جنوب درامکری را می‌بیند و فکر می‌کند: ما آن طرز فکر فرقه‌ای را اینجا نمی‌خواهیم

بن‌بست Drumcree در زمان نگارش ادامه دارد، اما نتیجه هر چه باشد، یک چیز واضح است: هفته بدی برای ایرلند شمالی و همچنین برای کسانی که برای ایرلند متحد بی‌صبر بودند، بوده است.

هر کس سهم خود را کرده است. کمیسیون رژه درخواست اصلی از Orange Order را به درستی در نظر نگرفت و این تصمیم را در معرض چالش قانونی قرار داد. هنگامی که آن چالش موفقیت آمیز بود، کمیسیون با اجازه دادن به نسخه محدود، 8 صبح، بیش از حد جبران کرد: برای ساکنان جاده گارواقی که - همراه با متحدانشان - به سبک یک اینچی به خیابان آمدند، خیلی زیاد بود. در مواجهه با احتمال حذف اجباری معترضان، پلیس راهپیمایی را مسدود کرد.

هر دو طرف یکدیگر را متهم کردند که به دنبال بازگرداندن روزهای بد گذشته هستند. اکنون آینده دولت تقسیم قدرت و مجلس در معرض تهدید است، زیرا هم سین فین و هم حزب DUP، با انتخاباتی در فاصله میانی، از سازش به سمت پناهگاه پایگاه های مربوطه خود دور می شوند. به یاد داشته باشید که هر دو تحت فشار سیاسی هستند. هر دو از ماهیت قطبی انتخابات ایرلند شمالی سود برده اند، که آنها را به سگ های برتر در هر طرف تبدیل کرده است. تندرو بودن یک منطق سیاسی دارد. همه اینها سیاست است، نه رهبری.

پیامدهای سیاسی و اجتماعی مناقشه احیا شده برای شمال به مرور زمان آشکار خواهد شد. با این حال، برای چشم انداز یک ایرلند متحد، آنها از قبل قابل تشخیص و آسیب رسان هستند - هم در بین رای دهندگان شمالی و هم در جنوب.

رای دهندگان میانه در شمال، که بسیاری از پیشینه نرم اتحادیه گرا/پروتستان هستند، وقتی به Drumcree نگاه می کنند، چه خواهند دید؟ بسیاری از اعضای اتحادیه هرگز به ایرلند متحد رای نخواهند داد. اما محاسبات انتخاباتی تغییر کرده است: اتحادیه‌گرایان اکثریت مطلق نیستند و این حد وسط، «اقناع‌پذیر» هستند که در آینده‌ای قابل پیش‌بینی درباره هر نظرسنجی مرزی تصمیم خواهند گرفت. پس این هفته چه دیدند؟

از دعوای محلی تا آشفتگی در روند صلح: بن‌بست درامکری چگونه توسعه یافت

مطمئنا، آنها نارنجی‌های سرسختی را خواهند دید که قصد راهپیمایی در جایی که آنها را ندارند، دارند. در آنجا چیز جدیدی یاد نخواهند گرفت. اما آنها همچنین وزیر اول ایرلند شمالی را خواهند دید که با وعده "وزیر اول برای همه" در میانه راه ایستاده است، در اعتراضی غیرقانونی، برخلاف دستور دادگاه.

تصمیم کمیسیون رژه ممکن بود احمقانه باشد، اما توسط بالاترین دادگاه ایرلند شمالی تایید شد. زمانی که سران دولت از دستورات معتبر دادگاه سرپیچی می کنند زیرا آنها را دوست ندارند، ما معمولا آن را بحران قانون اساسی می نامیم. تصور کنید اگر دونالد ترامپ از اجرای تصمیم دیوان عالی سرباز زد، چه می‌گوییم. آیا می‌توانید تصور کنید که یکی از تائوسی‌ها بگوید، "ما فکر می‌کنیم تصمیم دادگاه عالی اشتباه است و ما از آن اطاعت نمی‌کنیم؟"

به سختی می توان دید که میشل اونیل چگونه می تواند با هر قدرتی به نقش خود ادامه دهد، در حالی که او اعلام کرده است که ضرورت های سیاسی حزبش مهمتر از حاکمیت قانون است. اهمیت این امر در شمال در جنوب نادیده گرفته شده است.

نظرسنجی مرزی «متقاعدپذیران» در شمال چه چیز دیگری خواهد دید؟ اتوبوس‌هایی که به پورتادون می‌رسند مملو از افرادی است که برای درگیر شدن می‌میرند. چندین Sinn Féin TD که بازوها را در سراسر جاده به هم متصل می کنند و آواز می خوانند (به هر دلیلی). مری لو مک‌دونالد هشدار داد که اگر راهپیمایی اجازه داده شود، «به خدا، حسابی انجام خواهد شد»، به نظر کسی جز کشیش یان پیزلی نیست. و به یاد داشته باشید: هیچ‌کس به اندازه اتحادیه‌گرایان نمی‌داند که در یک ایرلند متحد، بزرگترین حزب شین فین خواهد بود.

همچنین برای متقاعد کننده‌ها، روشی است که دیگر سیاستمداران جنوبی غیر از SF کار خود را برای رسیدن به Drumcree انجام دادند: آیا آنها واقعا وجود داشتند که سازنده باشند یا برای رای‌دهندگان ملی‌گرا کلیپ‌های رسانه‌های اجتماعی ارسال کنند؟ Peadar Tóibín: چرا؟ پل مورفی: انصافا عاشق اعتراض است. و سیناد گیبنی از سوسیال دموکرات ها، با روسری فلسطینی، در صورتی که آرمان فلسطینی ها به اندازه کافی در جاده گارواقی نشان داده نشود. (لبور، فاین گائل و فیانا فایل حضور نداشتند.)

Taoiseach وارد حالت múinteoir می شود زیرا او مقایسه درامکری را با غزه رد می کند.

پیامی که به متقاعد کننده های شمالی می رسد این است که در یک ایرلند متحد، بسیاری از سیاستمداران جنوبی پشت سر ناسیونالیست های شمالی قرار دارند. این تنها می تواند آنها را نسبت به وعده هایی که اتحادیه گرایان در «ایرلند جدید» مستحق احترام و حمایت کامل خواهند بود، محتاط کند.

برای کسانی که در جنوب هستند، جایی که اکثریت بزرگ به طور گسترده طرفدار ایرلند متحد هستند اما تمایلی به در نظر گرفتن هرگونه تغییر در جمهوری که ممکن است اتحادیه‌گرایان را در خود جای دهد، ندارند، رویدادهای درامکری اختلافات فرقه‌ای مداوم در ایرلند شمالی را برجسته خواهد کرد.

مناقشه بر سر راهپیمایی در جاده، در ابتدایی ترین حالت، از این واقعیت ناشی می شود که عناصر هر طرف شکاف هنوز از یکدیگر متنفرند. نارنجی‌ها چنان به همسایگان خود بی‌اعتنایی می‌کنند که می‌خواهند در جاده‌های خود راهپیمایی کنند، حتی وقتی می‌دانند که در آنجا تحت تعقیب نیستند. ملی‌گرایان جاده گارواقی که از تاریخ انقیاد زخمی شده‌اند، حتی اگر نزدیک به 30 سال پیش به پایان رسیده باشد، ساعت هشت صبح روی تعداد انگشت شماری از راهپیمایان چشم‌پوشی نمی‌کنند. تمامیت نزاع باستانی دست نخورده باقی مانده است.

با توجه به بی‌علاقگی عمومی به شمال در میان بسیاری از مردم جنوب - که در تحقیقات گسترده در سال‌های اخیر غیر قابل چشم پوشی است - بسیاری از مردم جنوب ممکن است بی سر و صدا به این نتیجه برسند: این مشکل ما نیست. آنها از خود می پرسند: چرا باید این طرز فکر فرقه ای را به اینجا وارد کنیم؟ چرا ما آن کابوس امنیتی را می خواهیم؟ آن هزینه اضافی؟

Drumcree ثابت می کند که اتحاد ایرلند بهترین گزینه برای شمال است

بسیاری از مردم در جمهوری بر این باورند که هزینه های یک ایرلند متحد - مالی و غیره - ارزش آن را دارد. اما کسانی که می‌خواهند بهایی را که جنوب باید بپردازد - از نظر اجتماعی، سیاسی، قانون اساسی، امنیتی، هویتی و مالی - قبل از تصمیم‌گیری در نظر بگیرند، در طول هفته گذشته به آنها فکر می‌شود.

کابوس بزرگ وحدت همیشه این بوده است که در همه پرسی های موازی، شمال می گوید بله و جنوب می گوید: "اوه، نه ممنون". من می ترسم که نتیجه با اتفاقات درامکری محتمل تر باشد.