توضیح قوانین مربوط به "مالکیت" جنین با اعتراف کلوئی کارداشیان که سابقا هیچ حرفی برای گفتن ندارد

Khloé Kardashian گفت که او "مالک" یک جنین منجمد است و اگر تصمیم به استفاده از آن داشت، نیازی به گفتن آن به شریک سابق تریستان تامپسون نخواهد داشت و همین امر باعث توجه مجدد به اینکه چه کسی جنین ها را پس از لقاح آزمایشگاهی (IVF) کنترل می کند، جلب کرد.

نیوزویک روز چهارشنبه برای اظهار نظر از طریق ایمیل با نمایندگان کارداشیان و تامپسون تماس گرفت.

هیچ قانون واحدی در ایالات متحده وجود ندارد که کنترل جنین های منجمد را تعیین کند. به گفته شرکت حقوقی خانواده‌سازی Foster + Bloom، توافق‌نامه‌های کتبی و قوانین ایالتی می‌تواند تعیین کند که چه کسی اختیار تصمیم‌گیری را دارد، در حالی که اختلافات بدون توافقات واضح می‌تواند به دادگاه ختم شود.

موارد گذشته نشان می‌دهد که این توافق‌ها تا چه حد می‌توانند پیامد باشند. در سال 2015، ان‌بی‌سی نیوز گزارش داد که دادگاه استیناف ایلینویز از زنی که می‌خواست از جنین‌های ایجاد شده با شریک سابق خود استفاده کند، پس از اینکه متوجه شد توافق شفاهی قبلی به او اجازه این کار را می‌داد، طرف شد.

کارداشیان 42 ساله در اپیزود 15 اکتبر کارداشیان ها در حالی که با مادرش کریس جنر صحبت می کرد درباره اینکه آیا می تواند فرزند دیگری را ببیند، درباره جنین صحبت کرد.

به گفته کارداشیان، دخترش، ترو، 8 ساله، علاقه خاصی به جنین منجمد داشته و نام آن را «تیلا» گذاشته است.

کارداشیان در مورد تامپسون که با ترو و پسرش تاتوم 4 ساله شریک است، گفت: "این چیزی است که من صاحب جنین هستم. حتی لازم نیست به تریستان بگویم که این اتفاق می افتد."

او همچنین توضیح داد که اگرچه شخصا دختر دیگری را دوست دارد، اما سن و خواسته های او برای تربیت فرزند دیگر او را در مورد ادامه کار نامطمئن کرده است.

این اظهارات بعدا توسط سازمان ضد سقط جنین Live Action مورد انتقاد قرار گرفت، که در پستی در X استدلال کرد که این بحث نشان دهنده چیزی است که به عنوان "کالاسازی کودکان" در IVF توصیف می شود.

با این حال، اظهارات کارداشیان یک مسئله حقوقی جداگانه را ایجاد می کند: در واقع "مالک شدن" جنین منجمد به چه معناست؟

برخلاف مالکیت یک قطعه معمولی از دارایی، کنترل یک جنین می تواند شامل حقوق باروری، قراردادها و قوانین خاص دولت باشد.

Foster + Bloom می‌گوید که اختیار تصمیم‌گیری عموما به والدین مورد نظری که جنین‌ها را ایجاد کرده‌اند تعلق دارد و توسط توافق‌نامه‌های کتبی دفع جنین اداره می‌شود. این اسناد می‌توانند نشان دهند که اگر زوجی از هم جدا شوند یا طلاق بگیرند، یک نفر بمیرد یا ناتوان شود یا والدین مورد نظر تشکیل خانواده خود را به پایان برسانند، چه اتفاقی برای جنین‌های باقی‌مانده خواهد افتاد.

چنین توافق‌هایی همچنین می‌توانند تعیین کنند که آیا جنین‌ها در نهایت ممکن است برای تحقیقات علمی اهدا شوند یا از آنها برای تحقیقات علمی استفاده شود. به گفته این شرکت، دادگاه‌ها در اکثر ایالت‌ها، موافقت‌نامه‌های کتبی را با استفاده از اصول قانون قرارداد اجرا می‌کنند.

این موضوع شرایط دقیق جنین کارداشیان را مهم می کند. اطلاعات ارائه شده علنی در اینجا مشخص نمی کند که کارداشیان و تامپسون چه توافقی را در هنگام ایجاد جنین امضا کردند، بنابراین بیانیه او به تنهایی نمی تواند ثابت کند که چرا او می گوید که دارای اختیارات یکجانبه است.

وضعیت زمانی پیچیده تر می شود که دو نفری که با هم جنین ساخته اند، بعدا چیزهای متفاوتی می خواهند.

طبق گفته Foster + Bloom، زمانی که توافق روشنی وجود نداشته باشد، دادگاه ها ممکن است عواملی از جمله نیات اصلی طرفین، روابط بیولوژیکی آنها با جنین ها، توانایی آنها برای دستیابی به والدین بیولوژیکی به روش دیگری و دلایل رقابتی آنها برای استفاده یا حفظ آنها را در نظر بگیرند.

یک پرونده ایلینویز که شامل کارلا دانستون و دوست پسر سابقش جاکوب سافرانسکی می شود، نشان می دهد که چگونه این درگیری ها می توانند انجام شوند.

قبل از اینکه شیمی درمانی باروری دانستون را تهدید کند، تشخیص داده شده بود که لنفوم دارد و جنین ایجاد کرده بود. سافرانسکی اسپرم تهیه کرد اما بعدا با این استدلال که انجام این کار باعث نقض حق او در عدم تولید مثل می شود، با استفاده از جنین ها پس از پایان رابطه آنها مخالفت کرد.

در سال 2015، یک دادگاه استیناف ایلینوی از دانستون حمایت کرد. اگرچه این زوج یک فرم رضایت آگاهانه را با آزمایشگاه امضا کرده بودند، اما NBC News گزارش داد که توافق آنها با اجازه به دانستون برای استفاده از جنین ها شفاهی بوده و از یک مکالمه تلفنی پس از تشخیص سرطان ناشی می شود. رای استیناف با نتیجه دادگاه بدوی موافق بود که توافق به او اجازه استفاده از آنها را می داد.

این اختلاف نشان می‌دهد که چرا کلمه «مالکیت» می‌تواند موضوع را بیش از حد ساده‌سازی کند: دادگاه‌ها ممکن است به جای اینکه صرفا تصمیم بگیرند که کدام شریک سابق آنها را در اختیار دارد، قراردادهای قبلی و شرایطی را که در آن جنین‌ها ایجاد شده‌اند، بررسی کنند.

هیچ رویکرد ملی یکسانی وجود ندارد، و در برخی از ایالت‌ها، یک قانون می‌تواند آنچه را که شرکای سابق قبلا توافق کرده بودند برای جنین‌هایشان اتفاق بیفتد، لغو کند.

آریزونا مثال قابل توجهی ارائه می دهد. قانون سال 2018 آن در مورد وضعیت جنین در هنگام طلاق می گوید دادگاه ها باید جنین های آزمایشگاهی را به همسری که قصد دارد اجازه رشد تا زمان تولد را بدهد، صادر کند. قانون اساسی می گوید که حتی زمانی که زوجین توافق نامه ای در مورد نحوه دفع جنین دارند، دادگاه باید طبق قوانین مندرج در اساسنامه حکم را صادر کند.

این بدان معناست که یک توافق نامه قبلی، از جمله توافقی که از طریق یک کلینیک باروری حاصل شده است، هنگام اعمال قانون آریزونا، نتیجه را کنترل نمی کند. اگر هر دو زوج بخواهند جنین ها تا زمان تولد رشد کنند و هر دو ماده ژنتیکی ارائه دهند، دادگاه باید اختلاف را به گونه ای حل کند که بهترین شانس برای رشد جنین ها را فراهم کند.

این قانون همچنین مقرر می‌دارد که همسری که جنین به او تعلق نمی‌گیرد، هیچ مسئولیت والدینی یا حقوقی در رابطه با فرزند حاصله ندارد، مگر اینکه آن شخص مواد ژنتیکی را ارائه کرده و کتبا با والدین شدن موافقت کند.

بنابراین انتخاب کلمه "خود" توسط کارداشیان به واقعیت بسیار پیچیده تری اشاره دارد. برای هر کسی که جنین منجمد دارد، سؤالات حقوقی مهم این است که هنگام ایجاد آنها چه توافقی صورت گرفت، هر توافق بعدی چه می گوید و قانون کدام ایالت اعمال می شود.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: اما لی سانگ