جهان در «تاریخ بتن» در حال فروپاشی است

این دومین ماده پر استفاده روی زمین است، یک فاجعه زیست محیطی است و در اطراف ما در حال از هم پاشیدن است. با بتن ملاقات کنید، موضوع یک مستند بلند جدید از جان ویلسون، فیلمسازی که در یافتن پوچ و خنده با صدای بلند در زندگی روزمره مهارت دارد.

The History of Concrete برش های سریع فیلم های دستی و روایت مرده را به همان سبک «چگونه با جان ویلسون»، نمایش HBO که حرفه این فیلمساز را ساخت، به هم متصل می کند. همانطور که در اپیزودهای او در مورد «چگونه صحبت های کوچک درست کنیم» و «چگونه داربست درست کنیم»، موضوع اصلی فیلم واقعا موضوع اصلی نیست. در عوض، ویلسون از مضمون بتن به عنوان نوعی بافت همبند استفاده می‌کند و بیننده را به کاوشی گسترده در گوشه‌های نادیده گرفته شده جهان ما می‌برد.

فراگیر بودن بتن به این فیلم اجازه می‌دهد تا در هر جایی سرمایه‌گذاری کند - یک سردخانه خانوادگی که در حفظ خالکوبی تخصص دارد، یک مسابقه میهن‌پرستانه در لاس‌وگاس و یک مسابقه معنوی ۳۱۰۰ مایلی که در آن دوندگان هفته‌ها متوالی در یک بلوک در کوئینز می‌چرخند.

اگر این مستند را یک فیلم اقلیمی بنامیم طولانی است. (در واقع، به صراحت شبیه یک فیلم Hallmark است.) اما با هر چرخش لنز، ویلسون یک فاجعه محیطی در حال آشکار شدن را روشن می کند. به هر حال، او اشاره می کند، بتن سومین عامل اصلی گرمایش جهانی است. و اگرچه بتن بخشی ضروری از زندگی مدرن است، اما طول عمر کوتاه و در حال فروپاشی آن، آن را در سیاره‌ای که به طور فزاینده‌ای در معرض بلایای طبیعی است، به خطر می‌اندازد. (خواننده مراقب باشید، حقایق تلخ بیشتری در مورد بتن - و اسپویلرها - در پیش است.)

شیفتگی ویلسون به بتن زمانی شروع شد که زیرزمین ساختمان آپارتمانش در کوئینز به طور متناوب آب گرفت. او سعی کرد تعمیر را خودش با مخلوط بتن خریداری شده در فروشگاه برطرف کند، اما نشت دوباره برمی گشت. ناامیدی او به طور گسترده ای مشترک است: از آنجایی که تغییرات آب و هوایی طوفان ها را تشدید می کند و سطح آب دریاها را بالا می برد، نیویورکی ها بیش از هر زمان دیگری با بارش شدید باران و سیل ساحلی روبرو هستند.

فراوانی بتن با جلوگیری از نفوذ آب طوفان به خاک، سیل را بدتر می‌کند و هنگامی که ترک می‌خورد، ده‌ها روز در سال مانع از پر شدن آب ایستگاه‌ها و ساختمان‌های مترو نمی‌شود.

بیشتر در مورد بتن

راهکاری جدید برای شهرهای سیل خیز؟ بتن ساخته شده از ضایعات صدف.

آیورلا هورن مولر

ویلسون در ادامه متوجه می‌شود که به دلیل طول عمر بسیار کوتاه این ماده، دنیای خفه‌شده با بتن پر از خطرات است. بنا به گفته سام شوارتز، کمیسر سابق ترافیک شهر نیویورک که ویلسون با او مصاحبه می کند، سازه هایی مانند گردشگاه بروکلین، که بالاترین عرشه یک بزرگراه چهار لایه را تشکیل می دهد، قرار نیست بیش از 40 سال دوام بیاورد. امروزه، شریان 1800 فوتی با کارهای پچ پوشیده شده است. شوارتز به ویلسون می گوید که یک فاجعه جمعی ممکن است چند سال دیگر باشد.

با در نظر گرفتن این حقایق، هر شهری مانند یک مرداب از بلایای احتمالی به نظر می رسد. جای تعجب نیست که ویلسون حداقل یک سال را صرف فیلمبرداری از کرک های اطراف نیویورک کرد. به برخی مکان‌ها، مانند تأسیسات بهداشتی استخرهای عمومی که مملو از نشتی است، چند دقیقه تماشای نمایش داده می‌شود. برخی دیگر، از جمله آشیانه نمکی معروف به لحاظ معماری بهار استریت، که با نوار بسته بندی وصله شده است، و یک آسمان خراش 10 ساله در مرکز شهر منهتن که ممکن است نیاز به تخریب داشته باشد، در یک مونتاژ سریع و شگفت انگیز ارائه شده اند.

همانطور که ویلسون می گوید، به نظر می رسد "همه ما به نوعی در خطر هستیم."

تغییر آب و هوا این مشکل را بدتر می کند. مطالعات نشان می‌دهد که آب و هوای شدید فرسودگی سازه‌های بتنی را در سراسر جهان تسریع می‌کند. و در حالی که ویلسون این را نمی گوید، شایان ذکر است که حتی بتن سالم از نظر ساختاری با گرم شدن سیاره یک خطر است. این ماده یک اثر «جزیره حرارتی شهری» ایجاد می‌کند که می‌تواند باعث شود دمای هوای محلی تا 7 درجه فارنهایت افزایش یابد، پیاده‌رو را به کوره‌ای با حرارت 140 درجه فارنهایت تبدیل کند و سالانه صدها نفر را در مکان‌هایی مانند آریزونا بکشد.

بیشتر در مورد گرمای شهری

گزارش: 41 میلیون آمریکایی در جزایر گرمایی شهری در حال جوشیدن هستند

کیتی مایرز

اما، همانطور که یک پیمانکار به ویلسون می‌گوید، "ما در یک نهر بدون بتن خواهیم بود. برای همه چیز استفاده می‌شود." مکان هایی مانند نیویورک برای ساخت مسکن جدید و حفظ مناطق شهری به مقدار زیادی مواد نیاز دارند. متأسفانه، ماسه - عنصر کلیدی در بتن - با فرسایش خطوط ساحلی و استفاده انسان ها از حدود 50 میلیارد تن مواد در سال در حال از بین رفتن است. ویلسون می‌گوید در حالی که اکثر مردم به طرز سعادتمندانه‌ای بی‌خبر هستند، کارشناسان سعی کرده‌اند به ما در مورد کمبود قریب‌الوقوع شن و ماسه هشدار دهند.

در اواخر فیلم، ویلسون در کارخانه بازیافت بتن، یکی از معدود راه حل های موجود برای این مشکلات، اوج می گیرد. این امکانات برای جلوگیری از زباله‌های ناشی از تخریب به محل‌های دفن زباله، و در حالت ایده‌آل، برای ساخت مواد جدید قابل استفاده با انتشار کمتر وجود دارد. اما چیزی که ویلسون در نزدیکی ترمینال دریایی بروکلین پیدا کرد، محله‌های مجاور را نیز با مقادیر خطرناکی از گرد و غبار معلق در هوا پر می‌کرد که اعتراض‌ها و بسته شدن نهایی کارخانه در سال 2025 را برانگیخت.

در حال حاضر، وابستگی ما به بتن به اندازه مشکلات آن غیرقابل حل به نظر می رسد. ویلسون می‌گوید: «وقتی به چیزی عادت کردید، تغییر سبک زندگی‌تان بدون فشار خارجی سخت می‌شود.

زمانی که برای اولین بار به عنوان یک گزارشگر آب و هوا به شهر نیویورک نقل مکان کردم، از هزینه های زیست محیطی بتن آگاه بودم، اما برای اینکه چه احساسی در اطراف آن وجود دارد، آماده نبودم. متوجه شدم که آماری که معمولا ذکر شده را زیر سوال می‌برم که نشان می‌دهد سبک زندگی شهری نسبت به سبک‌های حومه‌شهری ردپای کربن کمتری دارد. به هر حال، این مطالعات عموما انرژی و مواد مصرفی مستقیم ساکنان را در نظر می‌گیرند، در حالی که انتشار گازهای گلخانه‌ای در ساختمان‌ها، فاضلاب‌ها و سایر بخش‌های محیط ساخته شده را که زندگی شهری را ممکن می‌سازد، کنار گذاشته‌اند.

اگرچه محاسبات پشت پاکت خود من از این ایده حمایت می کند که زندگی در اینجا احتمالا انتخاب سبزتر است، من هنوز در رفت و آمدهایم عجله دارم تا زمان کمتری را در میان هرج و مرج سپری کنم. اما وقتی از سالن تئاتر منهتن بیرون آمدم، جایی که «تاریخ بتن» را دیدم، محیط خاکستری من بیشتر مورد توجه قرار گرفت - تقریبا مثل اینکه فیلم هرگز متوقف نشده بود. در آثار ویلسون نوعی شعر وجود دارد: چیزهای پیش پا افتاده زیبا می شوند، چیزهای عجیب و غریب لذت بخش می شوند و دلشکستگی ها بدون مراقبت خنده دار می شوند.

کنجکاوی او، که گاهی اوقات با فضولیسم هم مرز است، دعوتی است برای پیوستن به او در عمل ساده توجه کردن.

و بنابراین متوجه شدم که کودک نوپا بیرون از ورودی ایستگاه مترو روی شکمش دراز کشیده است. یک کامیون غذاخوری که ظاهرا در یک چاله گیر کرده است. گروه‌هایی از زنان با لباس‌های مجلسی که با عجله از کنارشان عبور می‌کنند، دامن‌های بلندشان به گودال‌ها کشیده می‌شود - همه اینها بخشی از دنیای سیمانی است که ارزش توجه دارد.

این داستان در ابتدا توسط گریست با عنوان جهان در حال فروپاشی در «تاریخ بتن» در 19 اکتبر 2026 منتشر شد.