جنگ ایران شکاف های خطرناکی را در سیستم نظامی ایالات متحده که برای نجات نیروهای مجروح ساخته شده است را آشکار می کند

مقامات پزشکی نظامی گفتند که با ورود نیروهای آمریکایی به جنگ با ایران، از همان سطح حمایت پزشکی که در طول جنگ جهانی علیه ترور دیده بودند، بی بهره بودند. روابط عمومی فرماندهی مرکزی آمریکا پزشکان آمریکایی در اتاق و یا حتی در کشور نبودند که به آنها اطلاع دادند که می توان اندام له شده مرد را نجات داد.

این سرباز آمریکایی در یک کشتی در خاورمیانه مستقر شده بود، اما یک تصادف تجهیزاتی در ماه مارس باعث جراحات شدید او شد که بیش از توانایی های پزشکی کشتی بود.

او باید برای مراقبت به ساحل می رفت، اما یک مرکز پزشکی تحت اداره ایالات متحده در آن نزدیکی وجود نداشت. در یکی از بیمارستان های کشور میزبان در منطقه، پزشکان محلی او را تحت نظر گرفتند و تحت درمان قرار دادند و در عین حال به همتایان آمریکایی خود از دور اطمینان دادند که وضعیت او باثبات است.

با این حال، هنگامی که او یک هفته بعد به بیمارستان نظامی آمریکا در لندستول آلمان رسید، پزشکان عضوی را دیدند که تقریبا سیاه شده بود و جانش در خطر بود.

این حادثه که توسط سرهنگ ارتش ایالات متحده جنیفر گورنی در خلال یک پانل در مورد مطالعات موردی تروما به طور علنی برای حضار متخصصان پزشکی نظامی توضیح داده شد، از مشکلی صحبت می کند که نیروهای آمریکایی در بحبوحه درگیری با ایران با آن مواجه شده اند. سیستمی که برای معالجه سربازان مجروح در جریان جنگ جهانی علیه تروریسم پس از 11 سپتامبر ساخته شده بود، در این مبارزه جدید با مشکل مواجه شده است.

گارنی که اخیرا پس از خدمت به عنوان مدیر سیستم مشترک ترومای پنتاگون از سمت خود برکنار شد، جزئیات این حادثه را در کنفرانسی در ماه اوت که Business Insider در آن شرکت کرد به اشتراک گذاشت. اظهارات او یک هشدار منفرد نبود. دیگر رهبران نظامی که در این رویداد صحبت کردند، همراه با نیم دوجین مقام پزشکی نظامی که جداگانه مصاحبه کردند، سیستم مراقبت از مصدومان را توصیف کردند که با میدان جنگی بسیار متفاوت از عراق و افغانستان دست و پنجه نرم می کند.

مقاماتی که با بیزینس اینسایدر صحبت کردند گفتند که در آغاز جنگ ایران، توانایی‌های پزشکی نزدیک به جنگ به دلیل تهدیدات مداوم پهپادها و موشک‌ها محدود شده بود. آنها گفتند که تأسیسات پزشکی در یا نزدیک مراکز نظامی اخیرا محافظت بهتری دریافت کرده اند.

به گفته مقامات، علاوه بر این، بیمارستان‌های بزرگ و تحت مدیریت ایالات متحده در منطقه غایب هستند و اتکا به بیمارستان‌های کشور میزبان، همراه با محدودیت‌های نظارت آمریکا و سوابق پراکنده، تلاش‌ها برای ردیابی بیماران و درس‌های جنگ را پیچیده کرده است. ایالات متحده زمانی بیمارستان های بزرگ نقش 3 را اداره می کرد، مانند این بیمارستان در افغانستان در سال 2011، در طول جنگ جهانی علیه تروریسم. دونا مایلز/وزارت دفاع سخنگوی فرماندهی مرکزی، که بر عملیات نظامی ایالات متحده در خاورمیانه نظارت می‌کند، به بیزینس اینسایدر گفت که فرماندهی جنگنده «سیستم مراقبت از تلفات گسترده دارد.

tem" با افسران رابط و "تیم های جاسازی فعال" در تاسیسات پزشکی کشور میزبان.

آنها افزودند که دفتر جراح فرماندهی "هر موردی را در تمام مسیر بازگشت به خانه دنبال می کند." CENTCOM گفت که این سیستم به طور کلی به طور موثر عمل می کند و 95٪ از نیروهای مجروح - که بیشتر آنها صدمات ناشی از ضربه مغزی داشتند - می توانند ظرف چند ساعت یا چند روز به وظیفه خود بازگردند.

گزارش بازرس کل پنتاگون به کنگره که در اواسط سپتامبر منتشر شد، برخی از چالش‌های عملیاتی مربوط به مراقبت از مجروحان در طول درگیری را مستند کرد و همان چیزی است که مقامات به Business Insider گفتند. تحقیقات مستقل اتکا به مراکز پزشکی خارجی را به دلیل «چالش‌های حفاظت از منابع و نیرو» در ایجاد تأسیسات بزرگ و ثابت نشان داد.

در این گزارش همچنین آمده است که هلیکوپترهای تخلیه پزشکی ارتش آمریکا در پاسخ به حملات ایران مجبور به جابجایی شدند و نیروهای آمریکایی به شدت به خودروهای زمینی و آمبولانس های محلی در مواقع اضطراری وابسته شدند.

یک مقام ارشد پزشکی با تجربه رزمی به Business Insider گفت: "ما یک سیستم تروما را برای 20 سال اصلاح کردیم که نمی توانیم آن را بلند کنیم و به این محیط فعلی تغییر دهیم." آنها وقتی فهمیدند که "ما واقعا در هنگام شروع جنگ یک سیستم ترومای میدان نبرد کارآمد نداشتیم" احساس عمیقی از درماندگی را به یاد آوردند.

یک سیستم تروما که برای جنگ های گذشته ساخته شده است

ارتش ایالات متحده دو دهه را صرف ساختن یک سیستم پزشکی بی بدیل برای نجات جان سربازان مجروح کرد. در طول جنگ جهانی علیه ترور، یک زنجیره محکم به هم متصل بود که برای انتقال سریع نیروهای مجروح شدید از میدان نبرد به سطوح پیشرفته مراقبت طراحی شده بود.

در طول درگیری‌ها در عراق و افغانستان، نیروهای ایالات متحده و نیروهای ائتلاف بیمارستان‌های «نقش 3» را در نزدیکی نقاط داغ جنگی در آن کشورها نگهداری کردند که گزینه‌های مراقبت‌های جراحی پیشرفته فراتر از کنترل آسیب - مانند جراحی ارتوپدی، جراحی مغز و اعصاب، و مراقبت‌های بعد از عمل را فراهم می‌کردند.

وقتی جنگ با ایران شروع شد، آن زیرساخت ها دیگر وجود نداشت. با خروج ایالات متحده از افغانستان و کاهش چشمگیر ردپای در عراق، بیمارستان های نقش 3 از بین رفتند.

گارنی در کنفرانس آگوست گفت: «اعضای خدمات ما نباید بهای آن را بپردازند زیرا ما نمی‌توانیم سیستم آسیب دیدگی میدان نبرد خود را سازماندهی و اجرا کنیم.

یک سخنگوی آژانس بهداشت دفاعی به Business Insider گفت که بحث گورنی و دیگر رهبران پزشکی نظامی "نباید به عنوان توصیف وضعیت فعلی پزشکی، مشارکت ها یا حضور پرسنل در سراسر منطقه تفسیر شود."

این سخنگو گفت: "هدف این پانل شناسایی درس هایی بود که می تواند به توسعه مداوم سیستم ترومای فرماندهی رزمی یکپارچه در سطح جهانی کمک کند، نه ارزیابی یا توصیف عملیات فعلی."

سه مقام پزشکی به Business Insider گفتند زمانی که ایالات متحده عملیات Epic Fury را علیه ایران در پایان فوریه آغاز کرد، تیم‌های پزشکی ایالات متحده به اندازه کافی به نبرد برای درمان سربازان آمریکایی مجروح شده توسط پهپادها و موشک‌ها نزدیک بودند، فاقد امکانات حفاظت شده کافی بودند و آنها را محدود می‌کردند. و نزدیکترین بیمارستان بزرگ ارتش در آلمان بود، هزاران مایل دورتر.

این شکاف ها یک روز پس از جنگ آشکار شد. شش سرباز آمریکایی در ماه مارس در کویت در حمله ایران کشته شدند. آنا پولساز/گتی ایماژ در اول مارس، یک پهپاد ایرانی به نیروهای آمریکایی در بندر شعیبه در کویت حمله کرد و شش سرباز آمریکایی را کشت. بازماندگان به واشنگتن پست گفتند که برخی از سربازان مجروح خود را به بیمارستان رساندند و بعدا در خانه های امن منتظر تخلیه شدند.

یک سرهنگ ارتش زخمی شده در این انفجار به The War Horse، یک نشریه آنلاین که ارتش را پوشش می دهد، گفت: «مطمئنا هیچ طرح تخلیه وجود نداشت.

یکی از سربازانی که از این حمله جان سالم به در برد، به Business Insider گفت که نیروها از قبل برای یافتن تجهیزات پزشکی تلاش کردند. به گفته آنها، تمرینی که باید سربازان را به طور فیزیکی در هر مرحله از یک رویداد تلفات جمعی طی می کردند، نادیده گرفته شد.

اولین پست گزارش داد که هزاران مایل دورتر، ارائه دهندگان پزشکی در Landstuhl برای انتقال نیروهای مجروح با هواپیما آماده نبودند، در ابتدا غافل از اینکه حتی کسی مجروح شده است.

نجات یافته به Business Insider گفت بخشی از مشکل این بود که پرواز به این مرکز به طور رسمی به عنوان پرواز تخلیه پزشکی تعیین نشده بود.

ارتش از مراقبت از مجروحان خود به پست دفاع کرد و به خبرنگاران گفت که همه سربازان مجروح "مراقبت های فیزیکی، رفتاری و TBI مداوم" دریافت کردند، که اشاره به مراقبت از آسیب های مغزی تروماتیک دارد.

در ماه مه، سربازی که از این حمله جان سالم به در برد، به سی بی اس گفت که معتقد است اگر ارتش در نزدیکی یک حضور پزشکی را ایجاد می کرد، یکی از هم تیمی هایش که در این حمله جان خود را از دست داده بود، نجات می یافت. آنها گفتند که علیرغم درخواست های قبلی برای حمایت پزشکی اضافی، هیچ پزشک یا مرکز امداد ثابتی وجود نداشت.

در پاسخ، سخنگوی فرماندهی مرکزی به سی‌بی‌اس گفت: «هیچ برنامه‌ای هرگز کامل نیست، اما اتهاماتی که حاکی از بی‌توجهی آشکار به ایمنی نیروهای ما است، بی‌اساس و نادرست است». تأسیسات نقش 3 ارتش ایالات متحده، مانند این تأسیسات در بغداد، عراق، 1 ژانویه 2007، اغلب به لطف یک شبکه گسترده تخلیه، سربازان مجروح را به سرعت دریافت کردند. جیم گارمونه/وزارت دفاع The War Horse گزارش داد که برخی از سربازان مجروح حتی پس از ترک کویت با تأخیر در آزمایش و درمان دست و پنجه نرم می کنند و این نشان می دهد که چگونه مشکلات در سیستم مراقبت از مجروحان می تواند فراتر از میدان جنگ باشد.

خود

خرابی های گزارش شده در این سیستم مورد بررسی کنگره قرار گرفته است و قانونگذاران به دنبال پاسخ از پنتاگون هستند.

هم نیروهای رزمی و هم پزشکان با حملات روبرو هستند

نه تنها شبکه ای که زمانی جان انسان ها را در عراق و افغانستان نجات می داد کوچک شده است، بلکه میدان جنگی که برای آن طراحی شده بود تغییر کرده است.

جنگ جهانی علیه ترور شاهد جراحات ناشی از مواد منفجره دست ساز بود که جاده ها و مسیرها را پر از زباله کرد و قسمت پایین بدن را ویران کرد. گارنی در کنفرانس گفت: اکنون هواپیماهای بدون سرنشین باعث "آسیب های بیشتر به سر و گردن، صدمات بیشتر به صورت و آسیب های چشمی بیشتر" می شوند.

به گفته ردیاب تلفات ارتش، تا روز دوشنبه حداقل 19 سرباز کشته و 861 نفر دیگر زخمی شده اند. یک مورد مرگ ربطی به جنگ نداشت.

یکی از مقامات ارشد پزشکی درباره حملات نیروهای ایرانی به ویژه در اوایل جنگ گفت: «آنها حمله می کنند، شما به پناهگاه می روید، همه چیز را خواهید فهمید و به محض اینکه بیرون آمدید، حمله پهپادی را انجام می دهند».

حملات مداوم نگرانی هایی را در مورد اثرات طولانی مدت TBI خفیف تکراری ایجاد کرده است. این مقام گفت: «ما اغلب به TBI خفیف به عنوان چیزی فکر می‌کنیم که می‌توانیم فردی را به وظیفه بازگردانیم، اما جنگ با ایران این فرض را به چالش می‌کشد.

کیت باس، دستیار وزیر جنگ در امور بهداشت در این کنفرانس گفت: «درس‌های آموخته‌شده از عملیات Epic Fury شکاف‌های مهمی را در درک و درمان جراحات ناشی از انفجار آشکار می‌کند.»

پهپادها و موشک‌های ایجادکننده این زخم‌ها، تأسیسات و خدمه‌ای را که برای درمان آن‌ها در نظر گرفته شده‌اند، تهدید می‌کنند.

یکی از مقامات پزشکی درباره تلاش‌ها برای سخت‌تر کردن امکانات پزشکی کوچک‌تر که سربازان نزدیک به میدان‌های جنگ را درمان می‌کنند، گفت: «ما خیلی دیر شده‌ایم»، معروف به نقش ۲. آنها گفتند که این تأسیسات کلیدی چند ماه پس از جنگ شروع به دریافت استحکامات بهتری می کنند. جنگ با ایران و تهدید حملات پهپادی و موشکی دوربرد، سیستم پزشکی نظامی آمریکا را تحت فشار قرار داده است. PO1 الکساندر کوبیتزا/وزارت دفاع برای دهه‌ها، چنین مکان‌هایی اغلب شامل چادرها یا ساختمان‌های کوچکی بوده‌اند که با موانع بتنی احاطه شده‌اند تا از تهدیدات سطح زمین مانند شلیک گلوله یا بمب محافظت کنند.

حفاظت‌هایی که نمی‌توانند در برابر تهدیدات جدید از بالا دفاع کنند.

شواهدی از تأثیر ویرانگر هواپیماهای بدون سرنشین بر سیستم تروما را می توان در میدان نبرد اوکراین یافت، جایی که برخی از بیمارستان های صحرایی برای محافظت به زیرزمین منتقل شده اند. در آنجا، تخلیه مجروحان به کندی انجام می شود، و سربازان ممکن است روزها، حتی هفته ها، برای مراقبت های سطح بالاتر منتظر بمانند.

جنگ ایران همچنین مشکلات طولانی مدت کارکنان را آشکار کرده است، از جمله ارائه دهندگان پزشکی بسیار کم و فرصت های بسیار کم برای پزشکان نظامی که به طور قابل اعتمادی مهارت های مراقبت های ترومایی پیشرفته را در زمان صلح تقویت کنند، نگرانی هایی که در تحلیل ها و تحقیقات قبلی برجسته شده است.

در مارس 2025، رهبران ارشد بازنشسته تروما به کنگره هشدار دادند که کاهش بودجه، کمبود پرسنل و بوروکراسی باعث شده است که پزشکی نظامی در موقعیت ضعیفی برای یک درگیری در مقیاس بزرگ قرار گیرد. جرمی کانن جراح بازنشسته تروما نیروی هوایی به قانونگذاران گفت که "هیچکس در وزارت دفاع واقعا مالک مراقبت از مجروحان جنگی نیست" و هشدار داد که بدون مداخله، این سیستم "به سمت منسوخ شدن پزشکی ادامه خواهد داد."

نیروهای مجروح در حال ورود به بیمارستان هایی هستند که ایالات متحده آنها را کنترل نمی کند

این کمبودها تعدادی از نیروهای آمریکایی مجروح را به بیمارستان‌های غیرنظامی و نظامی خارجی در مناطقی مانند عمان، بحرین، کویت و اردن سوق داده است. سه مقام آمریکایی به Business Insider گفته‌اند که در حالی که کشورهای میزبان اغلب مراقبت‌های باکیفیت ارائه می‌کنند، تخصص در درمان آسیب‌های جنگی پیچیده، مانند ترومای شدید و آسیب مغزی تروماتیک، می‌تواند بسیار متفاوت باشد.

یکی از مقامات ارشد پزشکی گفت: "ما تعداد انگشت شماری از بیماران به شدت مجروح داشته ایم و تعداد انگشت شماری مشکلات کیفی واقعا جدی داشته ایم." این بیمارانی هستند که ما نگرانشان هستیم.»

مقامات گفتند که ایالات متحده عمیقا به بیمارستان های کشور میزبان وابسته است و بر اهمیت شرکای منطقه ای در مراقبت از سربازان مجروح آمریکایی و قدردانی آنها از این مراقبت تأکید کردند. اما آنها گفتند که تیم های پزشکی آمریکایی توانایی محدودی برای نظارت بر مراقبت یا مداخله در عملیات بیمارستانی یک کشور دیگر دارند که نظارت بر درمان و گرفتن درس ها و داده های پزشکی از میدان جنگ را دشوارتر می کند.

یکی از سخنگویان CENTCOM این توصیف را به چالش کشید و اظهار داشت که پرسنل ایالات متحده - افسران رابط و "تیم های جاسازی فعال" - بر مراقبت از بیماران در آن مراکز خارجی نظارت می کنند و "به صورت فیزیکی تک تک اعضای خدمات ایالات متحده را مشاهده می کنند" که در آنجا تحت درمان قرار می گیرند.

CENTCOM از ارائه جزئیات بیشتر در مورد مکان این تیم ها، مدت زمانی که در آن بیمارستان ها بوده اند و نقش های پزشکی که انجام می دهند خودداری کرد.

مقامات پزشکی نظامی که با Business Insider صحبت کردند، گفتند که تجربیات آنها در طول جنگ باعث نگرانی آنها در مورد توانایی سیستم برای ارائه مداوم استانداردهای مراقبتی که سربازان آمریکایی انتظار دارند، شده است.

یکی از مقامات ارشد پزشکی گفت: "ما به نیروهای خدماتی خود قول دادیم که از آنها مراقبت کنیم." "ما در وعده خود به کسانی که بیرون می روند و به طور بالقوه آسیب می بینند شکست می خوریم. و این بیشتر ما را آزار می دهد."

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید