تلاش ترامپ برای حذف نژاد از سرشماری به کودکان آسیب می رساند

بچه ها در حد متوسط ​​زندگی نمی کنند. آنها در محله‌ها، شهرستان‌ها، شهرها و ایالت‌ها زندگی می‌کنند، جایی که تجربیات و فرصت‌های آنها می‌تواند به‌طور چشمگیری متفاوت باشد. خدمت به جوامع با حکمرانی خوب مستلزم دانستن آنچه واقعا در صحنه اتفاق می افتد، دارد. این درست است، چه عضوی از کنگره باشید که در مورد نحوه تخصیص بودجه فدرال تصمیم می گیرید، چه فرمانداری باشید که منابع را برای مناطق مدرسه ای درگیر مدیریت می کند یا یک شهردار که تلاش می کند بفهمد چرا یک محله پر رونق است در حالی که محله ای دیگر نه. هیچ یک از این کارها بدون اطلاعات قابل اعتماد و دقیق امکان پذیر نیست.

و برای بیش از 200 سال، تقریبا از زمان تأسیس کشور ما و ثبت آن در قانون اساسی ایالات متحده، سرشماری ستون فقرات اطلاعات قابل اعتماد در مورد افرادی است که در ایالات متحده زندگی می کنند. این سرشماری به سیاست گذاران، رهبران جامعه و سازمان هایی مانند ما که وقف رفاه کودکان هستند، کمک کرده است به دو سؤال اساسی پاسخ دهند: کودکان و خانواده ها چگونه کار می کنند؟ و کجا با بزرگترین چالش ها روبرو هستند؟ آن سیستم اطلاعاتی اکنون در معرض خطر است.

یک قانون اداره سرشماری که به تازگی پیشنهاد شده است، تغییرات قابل توجهی را در نحوه شمارش و توصیف جمعیت کشور در سرشماری ده ساله ایجاد می‌کند، با پیامدهای خاصی برای کودکان در جوامعی که از لحاظ تاریخی شمارش آنها دشوارتر بوده است. در میان آنها، این قانون سؤالات مربوط به نژاد و قومیت را در سرشماری ده ساله حذف می‌کند - یک شمارش جمعیت که کنگره هر 10 سال یک بار نیاز دارد، و یک بستر مهم برای تخمین‌های جمعیتی است که در بهبود دقت در سایر نظرسنجی‌های فدرال استفاده می‌شود.

حذف این سوالات از سرشماری دسترسی به داده های مربوط به نژاد و قومیت را به طور مداوم و دقیق در طول زمان بسیار دشوارتر می کند. این تنها تهدیدی برای اطلاعات مهمی نیست که رهبران بر آن تکیه می کنند. اداره سرشماری همچنین انتشار داده‌های نظرسنجی جامعه آمریکایی را که اکنون برای اکتبر برنامه‌ریزی شده است، به تعویق انداخته است.

29. نظرسنجی جامعه آمریکا سالانه برآوردهای محلی مفصلی را در مورد درآمد، فقر، آموزش، بیمه درمانی و هزینه‌های مسکن ارائه می‌کند که سرشماری ده ساله به تنهایی نمی‌تواند آن‌ها را نشان دهد. سیاستگذاران، از فرمانداران گرفته تا هیئت‌های مدرسه، همگی برای تهیه پیش‌نویس بودجه و توسعه برنامه‌ها به داده‌های نظرسنجی جامعه آمریکا متکی هستند. بنیادهایی مانند ما نیز بر آن تکیه می‌کنند و از داده‌ها برای راهنمایی تصمیم‌گیری‌ها استفاده می‌کنند و درک می‌کنند که بچه‌ها کجا رشد می‌کنند، کجا در حال مبارزه هستند و کجا به توجه نیاز است. آنی ای.

«کتاب داده‌های شمارش کودکان» بنیاد کیسی برای ردیابی وضعیت کودکان، ایالت به ایالت و در سراسر کشور، به شدت به تخمین‌های نظرسنجی جامعه آمریکایی متکی است. میانگین های ملی که به نظر می رسد در حال بهبود هستند می توانند واقعیت بسیار متفاوتی را پنهان کنند. فقر کودکان می تواند به طور کلی کاهش یابد در حالی که در جوامع خاص به شدت بالا باقی بماند. تعداد بیشتری از کودکان می توانند پوشش بهداشتی دریافت کنند در حالی که کودکان در برخی گروه ها آن را از دست می دهند. برای مثال، نرخ رسمی فقر کودکان بین سال‌های 2019 و 2024 با 2 درصد کاهش به 15 درصد رسیده است.

اما این آمار که از نظرسنجی جامعه آمریکا به دست آمده است، در بین ایالت ها، جوامع و گروه های جمعیتی بسیار متفاوت به نظر می رسد. در ویرجینیای غربی، 22 درصد از کودکان در سال 2024 در فقر زندگی کردند. در نیوهمپشایر، فقط 7 درصد این کار را انجام دادند. وقتی این تفاوت ها سخت تر می شود، عواقب آن واقعی است.

کمک‌های مراقبت از کودکان ممکن است به جوامعی نرسد که خانواده‌ها بیشتر با هزینه‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، سرمایه‌گذاری‌های مسکن می‌توانند محله‌ها را تحت بیشترین فشار از دست بدهند و سیاست‌گذاران می‌توانند به این نتیجه برسند که یک برنامه حتی زمانی که برخی از کودکان رها شده‌اند، کار می‌کند. زمانی که رهبران نمی توانند به وضوح و با دقت ببینند که کجا نیازها بیشتر است یا اینکه آیا سرمایه گذاری ها موثر هستند، منابع عمومی کمیاب به سختی مورد هدف قرار می گیرند.

دانستن نژاد یا قومیت کودک به ما نمی گوید که آن کودک چه چیزی می تواند به دست آورد یا خانواده به چه چیزهایی نیاز دارد، اما بررسی نتایج در بین گروه ها کمک می کند تا مشخص کنیم که آیا پیشرفت به همه می رسد یا خیر، و آیا سیاست ها طبق خواسته عمل می کنند یا خیر. روی هم رفته، این دو تحول به یک روند اساسی اشاره می‌کنند: کاهش توانایی برای دیدن واضح فرزندان و خانواده‌هایمان، در لحظه‌ای که سیاست‌گذاری صحیح، هدفمند و مؤثر بیشتر به آن بستگی دارد. نادیده گرفتن کودکان از قبل در روند سیاسی ما آسان است. نمی توانند رای بدهند. خیلی ها خیلی جوان هستند که نمی توانند خودشان صحبت کنند.

آنها محله، درآمد خانواده، منابع مدرسه یا فرصت های در دسترس خود را انتخاب نمی کنند. بزرگسالان در مورد همه این موارد تصمیم می گیرند. این به کسانی که برای کودکان تصمیم می‌گیرند، مسئولیت خاصی می‌دهد تا درک کنند که واقعا چگونه کار می‌کنند، و این بدان معناست که داده‌های پشت آن تصمیم‌ها مستحق محافظت هستند، نه نادیده گرفتن. کودکان امروز کارمندان، مشتریان، کارفرمایان، رای دهندگان و رهبران جامعه فردا هستند - و موفقیت آنها قدرت اقتصاد و کشور ما را شکل خواهد داد.

اعضای کنگره، مقامات ایالتی، شهرداران، رهبران تجاری و سایر افرادی که به داده‌های سرشماری وابسته هستند، باید تأثیر این تغییرات را بر جوامعی که در آنها خدمت می‌کنند، بررسی کنند - و بر اهمیت دریافت اطلاعات دقیق و قابل‌اطمینان در برنامه تاکید کنند. بحث در مورد کاهش فقر کودکان، بهبود مدارس، تقویت خانواده ها یا ایجاد مسیرهایی برای کار همه به داده های واقعی و حقایق مشترک بستگی دارد. این با شمردن و دیدن هر کودک به طور کامل، قابل اعتماد، مداوم و به موقع شروع می شود. لیزا لاوسون رئیس و مدیر عامل بنیاد آنی ای کیسی است.

لا جون مونتگومری تابرون رئیس و مدیرعامل W.K. بنیاد کلوگ