از غذای فاسد گرفته تا مخالفان سیاسی: پژوهشگران چگونگی ارتباط انزجار را با باورهای ما بررسی می کنند - و چرا این ارتباط پیچیده است

برخی از مطالعات، حساسیت به انزجار را با نگرش‌های محافظه‌کارانه اجتماعی مرتبط می‌دانند. اما پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده، آیا انزجار سیاست ما را شکل می‌دهد یا باورهای ما آنچه را که منزجرکننده می‌دانیم شکل می‌دهد؟

بوی غذای فاسد می تواند باعث عقب نشینی ما شود. برخی از اعمال جنسی می توانند واکنش مشابهی را برانگیزند. و در فضای سیاسی قطبی شده امروز، حتی مخالفان سیاسی نیز می توانند به موضوع انزجار تبدیل شوند.

روانشناسان مدتهاست که بررسی کرده اند که آیا حساسیت به انزجار به توضیح باورهای سیاسی کمک می کند یا خیر. مروری بر 24 مطالعه نشان داد که افرادی که به راحتی منزجر می‌شوند، از دیدگاه‌های اجتماعی محافظه‌کارانه‌تری برخوردارند.

یوئل اینبار، روانشناس از دانشگاه بریتیش کلمبیا در کانادا، به دویچه وله گفت: «ما فکر می‌کنیم که تا حدودی تکامل یافته است تا قرار گرفتن در معرض چیزهایی را که ممکن است شما را بیمار کنند، کاهش دهد.

اما انزجار یک احساس واحد نیست. مقیاس انزجار سه دامنه ای که در سال 2009 توسعه یافت، سه نوع را متمایز می کند:

یک نظریه این است که افرادی که به ویژه مراقب میکروب ها و بیماری ها هستند نیز ممکن است قوانین اجتماعی سنتی را ترجیح دهند.

اینبار توضیح می دهد که اجتناب از منابع احتمالی عفونت می تواند به معنای از دست دادن تجربیات جدید نیز باشد.

وی گفت: "برخی افراد بیشتر در سمت محافظه کار محتاط و برخی افراد بیشتر در سمت کاوش ریسک پذیری در مواجهه با عوامل بیماری زا هستند."

در واقع، زبان آلودگی در لفاظی های سیاسی نیز ظاهر می شود. دونالد ترامپ در طول مبارزات انتخاباتی خود در سال 2024 بارها از مهاجران به عنوان "مسموم کننده خون کشور ما" یاد کرد. ترامپ همچنین خود را "گرما هراس" توصیف کرده است.

اینبار اذعان می‌کند که شواهدی که حساسیت به انزجار را با باورهای سیاسی محافظه‌کار مرتبط می‌کند نامشخص است.

اینبار گفت: «ما فرضیه‌هایی داریم. نمی‌دانم آنقدر که می‌خواهم شواهد قوی داریم.

انزجار منحصرا محافظه کارانه نیست. و آنچه مردم طغیان می کنند می تواند به ارزش های آنها بستگی داشته باشد.

یک مطالعه در سال 2020 با عنوان "آیا انزجار یک احساس "محافظه کارانه" است؟ دریافتند که لیبرال ها و محافظه کاران از چیزهای مختلف منزجر هستند.

محافظه‌کاران، که عموما با جمهوری‌خواهان در سیاست ایالات متحده همسو بودند، انزجار بیشتری از نمونه‌های مربوط به رفتارهای جنسی و مصرف مواد مخدر گزارش کردند، در حالی که لیبرال‌ها، که عموما با دموکرات‌ها همسو بودند، انزجار بیشتری از حیوان آزاری و آلودگی محیط زیست گزارش کردند.

با این حال، وقتی از آنها پرسیده شد که به طور کلی چقدر به راحتی منزجر می شوند، هیچ تفاوت واضحی در بین طیف سیاسی وجود نداشت.

برخی از مطالعات اولیه نشان می‌دهند که محافظه‌کاران واکنش‌های فیزیکی قوی‌تری به تصاویر ترسناک یا منزجرکننده نشان می‌دهند که تا حدی از طریق تغییرات در تعریق اندازه‌گیری می‌شود.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

اما تحقیقات بعدی، از جمله مطالعه سال 2020 توسط روانشناس سیاسی برت باکر در دانشگاه آمستردام، برای بازتولید این یافته ها تلاش کرد.

با این حال، مطالعات مبتنی بر پرسشنامه به طور کلی نشان داده است که افراد با نگرش های محافظه کارانه تر، به راحتی منزجر می شوند.

"اگر واکنش های بدنی در گروه های سیاسی متفاوت نیست، چرا احساسات متفاوت است؟" مانوس تساکیریس، از رویال هالووی و مرکز سیاست احساسات در دانشگاه لندن، به دویچه وله گفت.

تساکیریس و همکارش ماریانا فون مور تعجب کردند که آیا پاسخ ممکن است در نحوه درک و تفسیر سیگنال‌های بدن توسط افراد باشد.

دانشمندان درک احساسات درونی مانند گرسنگی، تنفس یا تپش قلب را "درون گیر" می نامند. گاهی اوقات به آن حس هشتم، در کنار پنج مورد آشنا، به علاوه حواس تعادل و وضعیت بدن ما نیز می گویند.

تساکیریس به دویچه وله گفت: «سیگنال بدنی با یک برچسب به دست نمی آید. ما باید به آن توجه کنیم و آن را درک کنیم.»

محققان 632 بزرگسال آمریکایی را مورد بررسی قرار دادند و از آنها پرسیدند که چقدر به سیگنال‌های بدنشان توجه کرده و به آنها اعتماد دارند - معیاری که به عنوان "حساسیت درونی" شناخته می‌شود.

آنها دریافتند افرادی که به راحتی از رفتار جنسی منزجر می شوند، صرف نظر از اینکه چقدر نسبت به بدن خود احساس می کنند، محافظه کارتر هستند.

اما برای انزجار اخلاقی، ارتباط با محافظه کاری تنها در میان افرادی یافت شد که آگاهی بدنی پایین تری را گزارش کردند.

چیزی که به خصوص تساکیریس را شگفت زده کرد این بود که آگاهی بدنی ادراک شده به تنهایی هیچ ارتباطی با دیدگاه های سیاسی نداشت.

او گفت: "افرادی که به شدت با بدن خود هماهنگ هستند، نه لیبرال تر و نه محافظه کارتر بودند."

اینبار این سوال را مطرح می کند که آیا همه اشکال انزجار به یک اندازه برای مطالعه نگرش های سیاسی مفید هستند؟

او و جاشوا تایبور، یکی از سازندگان مقیاس انزجار سه حوزه ای، عموما اندازه گیری انزجار پاتوژن - واکنش به منابع احتمالی بیماری - را به جای انزجار جنسی ترجیح می دهند.

سوالات در مورد انزجار جنسی ممکن است منعکس کننده باورهای محافظه کارانه در مورد رابطه جنسی باشد.

اینبار گفت: «تقریبا دو بار از مردم یک چیز می‌پرسد.

مطالعه جدید هیچ ارتباط معناداری بین انزجار پاتوژن و دیدگاه های محافظه کارانه پیدا نکرد.

اینبار می‌خواهد یافته‌های مربوط به آگاهی بدنی و انزجار با پیش‌بینی‌هایی از قبل آزمایش شود. در حال حاضر، او آنها را "در بهترین حالت پیشنهادی" می داند.

تساکیریس پیشنهاد می کند که افرادی که برای درک احساسات بدنی خود تلاش می کنند ممکن است در برابر پیام های سیاسی که به آنها معنی آن احساسات را می گوید آسیب پذیرتر باشند.

او گفت: "من می دانم چه احساسی دارید. شما از این موضوع عصبانی هستید یا احساس انزجار می کنید." او نشان می دهد که چگونه ممکن است شخصی به ناراحتی شخص دیگری برچسب عاطفی بگذارد.

او استدلال می کند که چنین برچسب هایی می تواند بر رفتار سیاسی تأثیر بگذارد، اگرچه این مطالعه مستقیما این را آزمایش نکرد.

او گفت: «انزجار اینگونه می تواند کار سیاسی انجام دهد: می تواند قضاوت های اخلاقی در مورد افراد را به قضاوت درباره کل گروه ها تبدیل کند.

این تحقیق نمی‌تواند ثابت کند که آیا انزجار به باورهای سیاسی شکل می‌دهد یا باورهای موجود آنچه را که مردم منزجرکننده می‌دانند شکل می‌دهند. بیکر خاطرنشان می کند که باورهای سیاسی می توانند بر نحوه توصیف افراد شخصیت خود تأثیر بگذارند و نشان می دهد که این رابطه می تواند به هر دو صورت کار کند.

او به دویچه وله گفت: «رفتار رای دادن بسیار پیچیده است و شهروندان تصمیم خود را در مورد سیاست به شیوه ای پیچیده می گیرند.

اینبار همچنین نسبت به اهمیت اغراق آمیز انزجار هشدار می دهد.

او گفت: "نکته ای که در داستان شما باید بر آن تاکید شود این است که رابطه، در عین اینکه سازگار است، بسیار کوچک است."

این یکی از تأثیرات بسیاری بر سیاست مردم است.»

تساکیریس طرفدار چیزی است که او آن را «احساس انتقادی» می‌نامد: پاسخ‌های احساسی‌مان به مطالب تحریک‌آمیز، از جمله پست‌های رسانه‌های اجتماعی را زیر سؤال می‌بریم، همانطور که خود اطلاعات را زیر سؤال می‌بریم.

او همچنین تاکید می کند که احساسات خود را با دیگران در میان بگذاریم و به دیدگاه های مختلف گوش دهیم، حتی زمانی که ما مخالفیم.

او گفت: زندگی و سیاست و دموکراسی یک ورزش تماسی است. تدوین: روزالی دلانی