جان مک گهرن با لوحی در خانه به یاد آورد که دو تا از معروف ترین رمان هایش را نوشت

جی اوهن مک‌گهرن همیشه به‌عنوان رمان‌نویس و نویسنده داستان‌های کوتاه روستایی ایرلند، به‌ویژه مسیرها و مناطق روستایی لیتریم و شمال روسکومون که دوران کودکی‌اش را در آنجا گذراند، همراه بوده است.

با این حال، دو رمان اول او، پادگان (1963) و تاریکی (1965)، در اتاقی در طبقه بالا در خیابان هاوت 57 در دوبلین نوشته شد.

او هنوز در آنجا زندگی می کرد که دو قسمتی که وضعیت او را به عنوان یک هنرمند در ایرلند مشخص می کرد - ممنوعیت فیلم The Dark در سال 1965 و پس از آن اخراج او از سمت معلمی در مدرسه ملی بلگرو در کلونترف، کو دوبلین - رخ داد.

ایده نصب لوحی برای مک‌گهرن در خیابان 57 هاوث از زندگی‌نامه‌نویس نویسنده، فرانک شولین، نویسنده کتاب جان مک‌گهرن: یک زندگی نویسندگی است.

او به صاحبان فعلی، یونا و رابرت مولینز، بیش از آنکه انتظار داشت، به این امید نوشت که اجازه نصب پلاکی را بدهند. آنها موافقت کردند و این پلاک صبح روز شنبه توسط شهردار لرد دوبلین، داریل بارون، رونمایی شد.

بارون گفت: «موضوعاتی که او درباره آنها نوشت از بین نرفته است - خشونت در خانه، سوء استفاده از قدرت و ناتوانی در محافظت از کودکان.

«ادبیات اهمیت دارد زیرا به ما راهی می‌دهد تا قبل از اینکه جامعه برای دیدن چیزها آماده باشد، به وضوح ببینیم.»

مک‌گهرن در مارس 2006 درگذشت، و 20 سال پس از مرگ، حداقل مدت زمانی است که می‌توان برای قدردانی از یک فرد توسط شورای شهر دوبلین پلاکی نصب کرد.

شولین، که استاد ادبیات ایرلندی به زبان انگلیسی در دانشگاه لیورپول است، گفت که رمان پورنوگراف مک‌گهرن در سال 1979 به طور کامل در دوبلین اتفاق می‌افتد و راوی آن کتاب به وضوح در اتاق طبقه بالا در خیابان هاوث 57 می‌نویسد. شولین گفت: «جان مک‌گهرن یک نویسنده دوبلینی است به همان اندازه که یک نویسنده لیتریم یا یک نویسنده روسکومون است.

من 20 سال است که روی این پروژه کار می کنم و نامه او را ویرایش می کنم و زندگی نامه اش را می نویسم و این اوج این کار است.

مدت‌ها بعد از رفتن من، مردم می‌توانند به آن پلاک اشاره کنند و بگویند: «آن مرد کی بود؟»

دکتر دونا کونی، که رئیس کمیته یادبود و نامگذاری شورا است، گفت که با توجه به اتفاقی که برای مک گهرن از سوی ایالت رخ داد، بسیار مناسب است.

او گفت: «به عنوان ساکن کلونتارف، بسیاری از ما احساس شرمندگی می‌کردیم، اگرچه ما مسئول اخراج او از مدرسه بلگرو نبودیم.

"این کار تا حدودی برای رفع اشتباهی که در حق او انجام شده است."