جمهوری خواهان به دنبال مقصری برای شکست میان دوره ای هستند، اما از اشاره به ترامپ کوتاهی می کنند

جمهوری خواهان این چهارشنبه - اولین روز از یک دوره جدید در واشنگتن - از خواب بیدار شدند که از شکستی تاریخی که در چند ماه گذشته دیده بودند با حرکت آهسته در حال وقوع بود، بیدار شدند و نتوانستند کاری انجام دهند تا سکان هدایت را از دست مردی که آنها را به سمت فاجعه هدایت می کرد: دونالد ترامپ، بگیرند. ساعاتی قبل، رئیس‌جمهور ایالات متحده کاری را که معمولا انجام می‌دهد انجام داده بود: لاشه هواپیما را بررسی کرده و وانمود می‌کند که با آن کاری ندارد.

این پایان یک کمپین زیاده‌روی بود که بر وسواس‌های یک پیرمرد 80 ساله متمرکز بود - همانقدر قدرتمند که با واقعیت هم در تضاد است - که در طی آن او بارها از رای‌دهندگان می‌خواست طوری رفتار کنند که گویی در انتخابات میان‌دوره‌ای در سرتاسر کشور رئیس جمهوری‌خواهان است. حوالی نیمه شب، ترامپ یک عادت قدیمی دیگر را احیا کرد: به طور تصادفی با چند روزنامه نگار تماس گرفت تا به آنها بگوید که نتایج را می پذیرد، و اگر نتایج بدی بود، به این دلیل بود که در نهایت، او کاندیدا نشده بود.

این ادای احترام دیگری به مربی او، وکیل شوم روی کوهن بود، که از او سه قانون یاد گرفت: «حمله، حمله، حمله»، «هیچ چیز را نپذیر، همیشه همه چیز را انکار کن» و «پیروزی را ادعا کن، هرگز تسلیم نشو، مهم نیست چه اتفاقی می‌افتد». و جمهوری خواهان؟ کسی که در ساعات اولیه جرأت کرد تا دورتر برود، جی دی ونس بود، شاید با توجه به پیشنهاد کاخ سفید در سال 2028. او این کار را در پستی در X انجام داد و در آن شکست را «جنگ [ایران]» به جای میزان مشارکت در رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه مقصر دانست.

برخی این پیام را به‌عنوان توبیخ رئیسش تفسیر کردند، اما خود متن - شاهکار دیگری از انحراف فکری - بیان می‌کند که این ترامپ بود که اولین بار به مسئولیت تهران در قبال قیمت بنزین اشاره کرد که رای‌دهندگان را متقاعد کرد که حزب حاکم را مجازات کنند. اندکی پس از آن، خود رئیس جمهور این ایده را در یک کنفرانس مطبوعاتی تکرار کرد تا از پیشرفت بازسازی سالن رقص کاخ سفید ببالد - نمونه دیگری از اینکه چقدر مسیرهای وسواس های او غیرقابل درک است.

در قسمت دوم پست درهم‌آمیز خود، ونس به یک نفر دوم اثیری، مانند یک ترانه‌سرا پاپ خطاب کرد: "اگر می‌خواهید استدلال کنید که ارزشش را داشت، از دست دادن مجلس سنا برای 6 سال آینده ارزشش را داشت، پس این کار را انجام دهید. استدلال کنید که پرداخت آن هزینه گزافی بود. موافق یا مخالف، به همین دلیل است که ما باید صادقانه از آنجا شروع کنیم. این پست مورد تایید ترامپ بود، او خودش تایید کرد.

پیش از این، سایر ارگان‌های تبلیغاتی کاخ سفید هماهنگ کردند تا پیام واحدی را ارسال کنند که شبیه بهانه‌های ناخواسته‌ای بود که به عنوان اتهامات صریح خوانده می‌شد: علیرغم سیلی به صندوق رای، ترامپ رئیس‌جمهور باقی می‌ماند. واشنگتن پست نوشت: کسانی در حزب که از نعمت او برخوردار نبودند برای یافتن مقصر در خلوت عجله کردند - «قبل از صبحانه»، در حالی که مایک جانسون، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا اعلام کرد که به دنبال رهبری آنها در کنگره جدید نخواهد بود.

در ملاء عام، جمهوری خواهان بار دیگر زبان خود را نگه داشتند و از نشان دادن انگشت به سمت تنها مقصر احتمالی اجتناب کردند، زیرا همچنان از مخالفت با رئیس جمهور حتی در تاریک ترین ساعات او می ترسند. این هنری است که آنها در طول سالها اصلاح کرده اند. آنها در سال 2021، زمانی که ترامپ گروهی از حامیانش را تحریک کرد تا به ساختمان کنگره یورش ببرند و جان صدها قانونگذار محافظه کار را به خطر انداخت، آن را با استادی تمرین کردند.

آنها می توانستند او را در یک استیضاح محکوم کنند که به زندگی سیاسی او پایان می داد، اما تعداد انگشت شماری از سناتورها به این نتیجه رسیدند که او شایسته درس آموزی نیست، چرا که اگر او قبلا تمام شده بود، چرا ناراحت می شد؟ تشخیص اشتباه بعدی در انتخابات میان دوره ای گذشته بود. سپس ترامپ به نتیجه جمهوری خواهان لطمه زد. سال 2022 بود و همه چیز - رئیس جمهور شدیدا نامحبوب در جو بایدن، جنگ فرهنگی شدید و تورم سرسام آور - به نظر می رسید که نوید خوبی برای احزاب مخالف برای بازپس گیری کاپیتول بود.

جمهوری خواهان باید به یک پیروزی محدود رضایت می دادند و شاهد بازگشت ترامپ برای رهبری حزب بودند که در جریان چهار محاکمه ای که در ماه های بعد به او محاکمه شد، جلب شد. از زمان حضور لیندون بی. جانسون در کاخ سفید (1963-1969)، حزب در قدرت به طور متوسط ​​45 کرسی مجلس و پنج کرسی سنا را در انتخابات میان دوره ای تا سال 2022 از دست داده بود.

در اتاق فوقانی، آنها هفت کرسی را از دست داده اند و در صورت تایید شکست در می سی سی پی (به طور ناگهانی آبی) و آلاسکا، ممکن است 9 کرسی را از دست بدهند، که پایان شمارش ممکن است هفته ها طول بکشد. ترکیب جدید کنگره برای جمهوری‌خواهان دو سال بی‌ربط بودن را در کاپیتول هیل نشان می‌دهد، پس از دو سال گذشته، که در طی آن، آنها عملا خود را به کما می‌برند تا به ترامپ و متحدانش کنترل آزاد بدهند. دومی با سوء استفاده از این انفعال، مرزهای قوه مجریه را گسترش داد و کشور را در مسیری استبدادی قرار داد.

همچنین به معنای 48 ماه (بین تشکیل کنگره جدید در 3 ژانویه و تحلیف هر کسی که در انتخابات ریاست جمهوری 2028 پیروز شود) خواهد بود که در آن خطوط ترامپیسم بدون ترامپ مشخص می شود، اگر چنین چیزی امکان پذیر باشد. ایالات متحده همچنین یک رئیس جمهور لنگ خواهد داشت، تصویری که در واشنگتن برای توصیف سیاستمداری با زمان محدود و قدرت محدود استفاده می شود که به طور فوری به جانشینی نیاز دارد.

سوال ترامپ - که مسلما سخت‌ترین سیاستمدار برای موفقیت در تاریخ محافظه‌کاری آمریکاست - این است که آیا آن اردک لنگ با وحشیگری یک حیوان زخمی عمل خواهد کرد یا خیر. در سیاست داخلی، او با فشار بی‌رحمانه دموکرات‌ها روبه‌رو است، اما در سیاست خارجی، فضای بیشتری برای مانور خواهد داشت، همان‌طور که بسیاری از وزارتخانه‌های خارجه در سرتاسر جهان از هم اکنون می‌ترسند. نتایج انتخابات، که می‌تواند تا 30 ایالت از 50 ایالت را تحت کنترل دموکرات‌ها بگذارد، نشانه‌های نگران‌کننده‌تری برای محافظه‌کاری آمریکایی دارد، مانند این واقعیت که تگزاس برای اولین بار در دهه‌ها آبی شده است.

اگر آن ایالت به طور قابل اعتمادی قرمز رنگ نباشد، تصور آینده ای با یک جمهوری خواه در کاخ سفید دشوار است. قبل از اینکه چپ آمریکایی - غوطه ور در بحران هویت خود (مرکز گراها در مقابل مترقی ها و سوسیالیست ها) - به تخیل خود اجازه دهد، شایان ذکر است که واشنگتن، که نه تنها یک شهر است، بلکه یک وضعیت ذهنی است، به همان اندازه مشتاق تجارت گمانه زنی های سیاسی است که عجله برای پیش بینی روندهایی که اشتباه از آب در می آید.

همچنین، این جمعه تنها دو سال است که دموکرات‌ها پس از یک شب انتخاباتی به همان اندازه ویرانگر این سه‌شنبه، شروع سختی داشتند. در آن زمان، کامالا هریس به ترامپ شکست خورد. و طرفی که در آن زمان نیاز به کالبدشکافی داشت در طرف دیگر بود. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید