جوانان اروپا خواستار امید بودند - اما سیاستمداران فقط ترس و نفرت را پیشنهاد می کنند

اعتراضات دانشجویی در سرتاسر اروپا فریادی ناامیدانه برای کمک است، درخواستی از دولت ها برای ساختن آینده ای روشن تر و پر از امید. سیاستمداران اروپایی به جای توجه، تصمیم گرفته اند با معترضان برخورد کنند، خواسته های آنها را نادرست معرفی کنند و افکار عمومی را دستکاری کنند.

روایات مختلف اکنون با هم رقابت می کنند تا توضیح دهند که اعتراضات واقعا برای چه هستند.

آنها می خواهند به درستی آموزش ببینند. آنها معلمان بیشتر، پایان دادن به کلاس های شلوغ، ساختمان های فرسوده و وعده های غذایی نامناسب مدارس و سیستم پذیرشی که جوانان را بر اساس کلاس و کدپستی طبقه بندی کند، می خواهند.

در بلژیک، دانش‌آموزان به کاهش هزینه‌های آموزشی اعتراض کرده‌اند. دانشجویان یونانی میدان سینتاگما را به خاطر اجاره، مسکن دانشجویی و قبوض انرژی اشغال کردند. دانش آموزان ایتالیایی به جای جنگ، برای مدارس پول طلب می کردند.

ادامه مطلب

نسل Z در فرانسه، اسپانیا و آلبانی به دام افتاده است: سخت درس بخوانید، فقیر بمانید، با والدین خود زندگی کنید. جای تعجب نیست که اعتراض می کنند

اما به نظر می رسد سیاستمداران قصد دارند داستان متفاوتی را بیان کنند.

برای بسیاری از رهبران اتحادیه اروپا - باز هم - همه چیز در مورد مهاجرت است.

نخست وزیر مجارستان پیتر ماگیار تصمیم گرفته است که هرج و مرج در شهرهای فرانسه "برای همه روشن می کند که چرا مجارستان از سختگیرانه ترین رویکرد ممکن برای مهاجرت حمایت می کند."

دونالد تاسک، رئیس جمهور لهستان، که اصرار دارد اشتباهات سایر کشورهای اروپایی را تکرار نخواهد کرد، هفته گذشته در نشست رهبران اتحادیه اروپا در بروکسل به رهبران دانمارک و ایتالیا پیوست تا برای یک اروپای قلعه سخت تر تلاش کند.

آنها با هم تقریبا موفق شدند دیگران را در اتحادیه اروپا با بیانیه ای که جرم و جنایت و مهاجرت غیرقانونی را مرتبط می کند موافقت کنند.

در آن سوی اقیانوس اطلس، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا به اروپا دستور داد "مرزهای خود را ببندید و کنترل کنید، قبل از اینکه خیلی دیر شود!" در حالی که معاون وی جی دی ونس از لیبرال های غربی به خاطر آوردن «جهان سوم» به فرانسه انتقاد کرد.

بخش‌هایی از رسانه‌ها بر خشونت‌ها، به‌ویژه غارت‌ها و تخریب‌هایی که توسط کسانی که برای ایجاد هرج‌ومرج به تظاهرات پیوسته‌اند، به جای خواسته‌هایی که در وهله اول دانشجویان را به خیابان‌ها آورد، متمرکز شدند.

در همین حال، در فرانسه، این مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری بود که واکنش سیاسی را شکل داد، مارین لوپن از تجمع ملی خواستار برقراری نظم و قانون شد و "دهه‌ها مهاجرت" را عامل خشونت دانست، در حالی که جوردن باردلا، دستیار او، گفت که پلیس باید سلاح و اختیارات بیشتری داشته باشد.

ادامه مطلب

آیا اتحادیه اروپا می تواند با رهبران راست افراطی که کشورهای عضو اصلی را اداره می کنند زنده بماند؟ پاسخ نگران کننده است

ژان لوک ملانشون از فرانس اینسومیز، رقیب اصلی لوپن در انتخابات سال آینده، به دامن زدن به خشم دانشجویان متهم شد. میانه روهای فرانسوی برای یافتن جایگاه و صدای خود تلاش کردند. امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور آمریکا، پیش از عزیمت به خاورمیانه با هیئتی از رهبران تجاری، یک ظاهر تلویزیونی عصبانی داشت.

تا اینجا بسیار قابل پیش بینی است.

دانش‌آموزان دبیرستانی و اعضای اتحادیه‌های فرانسه در طول یک روز اعتراض ملی در 13 اکتبر 2026 راهپیمایی کردند (منبع: EPA/FIRAS ABDULLAH)

کتاب بازی قدیمی: یک دشمن، بدون راه حل

منحرف کردن، منحرف کردن، غیرانسانی کردن و قربانی کردن قدیمی ترین ترفندها در کتاب بازی سیاستمداران حیله گر است. دستور پخت ساده است: یک بحران اجتماعی را در نظر بگیرید، محتوای اقتصادی آن را حذف کنید، آن را با یک چهره، یک مذهب، یک مرز جایگزین کنید. سپس دشمن ارائه دهید نه راه حل.

وقتی خدمات عمومی شکست می خورند، بیگانگان را مقصر بدانید. وقتی دستمزدها راکد می شود، خارجی ها را مقصر بدانید. وقتی مسکن غیرممکن می شود، به جای صاحبخانه، سرمایه گذار یا دولتی که ساخت و ساز را متوقف کرده است، تازه وارد را سرزنش کنید.

و وقتی جوانان به خیابان ها می آیند، آنها را دستکاری شده، جنایتکار، بیگانه یا خطرناک توصیف کنید. با خشم آنها به عنوان تهدیدی برای نظم عمومی رفتار کنید تا هشداری مبنی بر اینکه چیزی عمیقا اشتباه است. بگوییم دستکاری و اطلاعات نادرست خارجی صورت گرفته است.

سپس تمام قدرت دولت را در مقابل علائم بحران قرار دهید و علل آن را دست نخورده رها کنید و موضوع را از عدالت به ترس، از مدرسه به مرز، از آینده به گذشته تغییر دهید.

در همین حال، پول به جای دیگری می رود.

اروپا منابع را برای دفاع و تسلیح مجدد می ریزد. دولت ها بی پایان از رقابت، بهره وری و استقلال استراتژیک صحبت می کنند. اما این پرسش‌ها نمی‌توانند بهانه‌ای برای غفلت از بنیان‌های اجتماعی که آینده اروپا به آن بستگی دارد، شود.

به طور جدی، چه کسی می‌خواهد اروپای پیری را رقابتی کند، اگر مردمی که انتظار دارند آینده آن را بسازند، توانایی داشتن آن را ندارند؟ اگر مهاجران به «خانه» بروند، چه کسی خدمات اساسی اروپا را اجرا خواهد کرد؟ حتی اگر جوانان اروپایی نتوانند تحصیلات مناسبی دریافت کنند، شغل مطمئن پیدا کنند یا از پس هزینه های مالی برآیند، استقلال استراتژیک به چه معناست؟

تناقضات

ما باید تا کنون بدانیم که امنیت را نمی توان تنها با سلاح سنجید. همچنین بستگی به این دارد که شهروندان چقدر احساس امنیت می کنند، و اینکه آیا آنها معتقدند چیزی دارند که ارزش محافظت را داشته باشد یا خیر. امنیت ایجاب می کند که مردم سیاستمدارانی داشته باشند که بتوانند به آنها اعتماد کنند و نهادهایی که برای آنها کار می کنند.

اروپایی که در توانایی‌های نظامی خود سرمایه‌گذاری می‌کند و در عین حال اجازه می‌دهد مدارس، سیستم‌های مسکن و خدمات عمومی خود رو به وخامت بگذارد، در معرض خطر از بین بردن قدرت خود است.

باور کن: می دانم. من در پاکستان به دنیا آمدم، کشوری که در جنگ و درگیری رشد می کند و رفاه شهروندان خود را نادیده می گیرد.

تناقض دیگری نیز وجود دارد. در حالی که جوانان تلاش می کنند تا صدای خود را به گوش دیگران برسانند، اتحادیه اروپا در حال برنامه ریزی برای کاهش بودجه برای سازمان های جامعه مدنی است که از حقوق دفاع می کنند، از جوامع حمایت می کنند، قدرت را به حساب می آورند و به تبدیل خشم عمومی به مشارکت دموکراتیک کمک می کنند.

اتحادیه اروپا همیشه - به درستی - از درخواست های شهروندان برای مشارکت دموکراتیک، برابری و شمول زمانی که در تونس، مصر یا هنگ کنگ اتفاق می افتد، حمایت کرده است. چگونه رهبران ما می‌توانند چنین فراخوان‌هایی را برای مشارکت در داخل کشور ببندند؟

متأسفانه، سیاستمداران و بخش‌هایی از رسانه‌ها اعتماد جوانان را از دست داده‌اند - و وقتی این ایمان از بین رفت، دموکراسی نیز کاهش می‌یابد.

اتحادیه اروپا می تواند و باید به جوانان اروپایی داستانی از امید، مشارکت و پیشرفت به سوی برابری ارائه دهد. رهبرانی که ترجیح می دهند درباره مهاجران توهم داشته باشند، باید زمان بیشتری را با سرمایه گذاری در آموزش، مسکن مقرون به صرفه، مشاغل مناسب و خدمات عمومی برای زندگی با ارزش های اتحادیه اروپا صرف کنند.

ما باید به جوانان خود در تصمیماتی که زندگی آنها را شکل می دهد صدایی معنادار بدهیم. آینده جمعی ما به معنای واقعی کلمه به آن بستگی دارد.

این مقاله برای اولین بار در Shada’s Substack منتشر شد. می توانید برای دریافت پست های جدید و حمایت از کار او در اینجا به صورت رایگان مشترک شوید.