جنگل‌های غرق‌شده 5000 ساله به‌عنوان صخره‌های پیت پررونق و کانون‌های تنوع زیستی در موزامبیک دوباره متولد شدند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

محققان مرکز مطالعات علمی بازاروتو (BCSS) جنگل‌های باستانی را که هزاران سال پیش در سواحل موزامبیک رشد کرده‌اند و در زیر دریا پیدا شده‌اند، ثبت کرده‌اند، جایی که اکنون به عنوان نقاط داغ پر از حیات دریایی شبیه به صخره‌های مرجانی عمل می‌کنند.

این کشف این سوال را ایجاد می کند که چه تعداد دیگر از این صخره های ذغال سنگ نارس پنهان در سراسر خطوط ساحلی جهان وجود دارد و چگونه می توان آنها را به عنوان یک ذخیره کربن ارزیابی کرد و سیاست هایی برای محافظت از آنها و تنوع زیستی آنها ایجاد کرد.

مقاله در گزارش های علمی منتشر شده توسط رصدخانه اقیانوس BCSS، که با همکاری محققان دانشگاه ها و مؤسسات تحقیقاتی بریتانیا، ایالات متحده و کانادا کار می کند، «صخره های ذغال سنگ نارس» غوطه ور را در آب های کم عمق مجمع الجزایر Bazaruto (غرب اقیانوس هند) مستند کرده است. اعتقاد بر این است که این اولین مطالعه اکولوژیکی صخره های ذغال سنگ نارس در هر نقطه از مناطق استوایی و اولین مطالعه در سطح جهان از زاویه تنوع زیستی است.

این تحقیق دو مقاله منتشر شده در Frontiers in Marine Science را دنبال می‌کند که توانایی‌های رصدخانه اقیانوس BCSS را توصیف می‌کنند که این تحقیق را قادر می‌سازد.

BCSS که در مجمع الجزایر Bazaruto موزامبیک در سال 2017 تأسیس شد، اولین رصدخانه دائمی اقیانوس آفریقا است و بیش از 22 میلیون اندازه گیری را در بیش از 30 متغیر شیمیایی، زیست محیطی و تنوع زیستی انجام داده است که شامل شش اکوسیستم بهم پیوسته و 14 ایستگاه نظارتی درازمدت 40 کیلومتر مربع (40، 6، 8، 5 و 8) است. مایل) منطقه نظارت در چشم انداز دریایی بازاروتو بزرگ - از حرا، علفزارهای علف دریایی، ذغال سنگ نارس و صخره های مرجانی گرفته تا تالاب ها، کوه های دریایی و اقیانوس های باز.

صخره ها از ذغال سنگ نارس ساخته شده اند: بقایای فشرده و غنی از کربن از باتلاق ها و جنگل های ساحلی. با بالا آمدن سطح آب دریاها در چند هزار سال گذشته، و همچنان رو به افزایش است، دریا به این مناظر سرازیر شد. امواج بعدا شن های بالای آنها را از بین بردند و سکوهای ذغال سنگ نارس را روی بستر دریا آشکار کردند. سپس این بستر توسط حیات دریایی که تنوع زیستی آن با صخره های مرجانی همسایه قابل مقایسه است، مستعمره شد.

تاریخ گذاری رادیوکربن (14 درجه سانتیگراد) نشان می دهد که ذغال سنگ نارس بین 300 تا 5000 سال پیش تشکیل شده است. تجزیه و تحلیل شیمیایی تأیید می کند که بیشتر از گیاهان و درختان زمین های ساحلی به دست آمده است. برخی از نمونه های ذغال سنگ نارس حاوی 40 درصد کربن آلی وزن خشک هستند. با این حال، کار بیشتری باید انجام شود تا مشخص شود که آیا این سیستم‌ها می‌توانند به عنوان یک ذخیره‌سازی کربن قدیمی در درازمدت عمل کنند و نقش آنها در ذخیره‌سازی کربن آبی چیست.

این کربن هزاران سال است که در زیر آب ذخیره و جدا شده است. در خشکی (کربن آبی)، باتلاق های ذغال سنگ نارس می توانند 1000 تا 2000 تن کربن در هکتار در زیر زمین نگه دارند، اما هنوز هیچ کس نمی داند که صخره ها چقدر آن را نگه می دارند یا اینکه آیا امروزه آن را ذخیره می کنند یا آزاد می کنند. خود مقاله می گوید که نقش امروزی صخره های ذغال سنگ نارس در چرخه کربن حل نشده باقی مانده است و به اندازه گیری های اختصاصی ضخامت ذغال سنگ نارس، چگالی ظاهری، ذخایر کربن منطقه ای، نرخ دفن یا فرسایش و شار گازهای گلخانه ای نیاز دارد.

این موضوع باعث می شود که سوال کربن به یک پیامد علمی مستقیم این کشف تبدیل شود. دانشمندان دهه‌ها را سپری کرده‌اند تا بفهمند گرمایش و آشفتگی برای باستانی کربن در تاندرا، تورب‌زارها و جنگل‌های حرا به چه معناست.

صخره‌های پیت استوایی در مراحل اولیه‌تری از درک قرار دارند، اما اکنون سؤال مشابهی را در زیر دریا مطرح می‌کنند: چه چیزی در آنجا ذخیره می‌شود، چقدر پایدار است، و اگر این اکوسیستم‌های تازه شناسایی شده از بین بروند، فرسایش یا مختل شوند، چه اتفاقی می‌افتد؟

نویسندگان همچنین خواستار تحقیق برای تعیین اینکه آیا این سیستم‌ها اساسا به‌عنوان ذخایر کربن قدیمی در درازمدت عمل می‌کنند، آیا جوامع زنده به دفن کربن جدید کمک می‌کنند و چگونه این فرآیندها با تغییر محیط تعامل دارند، خواستار شدند. از آنجا، ما می توانیم کشف کنیم که آیا می توانیم صخره های ذغال سنگ نارس را به عنوان زیستگاه های "کربن آبی" مانند حرا یا علف های دریایی طبقه بندی کنیم.

این تیم سه صخره ذغال سنگ نارس و یک صخره مرجانی واقعی را بررسی کردند و پوشش بستر دریا، بی مهرگان، ماهی های کوچک و حیوانات بزرگتر مانند کوسه ها، پرتوها و لاک پشت ها را با هم مقایسه کردند.

صخره های ذغال سنگ نارس به هیچ وجه میزبان مرجان های زنده ای نیستند، اما هنوز پر از زندگی هستند. در عوض، علف های دریایی و جلبک های دریایی مستقیما روی ذغال سنگ نارس رشد می کنند. شکاف‌ها و تاقچه‌ها پناهگاه خرچنگ‌های خاردار، صدف‌ها، خرچنگ‌ها و ماهی‌های جوان، از جمله خرچنگ‌های جوان و غرغرهایی هستند که معمولا به صخره‌های مرجانی مرتبط هستند و احتمالا پناهگاهی از شکارچیان می‌کنند.

صخره‌های مرجانی علیرغم اینکه شباهتی به صخره‌های مرجانی ندارند، بخش عمده‌ای از حیات وحش ماهی و تنوع زیستی خود را به اشتراک می‌گذارند، در حالی که حیوانات بی مهره‌ای که در بستر دریا ثابت شده‌اند کاملا متفاوت هستند.

ده ها گونه ماهی کوچک و همچنین گونه های بزرگتر مانند کوسه ها، پرتوها و لاک پشت ها در هر دو نوع صخره ثبت شدند. هر صخره ذغال سنگ نارس دارای 26 تا 36 گونه ماهی کوچک بود که ترکیبی از گونه ها از نظر تنوع با صخره های مرجانی قابل مقایسه است. ابر جانوران گیاهخوار مانند لاک پشت های سبز و دوگونگ ها که هر دو در این منطقه یافت می شوند نیز می توانند لکه های علف های دریایی را چرا کنند.

صخره های ذغال سنگ نارس نیز زندگی سخت تری دارند. آنها در عمق 2 تا 4 متری (6.6 تا 13 فوت) نشسته و به طور منظم در معرض جزر و مد قرار می گیرند، در طول روز بین 24.5 تا 28.6 درجه سانتیگراد (76.1 تا 83.5 درجه فارنهایت) نوسان می کنند و نور خورشید بسیار بیشتری نسبت به صخره های مرجانی عمیق تر دریافت می کنند. طوفان ها و طوفان ها به طور مرتب آنها را دفن، کشف و از هم جدا می کنند. بسیاری از آنها در اثر فرسایش و حرکت شن و ماسه ناپدید می شوند.

"آنچه زمانی کف جنگل بود، اکنون به مهدکودکی برای ماهیان صخره تبدیل شده است. ما از میزان حیات این ذخایر باستانی ذغال سنگ نارس و تعداد گونه های زیادی که بین آنها و صخره های مرجانی اطراف حرکت می کنند شگفت زده شدیم. این خط ساحلی بستر طبیعی بسیار کمی دارد که عمدتا شن و ماسه متحرک است. هنگامی که بالا آمدن دریاها این لایه های پیت قدیمی را در معرض دید قرار می دهند، آنها زیستگاهی نادر و جامد ایجاد می کنند." نویسنده اصلی و یکی از بنیانگذاران مرکز مطالعات علمی بازاروتو (BCSS) رصدخانه اقیانوس.

برنامه ریزان ساحلی و حافظان محیط زیست به ندرت از صخره های ذغال سنگ نارس نقشه برداری یا محافظت می کنند، و زیستگاه های مشابه ممکن است در سراسر آسیای جنوب شرقی، دریای کارائیب و غرب آفریقا کشف نشده باشند. با کاهش صخره های مرجانی، این زیستگاه های نادیده گرفته می توانند پناهگاه های پشتیبان برای برخی از گونه ها باشند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که صخره‌های ذغال سنگ نارس باید در نقشه‌های زیستگاه ساحلی، طرح‌های حفاظتی و ارزیابی کربن میراث ساحلی گنجانده شوند. این مطالعه نقطه شروعی برای در نظر گرفتن چگونگی ترکیب این زیستگاه ها در سیاست های گسترده تر اقتصاد آبی است.

لبراتو ادامه داد: "وجود صخره‌های پیت استوایی بر انعطاف‌پذیری و پتانسیل اختراع مجدد اکوسیستم‌های ساحلی تحت فشار ناشی از افزایش سطح دریا و تغییر خط ساحلی تاکید می‌کند. سهم آنها در تنوع زیستی، زیستگاه ماهیگیری و حفظ کربن میراث بالقوه باید در مدیریت بهداشتی ساحلی و به‌ویژه حفاظت از مناطق ساحلی شناسایی شود.

"توانایی نشان دادن حیات این زیستگاه ها در نتیجه مشاهده مستمر ما، من را برای چشم انداز اجرای سیاست حفاظتی که از مناطق مشابه در سراسر جهان محافظت می کند، هیجان زده می کند."

ماریو لبراتو و همکاران، جنگل‌های زمینی باستانی که به‌عنوان اکوسیستم‌های دریایی مدرن تحت تغییر سطح دریا دوباره متولد می‌شوند، گزارش‌های علمی (2026). DOI: 10.1038/s41598-026-65430-7

ماریو لبراتو و همکاران، اولین رصدخانه دائمی اقیانوس آفریقا: تقویت علم، دفاع از طبیعت، و شکل دادن به سیاست برای اداره اقیانوس ها و اقتصاد آبی، مرزها در علوم دریایی (2026). DOI: 10.3389/fmars.2026.1821923

ماریو لبراتو و همکاران، اولین رصدخانه بلندمدت اقیانوس آفریقا در مجمع الجزایر Bazaruto برای داده های چند اکوسیستمی و تنوع زیستی، مرزها در علوم دریایی (2026). DOI: 10.3389/fmars.2026.1821924

اطلاعات مجله: مرزها در علوم دریایی، گزارش های علمی

ارائه شده توسط مرکز مطالعات علمی Bazaruto

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →