جزر و مد می تواند همکاری جهانی آب و هوا را فعال کند

کارگران در 10 ژوئن 2026 در مزرعه بادی فراساحلی Rudong H4 در استان جیانگ سو شرقی چین تعمیر و نگهداری روتین توربین های بادی را انجام می دهند. —CN-STR / AFP—Getty Images

انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده بر سر سیاست‌های اقلیمی مبارزه نشد و پیروزی قاطع دموکرات‌ها نباید به عنوان نشانه‌ای تلقی شود که ایالات متحده در مسیر روشنی برای بازگشت به رهبری آب و هوا قرار دارد. اما دلایل خوبی وجود دارد که فکر می کنیم این تغییر همچنان می تواند برای اقدام جهانی آب و هوا قابل توجه باشد.

در طول دو سال گذشته، مخالفان اقدام اقلیمی - با موفقیت - تلاش کرده اند تا عقب نشینی را اجتناب ناپذیر جلوه دهند. این روایت بر تعداد بسیاری از کشورها که هنوز در حال انتخاب با یکدیگر هستند و پیشرفتی که در مورد مسائلی که مدت‌ها بین آنها اختلاف انداخته است، تحت الشعاع قرار داده است.

مذاکره بر سر توافقنامه پاریس به من آموخت که یک تعهد جمعی می‌تواند آینده‌ای را که مردم انتظار دارند و مایل به سرمایه‌گذاری در آن هستند تغییر دهد و افراد و نهادهایی را که قدرت ایجاد آن را دارند به حرکت درآورد.

به عنوان مثال، در ماه آوریل، 57 کشور در سانتا مارتا، کلمبیا، گرد هم آمدند تا در مورد چگونگی رفع موانع دور شدن از سوخت‌های فسیلی کار کنند. آنها شامل کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، واردکنندگان و تولیدکنندگان سوخت فسیلی - از آلمان و کانادا گرفته تا برزیل و نیجریه بودند. در همین حال اتحادیه اروپا، چین و برزیل ائتلاف جدیدی در بازارهای کربن تشکیل داده اند. این تلاش برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای صنعتی بدون آسیب رساندن به تولیدکنندگان داخلی ضروری است - و این یکی از سخت‌ترین مسائل در دیپلماسی آب و هوا است.

تصمیم آنها برای همکاری یک گام سیاسی مهم است.

چرا این کشورها ادامه همکاری را انتخاب کرده‌اند و چرا هیچ کشوری از توافق‌نامه پاریس پیروی نکرده است؟ زیرا تقریبا هر دولتی می‌داند که تغییرات آب‌وهوایی و ناامنی انرژی، منافع ملی اصلی آن‌ها را تهدید می‌کند – و در دنیایی عمیقا وابسته به هم، حفاظت از این منافع مستلزم همکاری با دیگران است، هرچند سیاست سخت باشد.

آخرین شوک سوخت فسیلی ناشی از جنگ در ایران و بدتر شدن اثرات آب و هوایی نادیده گرفتن این منافع مشترک را دشوارتر می کند. برای دهه ها، صنعت نفت و گاز این ایده را ترویج کرده است که امنیت انرژی به معنای تضمین منابع قابل اعتمادتر و متنوع تر است. بحران هرمز دولت ها را وادار می کند تا در این منطق تجدید نظر کنند. همانطور که تجربه آمریکا با افزایش قیمت سوخت نشان می دهد، حتی عرضه متنوع نیز نمی تواند کشورها را از شوک های بزرگ در بازارهای جهانی محافظت کند. در همین حال، باتری‌ها، پنل‌های خورشیدی و وسایل نقلیه الکتریکی بهتر و ارزان‌تر می‌شوند.

جذب آنها از زمان شروع بحران هرمز تسریع شده است، زیرا مردم در سراسر جهان به دنبال محافظت از خود در برابر قیمت های بی ثبات سوخت هستند. در خارج از چین و ایالات متحده، فروش خودروهای برقی در هشت ماهه اول سال جاری در مقایسه با مدت مشابه در سال 2025 حدود 45 درصد افزایش یافته است.

در عین حال، همانطور که گرمای شدید و آتش‌سوزی‌های جنگلی امسال به ما نشان داد، بلایای اقلیمی جان انسان‌ها را می‌گیرد و خسارات اقتصادی را در مقیاسی وارد می‌کند که دولت‌ها دیگر نمی‌توانند نادیده بگیرند. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد تایید کرده است که گرمایش جهان از 1.5 درجه سانتیگراد فراتر خواهد رفت. هر کسری از یک درجه اضافی، این ضررها و خطر عبور از نقاط اوج غیرقابل برگشت را افزایش می دهد.

نمی توان انکار کرد که ابرقدرت جهانی جهان که اقدامات اقلیمی و چندجانبه گرایی را رد می کند، عمل کردن به این منافع را برای کشورها دشوارتر کرده است. در طول دو سال گذشته، واشنگتن تنها اقدام اقلیمی را رد نکرده است. این کشور فعالانه تلاش کرده است که جلوی پیشرفت دیگران را بگیرد و کشورهایی را که از وضع مالیات بر انتشار گازهای گلخانه ای حمایت می کنند و به دنبال حذف تغییرات اقلیمی از برنامه های G7 و G20 هستند، تهدید کرده است. مواضع تهاجمی آن همچنین به فشار دادن اتحادیه اروپا کمک کرده است. برخی از مقررات آب و هوایی خود را کاهش دهد.

میان دوره ای هیچ تضمینی برای کاهش فشار واشنگتن ارائه نمی دهد. اما آنها خلأ وعده دولت ترامپ را برملا می کنند که سوخت های فسیلی انرژی مقرون به صرفه ای را ارائه می دهند. سیاستمداران در جاهای دیگر باید توجه داشته باشند: انکار آب و هوا پاسخی به نگرانی رای دهندگان در مورد لوایح آنها نیست. کشورهای دیگر باید در پیگیری منافع خود اعتماد بیشتری داشته باشند، نه اینکه اجازه دهند تهدید تلافی جویانه ایالات متحده محدودیت های جاه طلبی آنها را تعیین کند. قدرت های میانی با همکاری مشترک می توانند به یکدیگر فضای بیشتری برای مقاومت در برابر فشار واشنگتن بدهند.

دلایل بیشتر و بیشتری برای اقدام وجود دارد و کمتر برای عقب نشینی. در کنفرانس سالانه آب و هوای سازمان ملل در سال جاری، معروف به COP31، گروه وسیعی از کشورها که شکاف های سنتی را در بر می گیرند، می خواهند متعهد شوند که از برق پاک برای جایگزینی سوخت های فسیلی استفاده کنند. واردکنندگان عمده سوخت های فسیلی مانند اروپا و تامین کنندگان فناوری پاک مانند چین سهم زیادی در این تلاش دارند. همچنین انتظار می‌رود که ایالت‌ها، شهرها و مشاغل آمریکایی در آنتالیا، ترکیه، شهر میزبان کنفرانس حضور یابند و مشتاق همکاری با شرکای بین‌المللی بدون انتظار برای تغییر سیاست فدرال باشند.

آنها با هم می توانند یک سیگنال قدرتمند از قصد ارسال کنند.