توزیع جهانی مانگرو در سواحل باز توسط امواج کنترل می شود

جنگل های حرا از نظر اکولوژیکی اکوسیستم های مهمی هستند که خدماتی مانند حفاظت از ساحل 1 و کاهش تغییرات آب و هوایی 2 ارائه می کنند. درک اینکه چرا حرا در یک مکان وجود دارد می‌تواند پیوندهای علتی را برای مدیریت حرا، علم احیا 3 و سازگاری با تغییرات آب و هوایی فراهم کند. در ساحل باز، تأثیر امواج در شکل دادن به توزیع حرا به خوبی درک نشده است. در اینجا ما نشان می‌دهیم که امواج یک کنترل کلیدی بر توزیع جهانی مانگرو ساحلی هستند.

ما یک مدل حضور یا عدم حضور مانگرو مبتنی بر فرآیند را برای ارزیابی 20 سال داده‌های موج بازپست منبع باز از جمله سه پارتیشن متورم در 400 سایت ساحلی توزیع شده در سطح جهانی ایجاد کردیم. با تعریف و شناسایی پنجره های فرصت برای استقرار حرا در مواردی که نیروی موج کم است، مدل مکانیکی به دقت 78.2 درصد دست یافت. افزایش یا کاهش اندک در اجبار موج بر مناسب بودن مکان‌های حرا تأثیر می‌گذارد، و نشان می‌دهد که تغییرات منطقه‌ای خاص در آینده در آب و هوای موج ممکن است به تغییرات توزیعی در امتداد ساحل منجر شود.

امواج یک کنترل اولیه بر روی مانگروهای ساحلی باز در سطح جهان هستند و این دانش برای پیش‌بینی توزیع فعلی و آینده حرا در آب و هوای متغیر ضروری است.

تلاش جهانی رو به رشدی برای بازسازی و حفاظت از اکوسیستم ساحلی، با دهه سازمان ملل در احیای اکوسیستم و دهه علوم اقیانوسی برای توسعه پایدار در حال انجام است. همانطور که ابتکارات حفاظتی در پاسخ به کاهش زیستگاه های تاریخی گسترش می یابد و نرخ جنگل زدایی توسط انسان را کاهش می دهد 4 , محرک های زیست محیطی سهم فزاینده ای از تلفات حرا را نسبت به تبدیل زمین به حساب می آورند 5 .

این نشان می‌دهد که اگرچه مدیریت تلفات مستقیم مانگرو یک تلاش مستمر است، درک و پیش‌بینی پویایی طبیعی آینده یک ملاحظات مهم برای حفاظت از حرا است.

مانگروها با آینده نامعلومی روبرو هستند زیرا بسیاری از مکان ها در برابر افزایش سطح دریا و تغییر الگوهای آب و هوا و آب و هوا آسیب پذیر هستند 6، 7، 8. حراهایی که در امتداد سواحل باز و در معرض امواج قرار می گیرند از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند زیرا مزایای منحصر به فردی را برای اکوسیستم ها و جوامع مجاور فراهم می کنند و حفاظت از ساحل دومین سرویس اکوسیستمی مورد مطالعه در حرا است.

حراهای ساحلی باز به طور منحصر به فردی نسبت به تغییرات آب و هوای موجی حساس هستند، که پیش بینی می شود تغییرات در جهت موج به میزان 5-10 درجه در سراسر مناطق گرمسیری و فرا گرمسیری 10 و همچنین تغییرات بالقوه خاص منطقه در فرکانس طوفان 11 بر آنها غالب باشد.

جنگل‌های مانگرو بالغ تحت تأثیر محیط فیزیکی محلی قرار می‌گیرند و از طریق تضعیف موج بر هیدرودینامیک اطراف تأثیر می‌گذارند 1، 12. با این حال، در طول مرحله استقرار نهال، رابطه محیطی یک طرفه است 13، 14، که هیدرودینامیک یکی از تنگناهای کلیدی برای انتشار لنگر و استقرار است. در طول این مرحله استقرار، تکثیر شناور گونه‌های پیشگام حرا مانند Avicennia alba باید به سرعت لنگر بیاورند تا از جابجایی جلوگیری کنند.

رویکردهای اولیه برای مدل‌سازی توزیع حرا بر همبستگی حضور حرا با مقادیر متوسط ​​غرقابی زمانی مانند دوره آبی 16 متکی بود. با این حال، این رویکرد رویدادهای متمایز منجر به استقرار یا مرگ و میر را در نظر نمی گیرد و در محیط هایی با فصلی قوی محدود می شود. نشان داده شده است که در محیط های مصب رودخانه با رژیم های جزر و مدی مختلف، این رویکرد می تواند منجر به پیش بینی نادرست وسعت 17 شود.

این محدودیت ها در رویکردهای اخیر 17، 18، 19، 20، که از یک رویکرد فرآیند محور شامل پنجره های فرصت (WOOs) برای استقرار مانگرو استفاده می کنند، پرداخته شده است. WOO ها به عنوان دوره هایی تعریف می شوند که در آن شرایط از آستانه بقای نهال تجاوز نمی کند. این آستانه ها با سن نهال متفاوت است زیرا آسیب پذیری آنها با بالغ شدن نهال ها 19 کاهش می یابد (شکل 1).

مفهوم افزایش تحمل نهال‌های حرا در برابر اجبار امواج با افزایش سن (که توسط مسیرهای پیکان نشان داده می‌شود). ارتفاع موج موثر (m) با رنگ آبی نشان داده شده است. فراتر رفتن از آستانه های فیزیکی منجر به یک رویداد جابجایی می شود، همانطور که در موارد 1-3 رخ می دهد. استقرار و بقای نهال تنها زمانی رخ می دهد که شرایط پس از تکثیر از آستانه نهال تجاوز نکند، همانطور که در مورد 4 مشاهده می شود.

در حاشیه دریا، انتظار می رود که علاوه بر طغیان، امواج به عنوان آستانه استقرار حیاتی برای نهال حرا عمل کنند. این رابطه توسط آزمایشات فلوم بر روی نهال های جوان گونه های پیشگام حرا معمولی 19، 21 و همچنین آزمایشات درجا 22 نشان داده شده است. از نظر تاریخی، چندین مطالعه از رویکردهای همبستگی میانگین زمانی 23، 24، 25، 26 برای برجسته کردن نقش امواج در شکل‌دهی حضور حرا استفاده کرده‌اند.

در مقیاس محلی، رابطه بین افزایش حرا و دوره های زمانی نیروی موج کم بررسی شده است 22، 27، و تأیید می کند که این بینش در مورد استقرار نهال را می توان تا مدل سازی محدوده حرا گسترش داد. این یافته‌ها با تحقیقات نمک‌زار ساحلی مطابقت دارد، که نشان می‌دهد اختلال، به جای آستانه طغیان، وسعت رو به دریا را محدود می‌کند 28 و موقتی بودن نیروی هیدرودینامیکی یک کنترل کلیدی در استقرار و گسترش باتلاق بعدی است.

با این حال، نقش امواج به عنوان یک کنترل بر حضور حرا در مقیاس جهانی بررسی نشده است.

در اینجا ما حضور یا عدم حضور مانگروهای ساحلی را در مقیاس جهانی با پیوند آستانه استقرار بیوفیزیکی با اجبار موج فضایی و زمانی پیش‌بینی می‌کنیم. این رویکرد درک ما از استقرار حرا را فراتر از طغیان به عنوان کنترل اولیه توزیع حرا با کاوش امواج به عنوان کنترلی بر توزیع، گسترش می‌دهد. ما از یک رویکرد مبتنی بر WOO برای پیش‌بینی حضور حرا در سواحل در معرض امواج استفاده می‌کنیم. ما پیشنهاد می‌کنیم که این رویکرد مکانیکی برای پیش‌بینی توزیع حرا از تنگناهای تأسیسات (شکل 1) را می‌توان برای سایت‌های حرا در ساحل باز در سطح جهانی اعمال کرد.

ما فرض می‌کنیم که دوره‌های پیوسته انرژی موج کم، پیش‌بینی‌کننده مؤثری برای حضور حرا در ساحل است. این یافته‌ها یک رویکرد مکانیکی برای درک توزیع جهانی حرا و پیش‌بینی پتانسیل بازسازی در آب و هوای متغیر ارائه می‌دهند.

در این مطالعه، 400 سایت توزیع شده در سطح جهانی برای توسعه و ارزیابی یک رویکرد علیت محور برای پیش بینی حضور حرا در ساحل باز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت (شکل 2). مکان‌های دارای حرا بر اساس حساسیت به نیروی موج انتخاب شدند. مکان‌های بدون حرا در مناطق بوم‌گردی دریایی حاوی مانگرو انتخاب شدند تا اثرات سایر عوامل آب و هوایی که ممکن است بر توزیع حرا تأثیر بگذارند به حداقل برسد (روش‌ها).

قرار گرفتن در معرض مکان‌ها در معرض اجبار موج با استفاده از ارتفاع موج مؤثر (EWH)، یک پارامتر متغیر با زمان تعریف شده برای محاسبه ارتفاع موج دریایی و جهت موج نسبت به ساحل سه پارتیشن متورم مورد بررسی قرار گرفت.

اندازه و مقدار در هر نشانگر تعداد مکان‌های موجود در سلول شبکه 15 × 15 درجه مربوطه را نشان می‌دهد. نشانگرهای آبی نشان دهنده مکان هایی با جنگل های حرا هستند. نشانگرهای نارنجی نشان دهنده مکان هایی بدون حرا هستند. داده‌های اقیانوس‌شناسی شامل داده‌های اقلیم‌شناسی 1993-2019 از اطلاعات خدمات دریایی کوپرنیک 2026 WAVERYS 48 است. H s، ارتفاع موج قابل توجه فراساحلی.

تجزیه و تحلیل EWH با زمان متغیر در سایت‌ها تفاوت‌هایی را در حداقل مقادیر غیرتجاوزی EWH برای مدت‌های متوالی (WOOs) تا یک سال نشان داد (شکل 3a). اگر یک رویداد تکثیر رشته در طول اولین WOO 24 ساعته اتفاق بیفتد، مدت زمان آغاز همزمان عمل موج نشان دهنده نیرویی است که توسط یک نهال حرا در آن سن تجربه می شود. بنابراین، مقادیر غیر مازاد بر این مدت‌ها، آستانه‌هایی هستند که برای ایجاد موفقیت‌آمیز نمی‌توان از آنها تجاوز کرد.

شکل 3a توزیع تمام مقادیر غیر مازاد محاسبه شده برای EWH را در سایت‌های دارای و بدون حرا، برای مدت‌های حداکثر یک سال نشان می‌دهد. توزیع مقادیر میانگین غیرتجاوز، محاسبه شده در تمام نقاط شروع نمونه برداری ماهانه در هر سایت، به طور قابل توجهی بین سایت های حرا (n = 197) و سایت های غیر حرا (n = 197) متفاوت بود.

فرضیه صفر مبنی بر اینکه آنها از توزیع های یکسان ناشی می شوند را می توان در سطح معناداری 2% پس از تصحیح آزمون چندگانه رد کرد (روش ها). این نشان می‌دهد که سایت‌های دارای حرا در مقایسه با سایت‌های غیر حرا، WOO‌های کم انرژی طولانی‌مدت را تجربه می‌کنند. اختلاف بین مقادیر شاخص نشان می‌دهد که سایت‌های ساحلی بدون حرا معمولا فاقد دوره‌های تعامل موج کم هستند که در سایت‌هایی با حرا رخ می‌دهد. این مهم است زیرا استقرار حرا به این دوره های کم انرژی (یعنی دوره های بدون اختلال) نیاز دارد 18، 19، 20.

الف، توزیع تمام مقادیر حداقل غیرتجاوزی در همه مکان‌ها (محاسبه شده در فواصل ماهانه) EWH برای هر مدت (45113 = برای هر مورد، مربوط به 197 سایت × 229 نقطه شروع نمونه‌گیری ماهانه در 20 سال داده). خط مرکزی مقدار میانه را نشان می دهد. کران جعبه محدوده بین ربع را نشان می دهد و سبیل ها مقادیر صدک 5 و 95 را نشان می دهند. ب , آستانه های مربوط به استقرار نهال (محاسبه شده به عنوان صدک 65 پراکندگی سایت حرا در a ) (روش ها).

نتایج برای همه سایت‌ها همراه با نتایج برای مکان‌های ماکرو، مزو و ریز جزر و مد نشان داده شده است.

مقادیر غیر مازاد EWH در سایت‌های دارای حرا برای ایجاد آستانه‌هایی برای جابجایی نهال استفاده شد، بر اساس این فرضیه که شرایط موج در مکان‌های دارای حرا معمولا برای استقرار حرا مناسب است. حداقل مقادیر غیر مازاد EWH برای اولین مدت زمان بحرانی 1 روزه برای هر ماه در مجموعه داده تعیین شد، که به عنوان رویدادهای احتمالی رشته پراکندگی (شکل 1) عمل می کند. حداکثر EWH تجربه شده در طول مدت زمان مشترک تا یک سال تعیین شد، که نشان دهنده فشار تجربه شده توسط یک نهال حرا در آن سن است.

سپس صدک 65 این مقادیر برای هر دوره به عنوان آستانه استقرار نهال در آن سن استفاده شد (روش‌ها). این آستانه های محاسبه شده منطقه استقرار حرا نامیده شد (شکل 3b).

آستانه استقرار موج با دامنه جزر و مد متفاوت بود. شکل 3b آستانه های محاسبه شده کلی را نشان می دهد، همراه با آنهایی که فقط مکان هایی با رژیم های جزر و مدی میکرو، مزو یا ماکرو در نظر گرفته شده اند. این نتایج نشان می‌دهد که حراهای ساحلی در محیط‌های جزر و مدی معمولا شرایط موجی پرانرژی‌تری را نسبت به مناطق مزو و ماکرو جزر و مدی تجربه می‌کنند. این اختلاف برای WOOهای کوتاه‌تر مشاهده نمی‌شود، و نشان می‌دهد که دوره‌های مشابه کم انرژی تا یک هفته توسط همه مکان‌ها بدون توجه به محدوده جزر و مدی تجربه می‌شود.

مکان‌های حرا که جزر و مد بزرگ را تجربه می‌کنند، شامل مکان‌هایی در شمال استرالیا، غرب هند، شمال برزیل و چندین منطقه در سراسر اندونزی می‌شوند. حرا در نواحی جزر و مدی ممکن است نسبت به مناطق مزو یا ریز جزر و مدی نسبت به جابجایی امواج از امواج حساس تر باشند، زیرا سرعت جریان کل بیشتری را به دلیل جریان های جزر و مدی اضافی تجربه می کنند که در این مدل به حساب نمی آیند.

منطقه استقرار حرا (شکل 3b) تحمل فزاینده نهال های حرا را در برابر اختلال با افزایش سن نشان می دهد، همانطور که توسط مطالعات مزرعه ای و آزمایشگاهی قبلی حمایت شده است 27، 32. این مطالعات از نیروی 32، تحمل فرسایش و / یا تحمل تنش برشی 27 برای نشان دادن این استفاده کرده اند، برخلاف کار حاضر که از EWH استفاده می کند. در اینجا ما یک آستانه 1.13 متر بر روی EWH برای نهال های 12 ماهه اعمال می کنیم (شکل 3 و روش ها). در آب های کم عمق، این مربوط به سرعت مداری موج نزدیک بستر u = 1.46 m s-1 است (روش ها).

قبلا تخمین زده شده بود که نهال‌ها ممکن است در سرعت‌های جریان 1.2 یا 1.5 متر بر ثانیه (به ترتیب Rhizophora mangle و Avicennia germinans در محیط‌های جزر و مدی) مستعد ریشه‌کن شدن شوند که با نتیجه کنونی همسو است. تنش برشی بستر مربوط به حد EWH تعریف شده در این مطالعه τb = 10.88 Nm-2 است (روش‌ها)، که در 2 ثانیه است. از حد تنش برشی که قبلا 27 در مدل‌های نهال Avicennia Marina هم سن در یک محیط جزر و مدی استفاده شده است.

رویکرد پیش‌بینی مکانیکی ما (شکل 1) با استفاده از منطقه استقرار حرا محاسبه‌شده (شکل 3b) برای همه سایت‌های دارای داده‌های هیدرودینامیک معتبر اعمال شد: 197 با حرا و 197 بدون. اگر حداقل یک مجموعه WOO مناسب (یعنی یک سال بدون تجاوز از آستانه های نشان داده شده در منطقه استقرار حرا؛ شکل 3b) را در طول 20 سال داده های گنجانده شده تجربه کرده باشند، برای جنگل های حرا مناسب در نظر گرفته می شوند.

تنها با استفاده از داده‌های امواج فراساحلی و هندسه خط ساحلی، مدل به دقت پیش‌بینی کلی 78.2% (جدول 1) دست یافت (برای توصیف دقت، حساسیت و ویژگی مدل به روش‌ها مراجعه کنید).

تجزیه و تحلیل اولیه نشان داد که حساسیت و ویژگی مدل با نزدیکترین جنس گزارش شده در حاشیه دریا 33 متفاوت است (جدول 1). اگر چه تحقیقات بیشتر شامل مشاهدات گونه‌ها در محل برای کشف این پدیده مورد نیاز است، این نتایج نشان می‌دهد که جنس‌های مختلف حرا ممکن است واکنش متفاوتی به نیروی هیدرودینامیکی نشان دهند. دقت مدل در مناطقی که Sonneratia در حاشیه دریا گزارش شده است، بالاترین میزان است، که نشان می‌دهد وادار کردن موج یک پیش‌بینی‌کننده قوی توزیع حرا برای این جنس است.

مطالعه قبلی نشان داده است که نهال‌های Sonneratia alba نسبت به نهال‌های A. alba نسبت به جابجایی اولیه هیدرودینامیکی حساس‌تر هستند. آلبا . در مقابل، در مناطقی که گونه‌های Rhizophora در حاشیه دریا قرار دارند، شاخص‌های حساسیت و ویژگی کمترین میزان هستند. این نشان می‌دهد که ممکن است تأثیر قوی‌تری از عوامل دیگر به جز امواج وجود داشته باشد یا اینکه تغییرات درون‌جنسی در تحمل هیدرودینامیکی ممکن است بر توزیع تأثیر بگذارد.

با این حال، امکان پذیر است که این نتیجه به دلیل آب و هوای هیدرودینامیکی متفاوت در مناطق با انواع مختلف حرا باشد، یا اینکه تفاوت در اندازه نمونه نتایج را منحرف می کند. برای بررسی این پدیده در مقیاس جهانی به مطالعات بیشتری نیاز است.

این مدل در امتداد خط ساحلی دو سایت مورد مطالعه مورد استفاده قرار گرفت، که برای بررسی کاربرد مدل در مقیاس فضایی کوچک‌تر و نشان دادن حساسیت‌های مختلف به تغییرات فرضی آینده در آب و هوای موج انتخاب شد. این مطالعات موردی حضور و غیاب حرا را در شرایط موج تاریخی و برای مدت زمان مشابه با کاهش و افزایش مصنوعی شرایط موج در مکان‌هایی در اقیانوس هند (تنگه پالک، هند) و اقیانوس آرام (خلیج تایلند، تایلند) مقایسه می‌کنند (شکل 4a-h).

شکل 4c-f شامل یک کاهش یا افزایش 20 درصدی به مقادیر تاریخی EWH به عنوان مثال است. شکل 4g,h حساسیت هر مطالعه موردی را به طیفی از تغییرات در EWH نشان می دهد. برای هر مطالعه موردی، حضور یا عدم حضور جنگل‌های حرا مشاهده شده در مقابل پیش‌بینی‌شده در نقاط مساوی با فاصله تقریبا 5.5 کیلومتر (مطالعه موردی اقیانوس هند) و 11 کیلومتر (مطالعه موردی اقیانوس آرام) از هم مقایسه شد. مدل به درستی تمام نقاط به جز یک نقطه (از 11 و 7 نقطه برای مطالعه موردی اقیانوس هند و مطالعه موردی اقیانوس آرام، به ترتیب) را در هر یک از مطالعات موردی تحت شرایط تاریخی شناسایی کرد (شکل 4a,b).

سایت ها نشان دهنده حساسیت های مختلف مانگرو ساحلی به آب و هوای موجی در حال تغییر هستند. برای هر دو مطالعه موردی، کاهش 20 درصدی در EWH نسبت به شرایط تاریخی باعث شد که همه مکان‌ها برای استقرار حرا مناسب تلقی شوند. این نشان می دهد که کاهش قرار گرفتن در معرض امواج در این مکان ها (به دلیل کاهش ارتفاع موج یا تغییر جهت موج به دور از عمود به ساحل) ممکن است منجر به افزایش پوشش حرا در امتداد ساحل شود. با این حال، در مطالعه موردی اقیانوس هند، همه مکان‌ها برای استقرار حرا در شرایط موج افزایش یافته نامناسب تلقی شدند.

این نشان می دهد که افزایش 20٪ در EWH، در مقایسه با شرایط پایه در این مکان، ممکن است منجر به عدم وجود WOO مناسب برای استقرار نهال شود. اگرچه جنگل‌های بالغ ممکن است برای مدتی باقی بمانند، هیچ بازسازی در این مکان‌ها رخ نمی‌دهد و این خط ساحلی ممکن است در نهایت عاری از حرا شود، با فرض اینکه هیچ تغییر مورفودینامیکی در ساحل وجود نداشته باشد. در مقابل، در مطالعه موردی اقیانوس آرام، تنها یک نقطه که در حال حاضر حاوی مانگرو است، تحت شرایط موج افزایش یافته تجربه WOO را متوقف کرد.

به این ترتیب، حرا در این مکان نسبتا به افزایش آب و هوای موجی مقاوم هستند. این تجزیه و تحلیل در طیف وسیعی از تغییرات به EWH گسترش یافت (شکل 4g,h). در مطالعه موردی اقیانوس هند، کاهش یا افزایش متوسط ​​در EWH به ترتیب، سایت را برای استقرار مانگرو کاملا مناسب یا نامناسب می‌کند. در مطالعه موردی اقیانوس آرام، کاهش متوسط ​​EWH ممکن است منجر به افزایش سطح حرا شود، اما افزایش قابل توجهی لازم است تا سایت دیگر از استقرار پشتیبانی نکند.

a – f، مطالعات موردی در سایت‌هایی در دو اقیانوس اجرا شده است: جنوب شرقی هند (اقیانوس هند) (a, c, e) و خلیج تایلند (اقیانوس آرام) (b, d, f). تخصیص در سمت خشکی نشان دهنده وضعیت مشاهده شده است (منگرو، غیر حرا یا توسعه یافته - یعنی خط ساحلی به وضوح توسط انسان تغییر می کند؛ روش ها). تخصیص در سمت دریا خروجی مدل را با استفاده از داده های تاریخی از سال 2003 تا 2023 (a, b) نشان می دهد و همان داده ها 20٪ EHW (c, d) کاهش یافته یا 20٪ EHW (e, f) افزایش یافته است. رنگ های ثابت، مشاهده شده؛ رنگ های چین خورده، خروجی مدل.

g، h، حساسیت بخش‌ها از دو مطالعه موردی به تغییرات آب و هوای موجی: اقیانوس هند (g) و اقیانوس آرام (h). این میزان کاهش یا افزایش را نشان می دهد که سایت را کاملا مناسب یا نامناسب برای مانگروها می کند. i , بخشی از سایت‌های تحلیل‌شده در سطح جهانی که با کاهش یا افزایش EWH باعث افزایش یا از دست دادن حرا می‌شوند. فقط سایت هایی که به درستی تحت مدل حاضر پیش بینی شده بودند شامل شدند (308 = n). میله های مقیاس، 20 کیلومتر. نقشه های پایه در a-f از داده های Copernicus Sentinel (2026) اصلاح شده استفاده می کنند که در Google Earth Engine 49 پردازش شده است.

پیش بینی های مختلف نشان داده اند که مناطق مورد مطالعه ممکن است کاهش 34 یا افزایش 35 در ارتفاع موج قابل توجه سالانه تحت تغییرات آب و هوا را تجربه کنند. همچنین پیش بینی می شود که این مکان ها تغییراتی را در جهت موج متوسط ​​34 و 35 تجربه کنند. اگرچه افزایش یا کاهش 20 درصدی به EWH تحلیل شده در این مطالعات موردی از تغییرات پیش بینی شده به ارتفاع موج 10 تحت تغییرات آب و هوایی فراتر می رود، این پارامتر به تغییرات در جهت موج حساس است.

بنابراین، حتی جابجایی های کوچک جهت، علاوه بر تغییر در ارتفاع موج، ممکن است منجر به افزایش یا کاهش EWH به این بزرگی شود.

مدل پیش‌بینی حرا برای همه مکان‌های جهانی که به درستی به‌عنوان حرا یا غیر حرا در شرایط پایه شناسایی شده‌اند، با کاهش یا افزایش به EWH 45- و 45 درصد مجددا اعمال شد (شکل 4i). این نتایج حساسیت جهانی زیستگاه های حرا را به تغییرات آب و هوای موجی نشان می دهد. حتی تحت تغییرات ملایم در آب و هوای موجی، سایت‌هایی که در حال حاضر از حرا پشتیبانی می‌کنند، ممکن است دیگر پنجره‌های تاسیس را تجربه نکنند و بالعکس.

قابل ذکر است، این نتایج مدل نشان می‌دهد که مکان‌های غیر حرا ممکن است برای استقرار نهال در شرایط کاهش آب و هوای موجی با بزرگی مشابه به افزایش‌هایی که ممکن است باعث نامناسب شدن مکان‌های حرا شود، مناسب شوند.