جریان‌های کلیدی اقیانوس اطلس می‌توانند در این قرن سقوط کنند، اما خطر تقریبا در تمام برنامه‌های ملی آب‌وهوا وجود ندارد

توسط برندن جونگمن، جیم هال، گفتگو

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

مقامات دولت ایسلند اخیرا برای بحث در مورد یک سناریوی دراماتیک ملاقات کردند: اگر جریانی که آبهای اقیانوس اطلس را به گردش در می آورد به طور قابل توجهی ضعیف شود یا به طور کلی سقوط کند، چه؟

جریان های اقیانوسی در حال تغییر هستند و پیامدهای عمده ای برای آب و هوا در سراسر جهان دارد. با این حال مقاله جدید ما منتشر شده در Nature Sustainability نشان می دهد که بیشتر دولت ها برای این امکان آماده نیستند. از 91 طرح ملی سازگاری ارائه شده به کنوانسیون آب و هوای سازمان ملل، تنها دو مورد حتی به آن جریان کلیدی اقیانوس اطلس اشاره می کنند و هیچ کدام اقدام مشخصی را در پاسخ به فروپاشی احتمالی آن انجام نمی دهند.

گردش واژگونی نصف النهار اقیانوس اطلس یا AMOC بخشی از نوار نقاله غول پیکر جریان های اقیانوسی است که آب های سطحی گرم را به سمت شمال اقیانوس اطلس حرکت می دهد و آب های عمیق سردتر را به سمت جنوب می فرستد. این نقش مهمی در تنظیم آب و هوای جهانی با توزیع مجدد گرما در سراسر سیاره ایفا می کند، که بر الگوهای آب و هوا و دما بسیار فراتر از حوضه اقیانوس اطلس تأثیر می گذارد.

با گرم شدن آب و هوا، AMOC در حال ضعیف شدن است و می تواند در طول این قرن به این کار ادامه دهد. در حالی که یک فروپاشی کامل، که در آن جریان های اصلی اقیانوسی به طور کامل تغییر جهت دهند، بعید است تا قبل از سال 2100، مطالعه اخیر تضعیف 50 درصدی AMOC را تا پایان قرن تحت سناریوی انتشار متوسط ​​پیش بینی کرده است.

یک فروپاشی در تاریخ زمین شناسی منحصر به فرد نخواهد بود. مطالعات نشان می دهد که AMOC قبلا دستخوش تغییرات چشمگیری شده است، از جمله تعطیلی تقریبا کامل در حدود 17500 سال پیش، پس از سردترین دوره در آخرین عصر یخبندان.

کاهش سرعت یا سقوط پیامدهای عمده ای برای دما و بارندگی در سراسر جهان خواهد داشت. در شمال اروپا، از دست دادن گرمایی که AMOC از مناطق استوایی به شمال منتقل می‌کند، می‌تواند منجر به سردی شدید زمستانی 20- درجه سانتیگراد (4- درجه فارنهایت) در لندن شود.

آزمایش‌های مدل آب و هوایی که در آن AMOC تعطیل شده است، به طور متوسط ​​29 درصد تضعیف بادهای موسمی غرب آفریقا و 19 درصد تضعیف بادهای موسمی تابستانی هند را نشان می‌دهد، که خطرات ناامنی غذایی و آب را در مناطقی که به باران‌های موسمی متکی هستند افزایش می‌دهد.

مطالعات دیگر حاکی از افزایش خطر خشکسالی شدید در بخش‌هایی از آمریکای مرکزی، غرب آفریقا و منطقه آمازون است. شیلات و سطح دریا نیز تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.

پس چگونه کشورها می توانند برای تغییرات در گردش اقیانوسی که زمان آن بسیار نامشخص است، آماده شوند؟ مقاله ما گام‌های عملی برای گنجاندن خطرات مرتبط با AMOC در تصمیم‌گیری سازگاری را شناسایی می‌کند.

از 91 طرح ملی سازگاری گزارش شده به کنوانسیون آب و هوای سازمان ملل تاکنون، تنها دو مورد به AMOC اشاره کرده اند. طرح برزیل یک جعبه اختصاصی را به هشدار اختصاص می دهد که تعطیلی آن می تواند کمربند باران اقیانوس اطلس را به سمت جنوب سوق دهد و جنگل های آمازون را به سمت فروپاشی سوق دهد. ایرلند - که برای حفظ آب و هوای معتدل خود به AMOC متکی است - اشاره می کند که "تکیه صرفا به سازگاری ممکن است ناکافی باشد" در صورت فروپاشی AMOC، و به این نتیجه رسید که هیچ برنامه ملی نمی تواند برای چنین نقاط اوج آماده شود.

AMOC یک چالش خاص برای سازگاری است. این سناریویی با تأثیر بسیار بالا را نشان می دهد که احتمال کمی آن بسیار دشوار است. و با این حال، اگر جریان سقوط کند، برخی از نقاط جهان ممکن است تغییرات اقلیمی را در جهت مخالف آنچه که برای آن آماده می‌شوند، تجربه کنند، به ویژه زمستان‌های سردتر در شمال غربی اروپا.

این مهم است زیرا بسیاری از سرمایه‌گذاری‌های سازگاری باید در برابر طیف وسیعی از تغییرات بالقوه قوی باشند تا مؤثر باشند. کشوری را در نظر بگیرید که قصد دارد یک مخزن جدید برای مقابله با مقادیر متغیر بارندگی تحت تغییرات آب و هوا بسازد. اگر در عوض فصل بارندگی کوتاهتر شود و در مجموع بارندگی کمتری داشته باشد، مخزن ممکن است سرمایه گذاری بدی به نظر برسد.

به طور مشابه، در کشورهایی که به باران‌های موسمی وابسته هستند، تضعیف یا فروپاشی AMOC می‌تواند به معنای بارندگی کمتر از آنچه در تغییرات آب و هوایی پیش‌بینی می‌شود باشد. در امتداد سواحل اقیانوس اطلس، تغییرات در سطح دریا و دمای اقیانوس ها می تواند بر عملکرد دفاعی ساحلی تأثیر بگذارد. تغییرات در ذخایر ماهی نیز می تواند جوامع وابسته به ماهیگیری را تهدید کند.

بسیاری از سرمایه گذاری های انجام شده در حال حاضر برای دهه ها مورد استفاده قرار خواهند گرفت. سرمایه‌گذاری‌هایی که تحت تضعیف متوسط ​​AMOC خوب عمل می‌کنند، اما اگر جریان فعلی بسیار ضعیف‌تر شود، ضعیف عمل می‌کنند، می‌توانند کشورها را در معرض خسارات و خسارات عمده‌ای قرار دهند، به‌ویژه کشورهای فقیرتر با منابع کمتر برای پاسخ به شگفتی‌ها.

در مطالعه خود، پنج روشی را که سیاست گذاران می توانند از هم اکنون شروع به آماده سازی کنند، بیان می کنیم.

این اقدامات نیازی به پیش‌بینی اینکه آیا AMOC سقوط خواهد کرد یا نه و نباید توجه یا منابع را از واکنش به امواج گرما، خشکسالی، سیل و سایر اثرات تغییرات آب و هوایی که در حال حاضر اتفاق می‌افتد، دور کرد. تلاش برای کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه ای همچنان حیاتی است.

کاری که کشورها می‌توانند انجام دهند این است که شروع به آزمایش سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت در برابر سناریوهای تضعیف عمده AMOC کنند و به اطمینان حاصل شود که زیرساخت‌ها، منابع آب و سایر سازگاری‌ها در همه آینده‌های محتمل مؤثر باقی می‌مانند.

برندن جونگمن و همکاران، سازگاری با خطر تغییر گردش خون اقیانوس اطلس، پایداری طبیعت (2026). DOI: 10.1038/s41893-026-01961-1

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.