تهران فکر می کند که اکنون زمان به سود خود است، اما میان ترم ها را اشتباه خوانده است
علیرغم تلاشهای ایران برای به تعویق انداختن مذاکرات تا زمان آغاز به کار کنگره دموکرات در ژانویه، دولت کنونی به دلیل نگرانیهای اقتصادی داخلی و تنشهای دریایی جاری با فشار فزایندهای برای حل مناقشه مواجه است.
میانجیهای قطری که در پایان ماه اکتبر بیش از 12 ساعت را در تهران سپری کردند، در تقابل با تقویم آمریکایی بودند. به گفته اکسیوس، هدف آنها این بود که مذاکره کنندگان ایرانی و آمریکایی را قبل از اینکه آمریکایی ها به پای صندوق های رای بروند به یک اتاق بازگردانند. طرح پیشنهادی دوحه بسیار ساده بود: گامهای متقابل و مرحلهای طی چند روز، و به دنبال آن مذاکرات درباره پرونده هستهای، همه در حالی که ایران را تحت فشار قرار داد تا به بازرسان سازمان ملل اجازه دهد از تأسیسات بمباران شده در طول جنگ بازدید کنند. میانجی ها از پیشرفت صحبت کردند. سپس ایالات متحده رای داد و محاسبات در تهران تقریبا یک شبه تغییر کرد.
نتیجه سهشنبه که از ایران دیده میشود، باید مانند آرامشی باشد که از یک سه ماهه غیرمنتظره رسیده است. دموکراتها در هر دو مجلس پیروز شدند و حکیم جفریس، رهبر دموکرات مجلس نمایندگان از نیویورک، پایان دادن به جنگ را در میان چهار اولویت خود ذکر کرده است. سیانبیسی خاطرنشان کرد که اکثریتهای جدید میتوانند قطعنامه الزامآور اختیارات جنگی را اجرا کنند که به پرزیدنت ترامپ دستور میدهد تا این درگیری را متوقف کند، مگر اینکه کنگره اجازه درگیری را بدهد. وزارت خارجه تهران پیش از این در آستانه رای گیری گفته بود که اقدام بعدی متعلق به ترامپ است و خواسته های اصلی ایران تغییر نخواهد کرد.
اکنون هر انگیزه ای به انتظار اشاره دارد: دوحه را آهسته راه بروید، اجازه دهید در 3 ژانویه دستش عوض شود و بعدا با واشنگتن که به جای یک آدرس دو آدرس دارد، مذاکره کنید. یک منطق اصیل پشت این وجود دارد و باید آن را پذیرفت. رهبری ایران سال 2018 را فراموش نکرده است، زمانی که ترامپ از توافق هسته ای که تهران به آن پایبند بود، خارج شد. هر توافقی که با او به تنهایی امضا شود، خطر شکسته شدن یک شبه را به همراه دارد، و معامله ای که کنگره دموکرات روی آن سرمایه گذاری کرده است، کاغذ محکم تری به نظر می رسد. محاسبه منطقی به نظر می رسد.
در عمل، بر سه برداشت نادرست از آنچه که انتخابات واقعا تغییر داد استوار است. اولین برداشت نادرست قانونی است. یک کنگره تحت کنترل دموکرات ها می تواند قطعنامه اختیارات جنگی را تصویب کند، اما ترامپ می تواند آن را وتو کند و لغو او به دو سوم هر دو مجلس نیاز دارد. دموکراتها تاکنون 54 کرسی سنا را بر اساس آخرین شمارش AP کسب کردهاند، نه 67. حتی مجلس جمهوریخواه در حال خروج قطعنامهای را برای توقف جنگ در ژوئن تصویب کرد، زمانی که تعداد انگشت شماری از جمهوریخواهان از آنجا عبور کردند و بمباران بدون توجه به آن ادامه یافت. کنگره می تواند جنگ پولی را از بین ببرد، جلسات استماع برگزار کند و زندگی پنتاگون را دشوار کند.
نمی تواند از طرف ایران آتش بس امضا کند و بدون همکاری رئیس جمهور نمی تواند حتی یک تحریم را لغو کند. اشتباه دوم مربوط به تقویم است. از هماکنون تا 3 ژانویه، جنگ به طور کامل بر اساس جدول زمانی ترامپ اجرا میشود و کنگره جمهوریخواه همچنان برای محافظت از او در کار است. وال استریت ژورنال گزارش داد که او به متحدان خلیج فارس گفته است که برای یک کمپین کوتاه و با شدت بالا پس از انتخابات آماده شوند و او بیش از یک بار گفته است که جنگ به هر طریقی متوقف خواهد شد. تهرانی که به نظر می رسد در حال تعلیق است، توجیهی را که برای استفاده از آن 9 هفته نیاز دارد به او می دهد.
جنگ طلبی خود ایران در دریا بقیه را تامین می کند. ارتش این کشور روز چهارشنبه گفت که چهار تانکر پس از برخورد با مینها در نزدیکی هرمز سوختند که آخرین مورد از یک رشته حوادث در آبهایی است که نیروهای آمریکایی اصرار دارند که آنها را پاکسازی کردهاند. هر ادعایی از این دست، دقیقا همان نوع تشدید تنشهایی را تقویت میکند که دموکراتها قبل از ژانویه قادر به جلوگیری از آن نیستند. سومین خوانش نادرست گرانترین است، زیرا نادیده می گیرد که خود ترامپ در حال حاضر کجا ایستاده است.
او به فاکس اعتراف کرد که «بخشی از آن ایران بود». یک مقام کاخ سفید شب انتخابات را سپری کرد و پیشبینی کرد که رایدهندگان دموکرات پس از کاهش قیمت بنزین پس از حل مناقشه ایران، از «پشیمانی خریدار» رنج میبرند، که راه دیگری برای گفتن این است که بهبود سیاسی دولت اکنون به یک راهحل بستگی دارد. قیمت هر بشکه نفت برنت صبح چهارشنبه به 104.36 دلار رسید. رئیسجمهوری با دو سال باقیمانده، اکثریت جدید متعهد به اخراج وزیر دفاع خود و حزبی که او را به خاطر این شکست مقصر میداند، قبل از شروع انتخابات مقدماتی 2028 به قیمتهای پمپ پایینتر نیاز دارد.
اسرائیل، طرف دیگر این ابهام، نیز در موقعیتی نیست که بتواند یک معامله را خراب کند. بلوک بنیامین نتانیاهو با 53 کرسی در انتخابات 27 اکتبر به پایان رسید، کمتر از 61 کرسی مورد نیاز برای حکومت، و مذاکرات ائتلاف ممکن است هفته ها به طول انجامد. یک دولت موقت در اورشلیم در موقعیت ضعیفی برای از بین بردن آتش بسی که در مورد آن مذاکره نکرده بود، نیست. مجموع این عوامل به تهران قوی ترین موقعیت چانه زنی را می دهد که از فوریه تا کنون داشته است و این موقعیت ماندگار نخواهد بود. اقتصاد ایران محاصره بنادرش توسط آمریکا را جذب می کند، در حالی که ایالات متحده آمریکا.
می گوید که از تابستان به کشورهای خلیج فارس کمک کرده است تا 1.5 میلیارد بشکه از طریق این تنگه صادر کنند. این صادرات، چه ایران مذاکره کند یا نه، به جریان میافتد و زمان بسیار کمتر از تصور تهران است. مسیر معقول برای ایران برعکس انتظار است. اکنون باید پیشنهاد مرحلهای را بپذیرد، با ضربالاجل عمومی در اواسط دسامبر، و به بازرسان اجازه دهد حداقل به یک سایت بمبارانشده به عنوان اولین گام قابل مشاهده وارد شوند. دوحه قبلا امتیاز اساسی را از واشنگتن دریافت کرده است، توافق ترامپ برای ادامه مذاکرات به درخواست قطر، عربستان سعودی و سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس.
یک توافق موقت منعقد شده در طول اردک لنگ در ژانویه در مقابل یک کنگره دموکرات با هر دلیل سیاسی برای محافظت از آن و بدون هیچ گونه خرابکاری در آن خواهد رسید. مشکل دوام که تهران را نگران می کند واقعی است و هیچ چیز امضای ترامپ را برای مدت طولانی تضمین نمی کند. اما توافقی که اکثریت جدید کنگره به ارث میبرند و از آن دفاع میکنند، نزدیکترین چیز به تضمینی است که ایران احتمالا پیش از سال 2029 از واشنگتن خواهد دید، و توافقی که هرگز امضا نمیشود، هیچ حمایتی را ارائه نمیکند. آزمون یک آزمایش ساده است.
اگر مذاکره کنندگان ایرانی قبل از پایان نوامبر به دوحه برگردند، تهران انتخابات را به درستی خوانده است. اگر آنها بجای آن منتظر ماندن برای رئیس جمهور جفریس باشند، باید انتظار داشته باشیم که هواپیماهای آمریکایی قبل از گرفتن سنگر به آسمان ایران بازگردند. عمران خالد یک پزشک و دارای مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین الملل است.
متن اصلی (انگلیسی)
Tehran thinks time is now on its side, but it has read the midterms wrong
Despite Iranian efforts to delay negotiations until a Democratic Congress takes office in January, the current administration faces mounting pressure to resolve the conflict due to domestic economic concerns and ongoing maritime tensions.