جاده های اجداد

Bíonn tóir ag an-chuid daoine ar a sinsir، cérbh iad، cad as dóibh، ca raibh cónaí orthu، cad í an obair a bhí acu. Nuair a Tháinig Torthaí dhaonáireamh 1926 amach i mbliana، bhí daoine réidh ulamh léimt ar an idirlíon ar uair an mheán oíche nuair a cuireadh ar fáil iad. Táim cinnte go bhfuarthas go leor eolais a bhain preab as daoine, nó a chuir iontas orthu.

Daoine eile tá sloinnte uaisle acu agus is maith leo a mhaíomh gur de shliocht ríthe no banríonacha iad، go bhfuil fuil uasal ag rith ina gcuisleanna. Muintir Uí Néill، b’fhéidir، nó Uí Chonchubhair go raibh flaitheas Éireann acu، nó Uí Bhriain a mhaífeadh gaol le Brian Bóraimhe.

نی مار سین دومسا، آفاچ، مار نی شیلیم گو بهفوئل دئویر دن فویل قورم سین ایم چورپ. De mhuintir Anluain mo mháthair، agus ní raibh acu ach leathacra talún agus teachín i mball sceirdiúil i gcuan Chorcaí. A máthair sise، mo sheanmháthair، ní raibh puinn tailimh in aon chor acu siúd. Maolánaigh ba ea muintir mháthair m’athar agus bhí cónaí orthu sin i bothán ar imeall na cathrach، í ag fuáil éadaí chun snáth a choinneáil faoin bhfiacail.

Ní fhágann sin ach aon duine amháin eile, an duine a d’fhág an sloinne neamhchoitianta agam, is é sin, athair m’athar, an Titley bunaidh. Níl oiread sin d’eolas againn ina thaobh agus luaití é le cogar mogar folaitheach sa teaghlach. Is amhlaidh gur mairnéalach ba ea é a sheol farraigí an domhain mar chócaire ar longa trádála éagsúla. آیا dual go mbeadh mistéir éigin ag baint le mairnéalach، agus cá bhfios cad iad na rúin a bhí aige است؟ نیل آئون چؤیمهنه چارت آگام هوا، مار فوائر سه باس نوائر آ بهیوس ایم قرصون آگوس من ای بهفاد نیوس اویگه نا مار آتایم آنویس.

Nílimid cinnte cad as dó go díreach، ach áit éigin sa Bhreatain go cinnte. Tá sa seanchas nach foláir gurbh as ball éigin gar don bhaile ónar thóg sé a ainm, óir logainm is ea Titley. Ní raibh ann riamh ach ball ar léarscáil dom، spota ar an teorainn idir an Bhreatain Bheag agus Sasana، idir Herefordshire آگوس Powys. Is é sin go dtí i mbliana nuair a bhíomar ar saoire teaghlaigh i dtuaisceart na Breataine Bige agus gur shocraíomar ar chuairt a thabhairt ar an áit sin یک اراذل و اوباش ainm dúinn.

تورس، n’fheadar، 160 éigin mile ann agus as arís a bhí ann dúinn، ach ba chuma. Ghabhas féin, iníon liom agus a ترس céile, mac liom agus a mhac siúd, an bóthar ó dheas, ar mhótarbhealach i dtosach, agus ansin ar bhóithre a bhí ag éirí níos cúinge agus tuaithe, fad na teorann idir Sasana agus an Bhreatain Bheag, ainmneacha Breatnaise agus Béarla ag malartú a chéile, leithéidí Ivington ansin Llandridrod, Blakemere ansin Pontolgach, Slobdon ansin Llangad.

Go dtí ar deireadh gur shroicheamar é. Cad leis go rabhas ag súil؟ Ní fios، dáiríre. Ní fhéadfaí sráidbhaile a thabhairt air, óir ní raibh aon tsráid ann. Stráice de bhóthar a ghabh thar sheanséipéal ar thaobh amháin, teach nó dhó laistiar d’fhálta ar an taobh eile, agus an t-aon fhoirgneamh a bhfuil aon cháil air, bialann tá tháillhairtaach a. Seachas é sin، ghluaisfeá tríd gan é a thabhairt faoi deara.

آیا یک موثیق من مر گناه؟ Ní féidir liom a rá gur oilithreacht de shaghas ar bith a bhí ann. Mar sin féin, sásamh éigin, gur leagas cos ar an áit as a dtáinig duine éigin de mo shinsir, duine a d’oibrigh sna goirt sin mórthimpeall ní foláir, is duine a d’fhág chun marimio tabhair. مد