پرش به محتوای اصلی

جانان گانش: لحظه انگلیسی-فرانسوی با پتانسیل توسعه

آیریش‌تایمز۱۴۰۵ شهریور ۳۰, دوشنبه، ساعت ۰۸:۳۰حدود 4 دقیقه مطالعه

"بسیاری از اینها در مورد ایمنی از نظر تعداد در یک دنیای وحشی است، نه ارتباط فرهنگی"

چارلز دوگل در دوران حضورش در لندن، رفتاری بی‌ادب و تند داشت که تبعیدی از یک ایالت شکست خورده حق نداشت. کار کرد. با "هیولا همپستد" به عنوان یک همتای متفقین برخورد شد.

فرانسه با نفوذی عجیب از جنگ بیرون آمد، از جمله صندلی دائمی در میز بلند سازمان ملل. در کار تاریخی جولیان جکسون در مورد ژنرال، یک درس تکرار می شود: چیزی به نام استکبار استراتژیک وجود دارد. به اندازه کافی بزرگ، قانع کننده عمل کنید و مردم شروع به تسلیم شدن می کنند. (فکر می‌کنید من این ایده را از کجا آوردم؟) دوگل، یک فیلم موفق در فرانسه، به اندازه کافی به نظر محقق بریتانیایی اشاره می‌کند.

این تنها همکاری انگلیسی و فرانسوی آن روز نیست. خوانندگانی که قصد دیدن ملیله بایو در موزه بریتانیا را دارند باید انتظارات خود را مدیریت کنند. از آنجایی که سایر آثار موجود در ساختمان بسیار باستانی هستند، پارچه گلدوزی شده، یک توله سگ صرفا 950 ساله، می تواند غرق شود. باید مکان مخصوص به خود را داشته باشد، همانطور که در بایو دارد. با این حال، واقعیت وام نکته است. این نشان دهنده یک تنش جدید بین کشورها است.

چه چیزی باعث این امر شده است؟ ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، عمدتا. از آنجایی که یکی از آنها آسیب بیشتری را تهدید می کند و دیگری از حمایت خودداری می کند، اروپای دموکراتیک برای ادامه به دو کشور هسته ای خود نیاز دارد. این همچنین کمک می کند که برگزیت اکثر رأی دهندگان مورد بررسی را ناامید کرده است. یک روال در بریتانیا شکل گرفته است: دولت پیشتازهای متواضعانه ای به قاره می کند، حق فریاد می زند خیانت، کسی گوش نمی دهد. عبور از قایق پناهجویان باید رابطه را مسموم می کرد، و واقعا اینطور نیست.

بریتانیا و فرانسه نسبت به یک کشور ثالث اشتراکات بیشتری با یکدیگر دارند

لحظه انگلیسی-فرانسوی باید خیلی خیلی فراتر برود. یک اتحادیه صریح یا Frangleterre که نیروهای نظامی و برخی دیگر از وظایف دولت را با هم ترکیب کند، ایده ای قدیمی است که زمان آن هرگز فرا نخواهد رسید. (خوشحال باشید که مبادا یک یا هر دو کشور به دست پوپولیست ها بیفتند.) اما تماس های سیاسی نزدیک تر، همسویی دفاعی بیشتر و سفر آسان تر، از نوع بریتانیا-ایرلند: فشار محض رویدادها می تواند این اتفاقات را رقم بزند.

مرا به عنوان یک احساساتی نگیرید. بسیاری از اینها در مورد ایمنی از نظر تعداد در دنیای وحشی است، نه ارتباط فرهنگی. دو ملت دیدگاه‌های متضادی در مورد موضوعات بزرگ دارند، ایده‌هایی تقریبا متضاد درباره معنای آزادی، و من می‌خواهم دیدگاه بریتانیایی پیروز شود. به من فردگرایی تجاری بر دولت راهبردی، چندفرهنگی بر همسان سازی، لندن جهانی را بر پاریس اروپا محور بدهید. فقط این است که در زمان صلح، زمانی که هیچ دولت درنده خودکامه ای وجود نداشت که بتوانیم خود را با آن مقایسه کنیم، این تفاوت ها مهم به نظر می رسید. اکنون برای اولویت بندی آنها باید فوق العاده کوچک باشید.

در سال 2026 شباهت ها بسیار واضح تر است. وقتی من در این مورد بحث می‌کنم، مردم در هر طرف دچار تنش می‌شوند، اما بریتانیا و فرانسه شباهت‌های بیشتری با یکدیگر دارند تا این که با یک کشور ثالث مشترک باشند. این فقط جمعیت (وحشتناک) مشابه آنها و اندازه تولید ناخالص داخلی آنها نیست. هر دو زود به دولت ملت تبدیل شدند، هر دو دارای سرمایه های نامتناسب عظیمی هستند که در قلب سرزمین منفور هستند، هر دو دارای تعداد زیادی شهروند غیرسفیدپوست برای نسل ها بوده اند، هر دو امپراتوری در یک زمان از دست داده اند، هر دو برای روشنگری ضروری بودند و بی اعتمادی مربوطه را از سوی بخش های خاصی برانگیخته اند.

کشورهای دیگر برخی از این ویژگی ها را دارند، اما شاید هیچ کدام همه را نداشته باشند. با دیدن هر دو هیئت دیپلماتیک از نزدیک، پیشنهاد می‌کنم که رابطه «ویژه» هر کشور با کشور دیگر - ایالات متحده در مورد بریتانیا، آلمان در مورد فرانسه - دقیقا به دلیل شک اساسی در مورد استحکام آن، به هم خورده است.

به همه این اوراق قرضه انگلیسی-فرانسوی، من یک پیوند جدید اضافه می کنم، اما هیچ راه ظریفی برای قرار دادن آن وجود ندارد. تسلط کامل بر زبان انگلیسی بر جهان، کار را برای دو کشور آسان تر می کند، زیرا شکی نیست که کدام طرف باید جای خود را به زبان بدهد. حتی یک نسل پیش، زمانی که ژاک شیراک با سرسختی از فرانسوی ها در قله ها محافظت می کرد، اینطور نبود. فرانگلتر همیشه قصد داشت در نقطه زبانی سر بزند. دوره جدیدی از نزدیکی نخواهد بود.

تصویری غیرمنتظره از جام جهانی، تصویر بازیکنان فرانسوی و انگلیسی بود که در کنار هم در حال نماز بودند. شاید در هر دوره ای ممکن بود این اتفاق بیفتد. اما تصویر وام ملیله، تمدن جدید در مناصب عالی، در سال‌های قبل از جنگ اوکراین دشوار است. شناسایی صحیح دوستان یک مهارت زندگی است و هیچ چیز مانند ترس فانی برای آموزش آن وجود ندارد.

– حق چاپ The Financial Times Limited 2026

خواندن متن کامل در آیریش‌تایمزبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

Janan Ganesh: The Anglo-French moment with potential to develop

‘A lot of this is about safety in numbers in a savage world, not cultural communion’

همه‌ی اخبار جهان