تلسکوپ روبین باید تعداد بیشتری از "ماه های کوچک" مرموز زمین را پیدا کند - از جمله برخی از آنها که می توانیم از نزدیک مطالعه کنیم.

زمین تقریبا همیشه بیش از یک قمر دارد. بقیه بسیار کوچک هستند و هرگز طولانی نمی مانند - اما می توانند بینش های قابل دسترس و منحصر به فردی را در مورد منظومه شمسی ارائه دهند.

ماهواره های موقت یا مینی قمرها، سیارک های کوچکی هستند که در همسایگی زمین سرگردان هستند و برای مدت کوتاهی توسط گرانش سیاره ما اسیر می شوند. گریگوری فدورتس از دانشگاه هلسینکی فنلاند در ارائه‌ای در کنگره علوم سیاره اروپا (EPSC) 2026 در لاهه در ماه سپتامبر گفت که یک نمونه معمولی حدود 9 ماه می‌ماند و تقریبا سه بار دور زمین می‌چرخد تا دوباره به مدار اطراف خورشید بگریزد.

مدل‌سازی Fedorets نشان می‌دهد که بزرگ‌ترین مینی ماه در اطراف زمین در هر لحظه معین معمولا تنها حدود 75 سانتی‌متر (30 اینچ) عرض دارد. سیارکی با عرض حدود 3 متر (10 فوت) باید هر 10 تا 20 سال یکبار گرفته شود. فدورتس گفت: "این فقط یک ساختار نظری نیست. شواهد مشاهده ای وجود دارد." با این حال، تنها دو قمر کوچک تا به امروز تایید شده است - 2006 RH120 و 2020 CD3، که هر دو توسط نقشه‌برداری آسمان کاتالینا در آریزونا کشف شدند.

دو گلوله آتشین که در سال 2013 بر فراز جمهوری چک و در سال 2016 در استرالیا دیده شد، در اجسامی که در مدارهای زمین مرکزی قرار داشتند، ردیابی شدند. دو سیارک دیگر، 2022 NX1 و 2024 PT5، تنها برای مدت کوتاهی و بدون تکمیل یک مدار کامل دستگیر شدند.

فدورتس به سومین مینی ماه بالقوه اشاره کرد - Sar2901 که اخیرا کشف شده است، که همچنین می تواند یک شی مصنوعی باشد. به گفته مرکز سیاره کوچک، Sar2901 از آن زمان محو شده است، اما باید دوباره در اواسط تا اواخر نوامبر قابل مشاهده باشد.

سنگ های کوچک، سوالات بزرگ

ماه های کوچک آنقدر کوچک هستند که دانشمندان اطلاعات کمی در مورد آنها دارند. برای اجرام بین 1 تا 10 متر (3.3 تا 33 فوت)، مدل‌های جمعیت سیارک‌های نزدیک به زمین با اعداد پیشنهادی سوابق گلوله‌های آتشین در جو زمین مخالف هستند. ماه های کوچک درست در آن شکاف قرار دارند، بنابراین یافتن تعداد بیشتری از آنها باید نشان دهد که کدام تصویر درست است.

آنها همچنین ممکن است نشان دهند که چه مقدار از مواد موجود در همسایگی زمین منشأ خود را به ماه ما بازمی‌گردانند، زیرا برخی از سیارک‌های کوچک ممکن است تکه‌هایی از سطح ماه باشند که در اثر برخورد به فضا منفجر شده‌اند. به عنوان مثال، در طول پرواز موقت سیارک 2024 PT5، طبق یک مطالعه در سال 2025 که توسط تئودور کارتا انجام شد، دانشمندان دریافتند که طیف آن به سنگ ماه نزدیک‌تر است تا سیارک‌های معمولی، که فدورتز آن را قوی‌ترین شواهد تاکنون برای پرتاب ماه در میان همسایگان کوچک زمین توصیف کرد.

Kamo'oalewa، یک سیارک بسیار بزرگتر و شبه ماه زمین، که ماموریت Tianwen-2 چین در ماه ژوئیه به آن رسید، موضوع بحث در مورد منشاء احتمالی ماه یا سیارک بوده است. Rubin بازی-تغییر دهنده و نمونه بودجه را برمی گرداند

بررسی میراث 10 ساله فضا و زمان رصدخانه دگرگون‌کننده Vera C. Rubin (LSST) باید ماه‌های کوچک بیشتری را پیدا کند، هرچند کار بیشتری لازم است. فدورتس تخمین می زند که این بررسی به تنهایی هر دو سال یک بار باید یک ماه کوچک را ثبت کند.

Fedorets و همکارانش در حال راه‌اندازی یک سیستم اختصاصی هستند که روی یک سرور مجازی در مرکز محاسبات علمی فنلاند اجرا می‌شود تا هشدارهای Rubin را از طریق کارگزار داده‌های نجومی بی‌درنگ ANTARES غربال کند تا ماه‌های کوچک بالقوه را برای رصدهای بعدی پرچم‌گذاری کند، که می‌تواند تشخیص‌ها را به دو یا سه در سال افزایش دهد.

انجام اکتشافات منظم می تواند درها را برای ماموریت های آینده باز کند و اهدافی را برای ماموریت های بازگشت نمونه سیارکی نسبتا آسان و کم هزینه فراهم کند. نزدیکی ماه‌های کوچک به زمین و سرعت نسبی کم آنها به این معنی است که پیشران موشک کمتری برای خروج به این اهداف کوچک و بازگشت به زمین مورد نیاز است.

در ابتدا، Fedorets مأموریت‌های نمایشی فناوری cubesat را پیش‌بینی می‌کند که راه را برای مأموریت‌های متوسط ​​که می‌توانند نمونه‌ها را جمع‌آوری کنند هموار می‌کند. او مأموریت نمونه کم انرژی Tianwen-2 را به عنوان یک پله بالقوه برای استفاده از منابع می‌بیند، در حالی که به این نکته اشاره می‌کند که در بالاترین سطح، برنامه‌هایی مانند ماموریت تغییر مسیر سیارک لغو شده ناسا (ARM) و برنامه‌هایی از سوی TransAstra برای قرار دادن یک سیارک 100 تنی در اطراف یک سیارک وجود داشته است.

فدورتس گفت: «این علمی تخیلی نیست. "این افراد در واقع به این نوع چیزها فکر می کنند."

زمان‌های هشدار کوتاه و بی‌ثباتی مدار ماه‌های کوچک نمایه‌های ماموریت بالقوه را دیکته می‌کند. یک فضاپیما می‌تواند در فضای زمین-ماه منتظر بماند و آماده حرکت به سمت یک مینی ماه تازه کشف شده باشد، مشابه نحوه پرتاب Comet Interceptor ESA و سپس منتظر یک دنباله‌دار مناسب برای مطالعه باشد. سیارک‌ها همچنین می‌توانند به مدارهای باثبات‌تری هدایت شوند که امکان انجام مأموریت‌های گسترده‌تر در آینده را فراهم می‌کند.

فدورتس گفت: «LSST اکنون آنلاین است و طی 10 سال آینده، انتظار می‌رود تعداد بیشتری از این قمرهای موقت را پیدا کنیم. اکتشافات منظم می تواند راه را برای اکتشاف در اوایل دهه 2030 و ماموریت های نمونه گیری در اواخر این دهه هموار کند.