جسیکا لانگ در مورد بازگشت «سفر روز طولانی به شب» به پرده بزرگ، بازگشت به «داستان ترسناک آمریکایی» و شایعات بازنشستگی

یکی از تنها 24 نفری که تا به حال و یکی از تنها 10 نفری که هنوز زندگی می کنند و برنده "تاج سه گانه بازیگری" شده اند، مانند حداقل یک اسکار، امی و تونی (او به ترتیب دو، سه و یک برنده شده است)، لانژ 50 سال بازیگر سینما بوده است. او اولین فیلم خود را پس از "کشف" انجام داد، در حالی که به عنوان یک مدل کار می کرد، و توسط تهیه کننده دینو دی لورنتیس در بازسازی بزرگ کینگ کنگ (1976) انتخاب شد. او تبلیغات زیادی دریافت کرد، حتی روی جلد مجله TIME ظاهر شد.

اما این فیلم چنان شکست بزرگی بود که او در این گفتگو توضیح می دهد که اعتماد به نفس او را در هم شکست و تقریبا حرفه او را نابود کرد.

با این حال، او به آرامی اما مطمئنا از خاکستر برخاست، ابتدا با یک نوبت در فیلم All That Jazz (1979) اثر باب فوسه، سپس با بازی های اصلی فراموش نشدنی در فیلم هایی مانند «پستچی همیشه دوبار زنگ می زند» (1981) از باب رافلسون، «فرانسیس» از گریم کلیفورد و «فرانسیس» و «سیدنی198» و «سیدنی198» هر دو. نامزدی اسکار او، دومی منجر به اولین برد او شد، کشور ریچارد پیرس (1984)، رویاهای شیرین کارل رایس (1985)، جنایات قلب بروس برسفورد (1986)، جعبه موسیقی کاستا-گاوراس (1989)، مارتین اسکورسیزی (1989 ریچارد کیپ فیار)

(1994، که برای آن دومین اسکار خود را دریافت کرد).

سپس، وقتی مادر شد و وارد چهل سالگی شد، یک ناراحتی در اواسط شغلی به وجود آمد. برای چند سال، او کمتر در نقش های مکمل کار می کرد و به ندرت در پروژه هایی که او را هیجان زده می کرد، کار می کرد. این موضوع با سریال محدود HBO Gray Gardens (2009) که برای آن برنده جایزه امی شد، و نتیجه همکاری او با تهیه کننده رایان مورفی، که بلافاصله بعد از آن شروع شد و چهار فصل از مجموعه مجموعه داستان ترسناک آمریکایی (2011-2015) را در بر گرفت، دو فصل برای او جایزه امی و یک فصل از سریال محدود Joette و Joant (B01) را به همراه داشت، تغییر کرد.

اما هیچ نقشی به اندازه تایرون در Long Day’s Journey Into Night او ​​را مسحور نکرده است، که او برای اولین بار در سال 2000 روی صحنه لندن بازی کرد (اولین بازیگر آمریکایی شد که نامزدی جایزه اولیویه را دریافت کرد) و سپس در برادوی در سال 2016 (برنده جایزه تونی) تکرار کرد. او بخش زیادی از دهه گذشته را صرف تلاش برای رساندن آن به پرده بزرگ کرد - نسخه قبلی فیلم با بازی کاترین هپبورن در سال 1962 اکران شد - و تقریبا به همان اندازه ای که در خود نمایشنامه نمایش داده می شود با درام مواجه شد.

تامین مالی بارها به هم پیوست و از هم پاشید، از جمله حتی پس از اینکه بازیگران و عوامل فیلم در ایرلند سر صحنه بودند. اما در نهایت، او با همکاری نویسنده دیوید لیندزی-آبایر و کارگردان جاناتان کنت از خط پایان عبور کرد و به محصول نهایی بسیار افتخار می کند.

اکنون، در حالی که Long Day’s Journey Into Night در جشنواره‌های فیلم و در سالن‌های منتخب توسط یک توزیع‌کننده کوچک پخش می‌شود، لانژ تلاش می‌کند مطمئن شود که مردم در مورد آن مطلع شده و آن را ببینند. و همچنین با بازگشت به سریال American Horror Story برای سیزدهمین فصل آن، که بین 24 سپتامبر و 29 اکتبر پخش شد، او دوباره در رقابت برای جایزه اسکار و امی است.

در حال حاضر، حداقل، جسیکا لنگ به جایی نمی‌رود.