باشگاه سان ست باشد و چه در دهه 70 کلمبو، این آدرس جایی است که کنشگری با موسیقی روبرو شد، جایی که جاز جای خود را به گروه‌های موسیقی فولادی و سیستم‌های صوتی داد، جایی که سیاهان با سفیدها ملاقات کردند.

این نمایش کوچک در فضای پروژه طبقه پایین سادی کولز توسط استودیو/گالری چاپل، خیابان کارنابی 50 را در گوشه و کنار آدرس اصلی جشن می‌گیرد. دیوارها به رنگ قهوه ای عمیق رنگ آمیزی شده اند، بلندگوهای دست ساز مایا رامنارین صداهای ضبط های قدیمی جاز و اسکا را پخش می کنند، نقاشی ها رقصندگان را نشان می دهد که در فضاهای شلوغ در حال حرکت هستند، نوازندگان در حال بازی در اتاق های شلوغ هستند. من همه کارهای اینجا را دوست ندارم، اما ایده خوب است، و دو نقاشی جورجیا سمپل و آمیدا دین عالی هستند.

Semple's یک چشم انداز تاریک و جوی از گروه فولادی راس هندرسون، اولین گروه تابه فولادی بریتانیا است که برای جمعیتی از چهره های شاد که به آرامی با موسیقی در حال نوسان هستند، می نوازند. کار دین به دهه 1970 سفر می‌کند و مردم در اتاقی از قرمز آتشین و نارنجی آغشته به گرما به هم فشار می‌آورند و دوبله از بلندگوها بیرون می‌ریزد.

این نمایش یک نامه عاشقانه کوچک به تاریخ موسیقی، باشگاه و رقص است. تقریبا می توانید بوی عرق را حس کنید.