جراحی بونیون مشکل بازاریابی دارد نه پزشکی | نظر

بونیون خیلی بیشتر از یک دغدغه آرایشی است. یک بررسی سیستماتیک از 78 مطالعه شامل تقریبا 497000 شرکت‌کننده تخمین زد که هالوکس والگوس، بدشکلی که معمولا به عنوان بونیون شناخته می‌شود، 23 درصد از بزرگسالان 18 تا 65 سال و 35.7 درصد از بزرگسالان بالای 65 سال را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در همین حال، یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز در سال 2024 بیش از 100 تکنیک جراحی را برای اصلاح شرایط مورد بررسی قرار داد و دریافت که مناسب ترین رویکرد همچنان مورد بحث است.

نتایج بلندمدت نیز مستلزم بررسی دقیق است: یک مرور جداگانه در سال 2024 از پنج مطالعه که به بررسی استئوتومی روسری (روشی جراحی برای اصلاح بونیون های شدید) پرداخته بود، نرخ عود را تا 40 درصد پس از حداقل هشت سال پیگیری، با استفاده از آستانه زاویه هالوکس والگوس بیشتر از 15 درجه گزارش کرد.

این یافته‌ها یک سوال مهم را برای بیماران برجسته می‌کند: آیا آنها یک روش جراحی را بر اساس شواهد قابل اعتماد از نتایج پایدار انتخاب می‌کنند یا اینکه چقدر متقاعدکننده به بازار عرضه شده است؟

هنگامی که بیماران به صورت آنلاین برای جراحی بونیون جستجو می کنند، اغلب با چیزی مواجه می شوند که به نظر می رسد انتخابی از میان روش های مدرن و مارک دار باشد. نام ها پیشرفته به نظر می رسند. انیمیشن ها جلا داده شده اند. این زبان نشان می‌دهد که فناوری جدیدتر باید به معنای عملیات بهتر و بازیابی آسان‌تر باشد.

اما ممکن است اصلا یک انتخاب واقعی نباشد. بیماران اغلب کمپین های بازاریابی را با هم مقایسه می کنند، نه شواهد قابل مقایسه در مورد آنچه واقعا تجربه خواهند کرد.

زمانی که بیش از 35 سال پیش کار جراحی خود را شروع کردم، بیش از 100 عمل شرح داده شده برای اصلاح بونیون وجود داشت. یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز در سال 2024 تأیید می کند که بیش از 100 تکنیک جراحی توصیف شده است. چرا روش های زیادی برای یک تغییر شکل وجود دارد؟

به نظر من، چالش پیدا کردن یک روش بونیون است که به طور مداوم اصلاح پایدار، درد قابل کنترل پس از عمل، تحرک اولیه و بازگشت به فعالیت های عادی را بدون عوارض قابل توجه ارائه می دهد.

این مشکل اصلی امروز باقی مانده است. با این حال، مکالمه به طور فزاینده ای از تجربه کامل بیمار دور شده و به سمت نام عمل، دستگاه مورد استفاده و تازگی فناوری تغییر کرده است.

جراحی بونیون یک محصول مصرفی نیست. نباید آن را مانند جدیدترین تلفن یا خودرو ارزیابی کرد، جایی که آخرین مدل در آن بهبود یافته است. یک سیستم جراحی جدید ممکن است روش متفاوتی برای برش، تراز یا تثبیت استخوان ارائه دهد، اما «متفاوت» لزوما به معنای آسیب کمتر، کمتر دردناک‌تر یا موفقیت‌آمیزتر برای بیمار نیست.

شواهد نیاز به احتیاط را تقویت می کند. یک بررسی کاکرین در سال 2024 از مداخلات جراحی برای بونیون نشان داد که جراحی ممکن است به طور معنی‌داری درد را در مقایسه با عدم درمان یا درمان غیرجراحی کاهش دهد، اما بازبین‌ها در مورد اثرات آن بر عمل مجدد و عوارض جانبی مطمئن نبودند.

یافته ها به این معنی نیست که جراحی بی اثر است. آنها تأکید می کنند که چرا ادعاهای مربوط به روش های فردی باید با شواهدی که به نتایجی که بیماران به آن اهمیت می دهند، پشتیبانی شود.

سازندگان دستگاه ها و توسعه دهندگان رویه منافع مالی در ارتقای فناوری های خود دارند. جراحان ممکن است در آن سیستم ها آموزش ببینند و بیماران مکررا به صورت آنلاین با اصطلاحات مشابهی روبرو شوند. دیده شدن، آشنایی ایجاد می کند، که به راحتی می تواند با اثبات اشتباه گرفته شود.

با این حال، روشی که به شدت به بازار عرضه شده است، به طور خودکار مؤثرترین روش نیست. بازاریابی می تواند به بیماران بگوید که یک روش برای انجام چه کاری طراحی شده است. به خودی خود نمی تواند به آنها بگوید صدها بیمار تحت درمان توسط یک جراح خاص واقعا چه چیزی را تجربه کرده اند.

این تمایز بسیار مهم است زیرا یک عملیات مستقل از فردی که آن را انجام می دهد نیست. ده جراح می توانند کاری را انجام دهند که همان روش نامیده می شود و ده مجموعه متفاوت از نتایج را تولید کنند.

قضاوت فنی، دست زدن به بافت، بیهوشی، تثبیت، تکنیک پانسمان و مراقبت های بعد از عمل همگی بر نتیجه تأثیر می گذارند. بنابراین، بیماران نباید فقط بپرسند: "شما کدام روش را انجام می دهید؟" آنها همچنین باید بپرسند "چه نتایجی را مکررا به دست می آورید؟"

رویکرد من به جراحی بونیون به سال 1992 برمی گردد و از طریق عمل بالینی تکامل یافته است. یکی از مولفه‌ها، تکنیک متعادل‌سازی بافت نرم است که من آن را بستن کرست می‌نامم، که برای کمک به حفظ اصلاح بدون جوش زدن معمول مفصل در پایه اولین متاتارس است.

این روش همچنین شامل تصمیم گیری در مورد تکنیک جراحی، بیهوشی، پانسمان و مراقبت های بعد از عمل است. این عناصر باید هنگام ارزیابی بهبودی و نتایج بلندمدت با هم در نظر گرفته شوند. مستندسازی رویکرد در کتاب درسی جراحی فرصتی را برای توصیف اصول، کاربردها و محدودیت های آن به گونه ای فراهم می کند که امکان ارزیابی انتقادی را فراهم می کند.

بحث من این نیست که هر بیمار باید دقیقا عمل من را انجام دهد. این است که هر عمل بونیون باید بر اساس نتایجی که برای بیماران مهم است قضاوت شود: آنها چقدر درد را تجربه کردند؟ آیا آنها به مواد مخدر نیاز داشتند؟ چه زمانی می توانستند وزن را تحمل کنند، به کفش برگردند، کار کنند، رانندگی کنند و ورزش کنند؟ آیا اصلاحیه حفظ شد؟ آیا سفتی، علائم عصبی، مشکلات سخت افزاری یا سایر اثرات ماندگار باقی مانده است؟

و مهمتر از همه، آیا این نتایج به طور مداوم در دستان جراح مورد نظر بیمار قابل تکرار هستند؟

بهبودی بیمار باید از طریق معیارهای واضح و ثابت درد، تحرک، بازگشت به فعالیت های روزانه و اصلاح طولانی مدت ارزیابی شود. این نتایج نسبت به نام یک روش یا فناوری مورد استفاده برای انجام آن، مبنای معنی‌داری برای ارزیابی جراحی بونیون ارائه می‌دهد. اولویت باید درک آنچه که بیماران در طول بهبودی تجربه می کنند، به جای تکیه بر نحوه ارائه یک روش در بازاریابی آن باشد.

اهمیت اندازه گیری مستقیم نتایج فراتر از جراحی پا شناخته شده است. راهنمای سازمان غذا و داروی ایالات متحده در مورد پیامدهای گزارش شده توسط بیمار توضیح می دهد که چگونه گزارش های بیماران می توانند علائم، وضعیت سلامتی و اثرات درمان را بر عملکرد روزانه نشان دهند.

برای جراحی بونیون، این به معنای ارزیابی نه تنها تصحیح رادیوگرافی، بلکه ارزیابی درد، تحرک، زمان بهبودی و توانایی بیمار برای بازگشت به فعالیت های روزمره است.

بیمارانی که قصد جراحی بونیون را دارند باید از بروشورهای بیمارستان عمومی گذشته و از طریق پرسش مستقیم و دقیق از جراح، از بهبودی خود دفاع کنند. قبل از اینکه بپذیرید زیر چاقو بروید، شفافیت در مورد سابقه کاری خاص خود را بخواهید: دقیقا بپرسید چند سال این تکنیک دقیق را انجام داده‌اند، چه تعداد پرونده را شخصا تکمیل کرده‌اند، و اگر می‌توانید داده‌های ردیابی به‌طور مداوم جمع‌آوری‌شده آنها را به‌جای میانگین‌های صنعتی بکر و منتشر شده ببینید.

مکالمه صریح در مورد واقعیت بعد از عمل را با پرسیدن اینکه واقعا باید انتظار چه سطحی از درد را داشته باشید، چه مدت طول می کشد، و بیمارانشان هر چند وقت یک بار به مواد افیونی تجویزی نیاز دارند، مجبور کنید.

جدول زمانی شما برای استقلال نباید یک بازی حدس و گمان باشد.

بنابراین نقاط عطف صریح را برای زمانی که می‌توانید با خیال راحت راه بروید، به سر کار بازگردید، رانندگی کنید، ورزش کنید و به کفش‌های معمولی برگردید، مطمئن شوید. در نهایت، با بررسی میزان عود، سفتی مفاصل، برداشتن سخت افزار و عمل مجدد، از خود در برابر عوارض طولانی مدت محافظت کنید و با درخواست صحبت با چندین بیمار سابق خود در مورد بهبودی، از جمله فردی که حداقل یک سال پس از عمل جراحی است، روند معاینه خود را محدود کنید.

در حالت ایده‌آل، جراحی بونیون می‌تواند معیارهای استاندارد گزارش‌دهی بیمار را برای مقایسه معنی‌دار جراح به جراح داشته باشد. سوالات یکسان در فواصل بعد از عمل، بدون نمایش انتخابی نتایج مطلوب پرسیده می شود. بیماران می توانند بیماران متوالی درمان شده توسط یک جراح را مقایسه کنند، نه داستان های موفقیت مجزا که شامل جراحان مختلف و تعاریف بهبودی است.

این موضوع بسیار فراتر از جراحی پا است. بیماران به طور فزاینده ای از طریق تبلیغات، الگوریتم های جستجو و رسانه های اجتماعی وارد مراقبت های بهداشتی می شوند. درمانی که آنها اغلب می بینند ممکن است به سادگی درمان با بیشترین دامنه بازاریابی باشد. آینده جراحی بونیون را نباید با کسی که یک عمل را با صدای بلندتر به بازار عرضه می کند تعیین کرد. باید مشخص شود که کدام جراح و کدام رویکرد مکررا اصلاح پایدار، حداقل ترومای غیر ضروری، بهبودی قابل کنترل و عملکرد ترمیم شده را ارائه می دهد.

بیماران نیازی به معروف ترین برند ندارند. آن‌ها به واضح‌ترین شواهدی نیاز دارند که نشان دهد زندگی‌شان پس از عمل جراحی چگونه است.

دکتر ریچارد موی، DPM، جراح پا و مچ پا در کالیفرنیای جنوبی است که رویکرد خود را برای اصلاح تقریبا بدون درد بونیون در سال 1992 توسعه داد. همه نظرات متعلق به خود نویسنده است.