جمعیت Páirc Uí Chaoimh به آنتونی فولی در یک شب احساسی در کنار لی ادای احترام می کنند.

در فضای شهرداری که Páirc Uí Chaoimh Munster Rugby را احاطه کرده است، یک نمایشگاه پاپ آپ از تصاویر حرفه ای آنتونی فولی نصب کرد. در یک مونتاژ، 24 عکس از هر فصل از زندگی راگبی او وجود داشت. در هر شات اکشن، بازی روی صورتش نوشته می‌شد، درست پشت گل و لای دندون ناامید.

مردی میانسال ایستاد و به تصویر چهره تازه فولی با پیراهن سنت مونچین که 27 سال پیش جام مونستر جونیور را می پذیرد، اشاره کرد. او گفت: "من مقابل او برای راکول بازی کردم و او یک تیم تک نفره بود. او شماره هشت را بازی می کرد، اما تمام ضربات دروازه و همه ضربات را برای لمس می زد. او آن تیم بود."

گرامیداشت یاد فولی، در دهمین سالگرد مرگ خیره‌کننده‌اش، کلام و موزیک اصلی این برنامه در تمام هفته بود. با این حال، مونتاژ یادآور سالگرد دیگری بود: 20 سال از زمانی که او کاپیتان مونستر شد و برای اولین بار جام هاینکن را برد. روح آن تیم مونستر در بسته بود و سالها فولی نبض و وجدانش بود.

در گوشه ای از مونتاژ یک نقل قول بدون تاریخ وجود داشت که باید مربوط به زمان بازنشستگی فولی باشد. در آن نوشته شده بود: "اگر قرار است مرا به خاطر بسپارند، دوست دارم به عنوان یک بازیکن سرسخت دیده شوم، کسی که هرگز تسلیم نشد. وقتی چیزی برای تعقیب وجود داشته باشد، آن را تعقیب خواهم کرد."

در سال‌های اخیر، مانستر همیشه با این باور زندگی نکرده است. این شبی برای شکستن هیچ یک از احکام قدیمی نبود.

برای تشریفات قبل از بازی، بازیکنان مونستر با لباس‌های ورزشی که با شماره هشت مزین شده بود به میدان رفتند و دو کاپیتان تیم پیراهن‌های شماره هشت را به رنگ یکدیگر رد و بدل کردند. اما برای این بازی، مانستر پیراهن را کنار گذاشت و برایان گلیسون شماره 24 را پوشید.

سپس گلیسون ابتدا گل زد. تصور کنید. اولین حمله مانستر باعث شد تا یک اسکرام پنج متری انجام شود، و مانستر شماره هشت یک خط سخت در سمت کوتاه انجام داد، همانطور که فولی میلیون ها بار انجام داده بود. یک دقیقه بعد، در دقیقه هشتم بازی، جمعیت حاضر در هر دو سکو با تشویق رقصی که به یک گروه کر صمیمانه «Munster, Munster» تبدیل شد، از جای خود بلند شدند.

در روزهای اخیر اتفاق نظر وجود داشت که این بازی به دلایل قابل درک باید در لیمریک انجام می شد. اما صدای جمعیت عاطفی مانستر به یک مکان متصل نیست.

جمعیت 24906 نفری بیش از 11000 نفر کمتر از آخرین بازی مونستر در جام قهرمانان فصل گذشته در Páirc Uí Chaoimh بود، اما جو بهتر بود. ریسینگ با تیمی آمد که ترکیبی از شیر و آب بود، اما آن‌ها کیفیت و قدرت کافی را داشتند تا مانستر را در آن دوره‌هایی از بازی که تمرکزشان کاهش می‌یابد و تعداد خطاهایشان افزایش می‌یابد، رنج بکشد.

مونستر امکانات لازم برای حضور در این رقابت‌ها را ندارد، اما منابع لازم برای بهتر شدن نسبت به فصل گذشته را دارد. جرقه هایی از خلاقیت و انسجام وجود داشت که زمینه رشد را نشان می داد.

چارلی اوشی، در اولین بازی اروپایی خود، و تنها در چهارمین حضور در بزرگسالان، در قلب آن بود. در یک شب بزرگ در دوران جوانی خود، او تندخو و متین و باهوش بود. او فقط چند اینچ از کریگ کیسی بلندتر است و هیکل 20 ساله‌اش کمی سرد و بدون مبلمان است، اما هر بار که او را کف می‌کشیدند، مانند جک راسل از زمین می‌پرید.

او در جلوی تیرهای مونستر ضربه ای را زیر یک ضربه باکس وارد کرد، اما در بازی بعدی، زمانی که دوباره سعی کردند او را بمباران کنند، یک ضربه استثنایی با ویلفرید هالئو که بر فراز او بود انجام داد. لحظه ای بود که او نمی توانست ضعف نشان دهد. پنج دقیقه قبل از نیمه اول، اوشی یک شکست خیره کننده و متقاطع از یک نیمه به نیمه دیگر انجام داد، و این فقط سرعت فزاینده او نبود که چشمگیر بود، بلکه میل صعودی او برای بردن بازی به مسابقه بود.

او به دنبال حمایت یا کاهش بنزین نبود تا به سایر پیراهن‌های قرمز اجازه دهد تا از پس آن برآیند: همه چیز در مورد آن سریع پیش می‌رفت و با نگرش تامین می‌شد.

وقتی او در دقیقه 17 نیمه دوم تعویض شد، برتری مونستر تنها سه امتیاز بود و میهمان از پربارترین دوره بازی خود لذت برده بودند. زمان باقی مانده آزمایشی برای مدیریت بازی و بطری مانستر بود.

یک هفته پیش در بلفاست، آنها یک برتری بزرگ را از دست داده بودند و درست بعد از نیمه تمام در اینجا 15 امتیاز جلو بودند. حتی در این مرحله اولیه از فصل، یک انفجار دیگر می تواند آسیب زا باشد.

آنها این احتمال را رد کردند. وقتی ریسینگ در 10 دقیقه آخر به 14 نفر کاهش یافت، مونستر بازی را در نیمه میهمان انجام داد. در حالی که یک دقیقه مانده به ساعت باقی مانده بود، کیسی برای پنجمین تلاش خود، ضربه خط را در گوشه به پایان رساند.

حدود هفت یا هشت دقیقه بعد از سوت پایان، همه بازیکنان و کادر فنی مونستر در یک دایره غول پیکر در وسط زمین جمع شدند و آهنگ Stand Up and Fight را خواندند. آنها فقط یک نفر را در ذهن داشتند.

شب یک ادای احترام کامل بود.