تکامل ارتش تایوان

مرسی کو، نویسنده دیپلمات، به طور منظم با کارشناسان موضوع، سیاست‌گذاران، و متفکران استراتژیک در سراسر جهان برای بینش‌های گوناگونشان در مورد سیاست‌های آسیایی ایالات متحده درگیر می‌شود. این گفتگو با دکتر اریک ستزکورن - مورخ و نویسنده "در آستانه: تاریخ نظامی تایوان" (انتشارات موسسه دریایی 2026) با بیش از دوجین مقاله دانشگاهی منتشر شده در پارامترها، ژورنال روابط آمریکا و آسیای شرقی، و مجله مطالعات نظامی و استراتژیک در "Views The 53-P" است. دیدگاه های بیان شده در این نشریه نظرات تی

او نویسنده است و لزوما منعکس کننده سیاست یا موضع رسمی وزارت دفاع یا دولت ایالات متحده نیست. نقاط عطف اصلی در تاریخ ارتش تایوان را شناسایی کنید. از سال 1949، ارتش تایوان دستخوش تغییرات عظیمی شده است، اما دو لحظه مهم به ویژه قابل توجه است. بحران تنگه تایوان در سال 1958 نشان داد که یک ارتش منسجم و آموزش دیده در تایوان به طور فزاینده ای قادر به انجام طیف گسترده ای از عملیات های پیچیده است.

سربازان ضعیف سازماندهی و مجهز سال 1949 احتمالا در صورت تهاجم به تایوان توسط نیروهای PLA کنار زده می شدند، اما در پایان دهه 1950 ارتش تایوان بیش از 12 لشکر کاملا آموزش دیده، صدها جنگنده جت و افسران حرفه ای داشت. تصویب قانون دفاع ملی در سال 2002 نقطه اوج تحول عمیق در طول دهه 1990 از تسلط یک حزب KMT به یک ساختار دفاعی غیر حزبی و غیرنظامی بود که فرهنگ دموکراتیک تایوان را منعکس می کرد.

قانون دفاع ملی در سال 2002 تصریح کرد که وزیر دفاع باید غیرنظامی باشد و نیاز به گزارش منظم در مورد سیاست های نظامی و آمادگی رزمی به یوان قانونی دارد. این قانون همچنین رهنمودهای خاصی را در مورد وضعیت سیاسی پرسنل نظامی ارائه کرد و خاطرنشان کرد: «نیروهای مسلح ROC طبق قانون نسبت به وابستگی‌های فردی، منطقه‌ای و حزبی بی‌طرف خواهند ماند.» توضیح دهید که چگونه و چرا هویت نهادی ارتش تایوان از مفهوم «حزب-ارتش» فاصله گرفت.

پس از سال 1949 و تا دهه 1990، ارتش تایوان به عنوان عنصر اصلی حاکمیت استبدادی این حزب بر تایوان در حزب سیاسی KMT ادغام شد. چیانگ کای شک در طول نزدیک به نیم قرن خود به عنوان رهبر KMT، کنترل نزدیکی بر ارتش از طریق نظارت خفه‌کننده داشت، برای افسران ارتش عضویت حزب را الزامی کرد، و تبلیغات KMT را در آموزش نظامی گنجاند.

این پیوندهای سیاسی به این معنی بود که نقش‌های نظامی اغلب در بسیاری از وظایف داخلی، مانند پلیس در دوره حکومت نظامی از سال 1949 تا 1987، که اغلب به عنوان وحشت سفید شناخته می‌شود، سرایت می‌کرد. از دهه 1980 و تا دهه 2000 ادامه یافت، ارتش به یک نهاد غیرسیاسی تبدیل شد که نشان دهنده پیچیدگی فرهنگی و دموکراسی پر جنب و جوش تایوان بود. علیرغم این تکامل پیوسته، میراث گذشته اقتدارگرایانه تایوان همچنان بر روابط بین ارتش تایوان و جامعه تأثیر می گذارد.

چگونه ارتش تایوان پس از ظهور شی جین پینگ و موضع تهاجمی فزاینده چین در قبال تایوان سازگارتر شد؟ انطباق تایوان با ظهور شی جین پینگ و افزایش رفتار تهاجمی PLA به دو شکل اصلی صورت گرفته است: افزایش وحدت نظامی- نظامی و تغییر عملیاتی در برنامه ریزی نظامی. از سال 2020، افزایش قابل توجهی در نگرش منفی تایوانی ها نسبت به چین وجود داشته است و این منجر به افزایش حمایت عمومی از هزینه های نظامی اضافی و افزایش الزامات خدمت نظامی شده است.

نظرسنجی عمومی که پس از دیدار نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده در آگوست 2022 و تمرینات بعدی چین انجام شد، نشان داد که 85 درصد از پاسخ دهندگان از تمدید خدمت اجباری سربازی حمایت می کنند. نگرانی عمومی نیز در افزایش مستمر بودجه دفاعی پس از سال 2016، با بیش از سه برابر شدن هزینه‌های نظامی از سال 2016 تا 2027 منعکس می‌شود. در اولین دوره ریاست جمهوری تسای اینگ ون (2016-2020)، دولت او آنچه را که به مفهوم کلی دفاع (ODC) معروف شد، ترویج کرد.

ODC بر آنچه بسیاری از تحلیلگران دفاعی تایوانی و آمریکایی برچسب "جنگ نامتقارن" می گویند تاکید کرد. حامیان ODC استدلال کردند که خریدها باید بر روی میدان دادن به سیستم‌های دفاعی کوچک‌تر و ارزان‌تر تمرکز کنند. برای مثال، برای نیروی دریایی تایوان، رویکرد ODC به جای کشتی‌های سطحی معمولی مانند ناوچه‌ها و ناوشکن‌ها، بر روی کشتی‌های کوچک‌تر، مانند ناوهای پنهان‌دار مجهز به موشک‌های ضد کشتی کوتاه‌برد و مین‌های دریایی تأکید داشت. دو سناریو قابل قبول برای درگیری بالقوه تنگه تایوان را شرح دهید.

گسترش گسترده نیروی دریایی PLA، همراه با افزایش نیروی هوایی و قابلیت‌های ارتش، رهبران سیاسی چین و برنامه‌ریزان نظامی PLA را قادر ساخته است تا سناریوهای متعددی را برای اقدام نظامی علیه تایوان متصور شوند. حمله ناگهانی چین به یکی از جزایر دورافتاده تایوان، ارتش تایوان را مجبور می‌کند در مناطقی که حمایت هوایی و دریایی را تحت فشار قرار می‌دهد، واکنش نشان دهد. جزیره تایپینگ در فاصله 930 مایلی (1500 کیلومتری) از بندر اصلی کائوسیونگ تایوان قرار دارد که آن را به دور از برد هر هواپیمای جنگی تایوانی تبدیل می کند.

تایوان با وضعیت مشابهی در جزیره پراتاس مواجه است که تقریبا در 250 مایلی (415 کیلومتری) جنوب غربی کائوسیونگ و تنها 150 مایلی از ساحل چین قرار دارد. در یک سناریوی محاصره، نیروهای سطحی نیروی دریایی قدرتمند PLA، احتمالا شامل یک ناو هواپیمابر، می‌توانند خطوط کشتیرانی نزدیک تایوان را ببندند. زیردریایی ها نیروی قدرتمندی را برای به چالش کشیدن استقرار نیروی دریایی PLA و دفاع از خطوط ارتباطی دریایی (SLOC) در اختیار تایوان قرار می دهند. در دسامبر 2014، تایوان برنامه ای را برای توسعه یک زیردریایی دفاعی بومی (IDS) آغاز کرد و در آوریل 2018، ایالات متحده مجوزهای صادراتی مورد نیاز برای ایالات متحده را تأیید کرد.

شرکت های S. برای برنامه زیردریایی فناوری دریایی به تایوان می فروشند. ساخت اولین زیردریایی، های کان، در سال 2020 آغاز شد و تا اواسط سال 2023 برای آزمایش و صدور گواهینامه راه اندازی شد. در مجموع، تایوان قصد دارد تا اواسط دهه 2030 هشت زیردریایی IDS بسازد. با نگاهی به آینده، عوامل کلیدی را که احتمالا توسعه آینده ارتش تایوان و تأثیر آنها بر تایوان-ایالات متحده را شکل می‌دهند، ارزیابی کنید. روابط

در 50 سال گذشته، حمایت آمریکا از تایوان اغلب بر حسب فروش تسلیحات سنجیده شده است، اما صنعت تسلیحات داخلی تایوان به طور فزاینده ای پیچیده و کارآمد شده است. به ویژه، توسعه طیف وسیعی از موشک‌ها و پهپادهای ضد کشتی، وابستگی به ایالات متحده را کاهش داده و ارتش تایوان را توانمندتر کرده است.

برای سیستم های دریایی حیاتی، موسسه ملی علم و فناوری چونگ شان تایوان (NCSIST) و کشتی سازی بین المللی تایوان (CSBC) به تامین کنندگان اصلی مین، موشک، هواپیماهای بدون سرنشین و کشتی های جنگی برای تایوان تبدیل شده اند. دومین تحول مهم، تغییر از یک رابطه امنیتی دوجانبه عمدتا دوجانبه ایالات متحده-تایوان به یک رابطه امنیتی احتمالی سه جانبه ایالات متحده-تایوان-ژاپن است. ژاپن برای تقریبا 90 درصد واردات انرژی و 40 درصد تجارت دریایی خود به شدت به خطوط دریایی وابسته است که از دریای چین جنوبی و تایوان می گذرد.

رهبران سیاسی ژاپن شروع به تعدیل انتظارات در مورد دخالت ژاپن در درگیری تایوان کرده اند. در نوامبر 2021، [نخست وزیر سابق] آبه شینزو اظهاراتی کرد که هرگونه حادثه احتمالی مربوط به تایوان برای ژاپن و اتحاد امنیتی ایالات متحده و ژاپن یک وضعیت اضطراری خواهد بود و تاکایچی سانائه، نخست وزیر کنونی، اظهار داشت که درگیری تایوان برای ژاپن "وضعیت تهدید کننده بقا" خواهد بود.