توضیح دهنده - اولین سفینه فضایی ترکیه به ماه واقعا چه خواهد کرد؟

ترکیه در حال آماده شدن برای ارسال اولین فضاپیمای خود به خارج از مدار زمین است، ماموریتی که نه تنها برای مطالعه ماه بلکه برای آزمایش اینکه آیا فناوری های ماهواره ای می توانند به طور مستقل در اعماق فضا عمل کنند یا خیر، طراحی شده است.

به گفته مدیر پروژه این ماموریت، این فضاپیما در سه ماهه دوم سال 2027 به فضا پرتاب خواهد شد. حدود دو ماه پیش از ورود به مدار قطبی دایره‌ای در فاصله 100 کیلومتری (62 مایلی) بالاتر از سطح ماه سفر خواهد کرد. انتظار می رود حداقل سه ماه در آنجا کار کند و بسته به عملکرد این ماموریت به طور بالقوه تا 1.5 سال تمدید می شود.

بوراک یاگلی اوغلو، مدیر پروژه این ماموریت در شورای تحقیقات علمی و فناوری موسسه تحقیقات فناوری های فضایی ترکیه (TUBITAK UZAY) در کنگره بین المللی فضانوردی در آنتالیا به آنادولی گفت: ما تصاویر مهمی از ماه به دست خواهیم آورد، دوربین هایی با وضوح بالا خواهیم داشت و داده های علمی را جمع آوری می کنیم.

این ماموریت اولین مرحله از برنامه تحقیقات قمری ترکیه، یکی از 10 هدف استراتژیک برنامه فضایی ملی ترکیه است. هدف گسترده‌تر آن انتقال قابلیت‌های فضایی کشور به خارج از مدار زمین و آماده‌سازی فناوری و تجربه مورد نیاز برای مأموریت‌های بلندپروازانه‌تر ماه است.

ترکیه سال‌هاست که ماهواره‌های مدار زمین، از جمله ماهواره رصد زمین IMECE و ماهواره ارتباطی TURKSAT 6A را توسعه داده و کار می‌کند.

اما کار در اطراف ماه یک چالش اساسی متفاوت است.

طبق گفته TUBITAK، فضاپیمای قمری با وزن حدود 3.5 تن، دارای میزان محتوای داخلی بیش از 80 درصد است. تولید، مونتاژ و ادغام در ماه سپتامبر به پایان رسید و فضاپیما اکنون وارد آزمایشات محیطی در سطح سیستم قبل از پرتاب شده است.

این فضاپیما از پلت فرم TstarD-100 استفاده می کند که توسط TUBITAK UZAY به طور خاص برای ماموریت های اعماق فضا توسعه یافته است. از 65 جزء حیاتی آن، 56 قطعه با استفاده از قابلیت‌های داخلی ساخته شده است، در حالی که چندین سیستم از فناوری استفاده می‌کنند که قبلا برای برنامه‌های IMECE و TURKSAT 6A ترکیه توسعه یافته بود.

یاگلی اوغلو گفت: ما برای اولین بار وارد مدار جسمی غیر از زمین می شویم و در آنجا عملیات انجام می دهیم.

او گفت که این تیم خود فضاپیما و معماری ماموریت را طراحی کرده و نرم افزار آن نیز در داخل کشور در حال توسعه است.

او گفت که هدف فقط رسیدن به ماه نیست، بلکه نشان دادن این است که ترکیه می‌تواند از یک فضاپیما در اعماق فضا، طراحی، عملیات و استخراج داده‌های علمی کند.

یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نمایش‌های فناوری این مأموریت، ناوبری مستقل است.

فضاپیمایی که به دور ماه می چرخد ​​نمی تواند مانند وسیله نقلیه روی زمین به GPS تکیه کند. در عوض، ترکیه در حال توسعه یک سیستم ناوبری مبتنی بر تصویر است که از ویژگی‌های قابل تشخیص در سطح ماه، از جمله دهانه‌ها، برای تعیین موقعیت و جهت فضاپیما استفاده می‌کند.

یاگلی اوغلو گفت: «ما در حال توسعه یک سیستم ناوبری مبتنی بر تصویر هستیم. اینها موقعیت و جهت فضاپیمای ما را با نگاه کردن به دهانه‌های سطح ماه تعیین می‌کنند، بنابراین فضاپیمای ما قادر به انجام عملیات خودگردان در مدار ماه خواهد بود.

این قابلیت می‌تواند به ویژه برای مأموریت‌های آینده که در آن فضاپیما باید با اتکای کمتری به دستورات زمین حرکت کند، مهم شود.

این فضاپیما همچنین چهار محموله علمی را حمل خواهد کرد. دو مورد در داخل کشور توسعه یافتند، در حالی که دو مورد از طریق همکاری بین المللی با محققان در سوئد و چین توسعه یافتند. این ابزارها، از جمله، برهمکنش بین باد خورشیدی و سطح ماه، محیط مغناطیسی محلی ماه و فرآیندهای مربوط به تشکیل آب را مطالعه خواهند کرد.

سیستم تصویربرداری آن برای ارائه تصاویر پانکروماتیک با وضوح حداکثر 0.7 متر، در کنار تصویربرداری و ویدئو RGB با منطقه وسیع طراحی شده است.

ماموریت اول برای فرود نرم طراحی نشده است.

پس از تکمیل عملیات علمی برنامه ریزی شده خود در مدار ماه، انتظار می رود این فضاپیما عمدا از طریق مانورهای کنترل شده با استفاده از سیستم رانش خود به سمت سطح ماه فرستاده شود. TUBITAK این را به عنوان یک فرود سخت در پایان اولین ماموریت توصیف می کند.

یک سیستم پیشرانه هیبریدی که در داخل کشور با شرکت ترکی DeltaV توسعه یافته است، برای مانورهای کلیدی، از جمله بالا بردن مدار فضاپیما و فرود کنترل شده نهایی استفاده خواهد شد.

تمایز مهم است زیرا فرود نرم دیرتر می آید.

ماموریت دوم ترکیه در ماه برنامه ریزی شده است تا بر اساس تجربه ماموریت اول و فرود کنترل شده روی ماه و سپس استقرار یک مریخ نورد برای اکتشاف سطحی انجام شود.

یاگلی اوغلو گفت که این دو ماموریت با هم بررسی می شوند.

وی گفت: ماموریت دوم شامل فرود نرم و بردن یک مریخ نورد به سطح است. او افزود که در حین کار بر روی ماموریت اول، این تیم برای دومین ماموریت نیز برنامه ریزی کرده است و سیستم های خود را حول یک معماری مناسب برای فرود و اکتشاف سطحی طراحی می کند.

برای ترکیه، برنامه ماه به عنوان آزمایشی برای یک قابلیت فناوری بسیار گسترده تر در نظر گرفته شده است.

برنامه ملی فضایی این کشور در سال 2021 رونمایی شد و شامل اهدافی از توسعه فناوری های ماهواره ای داخلی تا ارسال فضاپیما به ماه است. ترکیه همچنین در سال 2024، زمانی که فضانورد Alper Gezeravci به ایستگاه فضایی بین المللی سفر کرد، اولین ماموریت انسانی خود را به فضا انجام داد.

ماموریت ماه قدم بعدی را برمی دارد: راه اندازی یک فضاپیما در محیطی بسیار فراتر از مدار زمین.

یاگلی اوغلو گفت که ارتباطات، سیستم‌های قدرت، رایانه‌های پرواز، نرم‌افزار و سایر اجزای فضاپیما آنچه را که صنعت «میراث پرواز» می‌نامد به دست می‌آورد - تجربه عملیاتی که می‌تواند به مأموریت‌های آینده کمک کند.

وی با اشاره به توسعه فضاپیمای اول و آماده سازی ماموریت دوم گفت: این امر همچنین تجربه مهمی به ما داده است.

برای ترکیه، این تجربه ممکن است در نهایت به اندازه داده های علمی جمع آوری شده از ماه مهم باشد.

این فضاپیما اکنون تحت آزمایش‌های صوتی، ارتعاشی، خلاء حرارتی و سازگاری الکترومغناطیسی است که برای شبیه‌سازی شرایطی که در حین پرتاب و در فضا با آن مواجه خواهد شد، طراحی شده است. اگر آزمایش و آماده سازی نهایی طبق برنامه پیش برود، به مرکز فضایی کندی در ایالات متحده منتقل می شود، جایی که یک پرتاب کننده اسپیس ایکس آن را به مدار زمین خواهد برد.

سپس فضاپیما از سیستم پیشرانه دلتا وی برای آغاز سفر خود به سمت ماه استفاده خواهد کرد.

به گفته مهمت فاتح کاجیر، وزیر صنعت و فناوری، ترکیه قصد دارد نهمین کشوری باشد که مأموریت ماه را انجام می دهد.

همانطور که یاگلی اوغلو بیان کرد، هدف صرفا رفتن به ماه نیست، بلکه تبدیل فناوری‌ها، مهندسی و قابلیت‌های علمی توسعه‌یافته برای این سفر به پایه‌ای برای نسل بعدی ماموریت‌های ترکیه در اعماق فضا است.