تلسکوپ ماهواره ای سوئیفت 22 ساله ناسا در پایان آتشین از مدار سقوط کرد.

سوئیفت از زمان پرتابش در سال 2004، صدها انفجار ابرنواختر، سیاهچاله‌های خردکننده ستاره‌ها، شعله‌های پرتو ایکس ستاره‌ها، سیارک‌ها و دنباله‌دارها را مورد مطالعه قرار داده و در حدود 7000 مقاله علمی منتشر شده مشارکت داشته است.

واشنگتن - آژانس فضایی گزارش داد که تلسکوپ ماهواره ای سوئیفت ناسا که دو دهه را صرف مطالعه قوی ترین انفجارهای انرژی شناخته شده در کیهان کرد، همانطور که انتظار می رفت در 4 نوامبر از مدار خارج شد و در جو زمین بر فراز اندونزی سوخت.

مرگ آتشین رصدخانه نیل گرلز سویفت، با وزن تقریبا 1452 کیلوگرم، کمتر از سه ماه پس از آن رخ داد که یک فضاپیمای نجات در مأموریت خود برای رساندن ماهواره به مدار بالاتر و افزایش عمر آن شکست خورد.

به گفته ناسا، نیروی فضایی ایالات متحده تأیید کرد که ورود مجدد سوئیفت در ساعت 7:39 صبح به وقت شرقی (8:39 بعد از ظهر به وقت سنگاپور) رخ داد، زیرا ماهواره با سرعتی حدود 22 برابر سرعت صوت بر فراز استان سوماترای شمالی اندونزی، تقریبا 322 کیلومتری شمال خط استوا، به اتمسفر فوقانی وارد شد.

ناسا گفت که انتظار دارد گرمای اصطکاکی ورود مجدد بیشتر ماهواره را به خوبی بالای سطح زمین بسوزاند و برخی از قطعات از فرو رفتن باقی بمانند، اگرچه آژانس فضایی ایالات متحده هیچ خسارت یا جراحتی بر روی زمین در اثر سقوط آوار گزارش نکرده است.

هنوز مشخص نیست که نقطه ورود مجدد تلسکوپ به پایتخت و بزرگترین شهر سوماترای شمالی، مدان، که حدود 2.5 میلیون نفر در آن زندگی می کنند، چقدر نزدیک است. جمعیت استان در مجموع حدود 16 میلیون نفر است.

نیروی فضایی پیش از این خطری را که برای مناطق پرجمعیت ایجاد می کند بسیار کم محاسبه کرده بود و احتمال آسیب رساندن به هر کسی را در زمین یک شانس در 2100 قرار می داد.

دین اسلادن، مهندس هوافضا برای تامین‌کننده قطعات صنعتی Accu Components مستقر در بریتانیا، قبل از ورود مجدد گفت که انتظار می‌رود تنها تعداد انگشت شماری از قطعات کوچک و سوخته آن را از بین ببرند، چیزی که به عنوان یک تلسکوپ قابل تشخیص نیست.

اسلادن در ایمیلی گفت: «ماهواره‌هایی با این اندازه مرتبا دوباره وارد اتمسفر می‌شوند و در نزدیک به 70 سال پرواز فضایی هیچ‌کس بر اثر سقوط آوار کشته نشده است.

او اضافه کرد که خطر حادثه ورود مجدد در درازمدت افزایش می‌یابد، «به همین دلیل است که طراحی ماهواره‌ها برای سقوط ایمن اهمیت بیشتری پیدا می‌کند».

سوئیفت از زمان پرتابش در سال 2004، صدها انفجار ابرنواختری، سیاهچاله‌های خردکننده ستاره‌ها، شعله‌های پرتو ایکس ستاره‌ای، سیارک‌ها و دنباله‌دارها را نیز مورد مطالعه قرار داده و در حدود 7000 مقاله علمی منتشر شده مشارکت داشته است. در 20 اکتبر فعالیت خود را متوقف کرد.

این رصدخانه که فاقد سیستم محرکه خاص خود بود، مدت ها از عمر طراحی دو ساله خود گذشته بود و ماه ها به سمت ناپایداری مداری حرکت می کرد.

در ماه ژوئیه، ناسا و استارت‌آپ کاتالیست مستقر در آریزونا، یک وسیله نقلیه نجات مخصوص به نام LINK را در مأموریتی برای قرار ملاقات با سوئیفت به فضا پرتاب کردند، ماهواره را محکم کرده و آن را به مداری بالاتر و پایدارتر بکشاند.

اما خود فضاپیمای LINK بلافاصله پس از رسیدن به فضا شروع به چرخش غیرقابل کنترل کرد، و در اواسط ماه اوت، مدیران ماموریت از تلاش صرف نظر کردند و اجازه دادند سوئیفت به زمین بازگردد. رویترز