جوانان اوکراینی همه را به خطر می اندازند تا از اشغال روسیه و چشم انداز مبارزه با خود فرار کنند

برای میلیون‌ها اوکراینی که در زمان جنگ بزرگ می‌شوند، صدای آژیرهای حمله هوایی و انفجارها، نم کپک‌آمیز پناهگاه‌های بمب زیرزمین و ترس از امنیت خانواده و دوستان، خاطرات فراموش نشدنی دوران کودکی خواهد بود.

در مناطق تحت کنترل روسیه، وحشت های جنگ با ترس های مربوط به اشغال ترکیب می شود - محو هویت اوکراینی، خطر بازداشت خودسرانه و مجازات توسط یک قدرت متخاصم و به طور فزاینده، تهدید به خدمت اجباری در ارتش روسیه و اعزام به جبهه برای مبارزه با اوکراین.

برخی از کودکان و بزرگسالان جوان موفق به فرار می شوند و به مناطق امن تحت کنترل کیف می رسند، اما این یک اقدام خطرناک برای آنها و افرادی است که در مسیر اوکراین، روسیه و بلاروس به آنها کمک می کنند.

بوهدان، یک جوان 20 ساله، که ماه گذشته از یک شهر تحت کنترل روسیه در منطقه Zaporizhzhia گریخت، می گوید: «من از بلاروس از مرز به اوکراین عبور کردم. سربازانمان با من ملاقات کردند و آنها با من دست دادند. آنها از من پرسیدند که حالم چطور است و آنها با من شوخی کردند. آنها با من مانند یک انسان رفتار کردند. این یک لحظه عالی بود.

دیما که 21 سال سن دارد، در ماه سپتامبر پس از فرار از شهر زادگاهش در منطقه اشغالی دونتسک، به اوکراین تحت کنترل دولت رسید. آسودگی او با برخورد شدید افسران پلیس بلاروس که می توانستند او را برای رویارویی با مقامات روسی بازگردانند، عمیق تر شد. اما در کمال تعجب به او اجازه دادند تا به سمت مرز ادامه دهد.

دیما در مورد ورود خود به اوکراین می گوید: «بالاخره راحت تر نفس کشیدم. می‌دانستم که هر چیزی که پیش‌روی من است نمی‌تواند بدتر از آن چیزی باشد که تجربه کرده‌ام. بدترین اتفاق پشت سر من بود.

وضعیت اسفبار اوکراینی‌هایی که اشغال را تحمل می‌کنند، یادآور این است که در یک توافق صلح به ولادیمیر پوتین بخش‌هایی از این کشور جنگ‌زده را می‌دهند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و متحدانش دوباره به روسیه علاقه‌مند شده‌اند - تحریم‌های صادرات گازوئیل این کشور را لغو می‌کنند، در مورد معاملات تجاری بالقوه بحث می‌کنند، کیف را به دلیل طولانی‌شدن درگیری‌ها و سرکوب تدارکات تسلیحات و دسترسی به اینترنت ماهواره‌ای برای ارتش این کشور مقصر می‌دانند.

کرملین که با الحاق کریمه در سال 2014 آغاز شد و با تهاجم تمام عیار خود در سال 2022 گسترش یافت و تشدید شد، با تحمیل هویت و شهروندی روسی به ساکنانش، تلاش کرده است تا تسلط خود را بر گستره ای از جنوب و شرق اوکراین مستحکم کند.

تمام جنبه های زندگی روسی شده است و امتناع از ادغام در سیستم اشغالگران و پذیرش پاسپورت روسی و سایر اسناد، یافتن کار، رفتن به مدرسه، دریافت مراقبت های بهداشتی یا دریافت مستمری را غیرممکن می کند. این کمپین در مدارس بی وقفه است، جایی که زبان و برنامه درسی اوکراینی با برنامه ای جایگزین شده است که ولادیمیر پوتین و دیگر رهبران روسیه را به زبان می آورد، جنگ او را به عنوان دفاع قهرمانانه در برابر غرب متخاصم و منحط توجیه می کند و اشغال را به عنوان گردآوری باشکوه سرزمین های کرملین به تصویر می کشد.

«هرچه ترامپ و پوتین توافق کنند، ما با مهاجمان می‌جنگیم»: داخل گودال‌هایی که جنگ پهپادی اوکراین را تقویت می‌کنند

آموزش به اصطلاح میهن پرستانه و نظامی نقش مهم تری در زندگی کودکان در داخل و خارج از کلاس دارد. سربازان و کهنه سربازان روسی با دانش آموزان در هر سنی صحبت می کنند، سلاح ها را به نمایش می گذارند و در مورد وظیفه همه شهروندان خوب برای دفاع - و گسترش - سرزمین مادری سخنرانی می کنند.

هدف همه اینها نه تنها الهام بخشیدن به وفاداری به رژیم پوتین است، بلکه آماده سازی جوانان در اوکراین اشغالی برای تکمیل صفوف ارتش او، زیرا تهاجم همه جانبه ای که بیش از یک میلیون سرباز روسی را کشته و مجروح کرده تا ششمین سال خود ادامه دارد.

بوهدان می‌گوید پس از تصرف شهر زادگاهش در اوایل سال 2022، با اکراه یک مدرک هویتی روسی – معروف به پاسپورت داخلی – را صرفا برای دسترسی به خدمات اولیه دریافت کرد و پس از آنکه 20 ساله شد آن را تمدید کرد، همانطور که طبق قوانین روسیه اجباری است.

بوهدان می‌گوید: «کارمند از من پرسید که آیا در ثبت نام سربازی هستم یا نه. سپس او لبخندی زد و یک برگه فراخوان نوشت و آن را با پاسپورت جدید به من داد.

اما من به دفتر اجباری نرفتم، زیرا می‌دانستم که افراد مستقیما از آنجا به ارتش روسیه منتقل می‌شوند. بعد از چند ماه، یک اخطار دوم دریافت کردم. من به عنوان مربی بوکس کار می‌کردم و به من گفتند که یا برای ارتش روسیه ثبت نام می‌کنم یا اجازه کار نخواهم داشت.» دیما برای یک برقکار آموزش دید و همچنین موظف بود در صورت تمایل به کار، واجد شرایط فراخوانی توسط ارتش روسیه باشد. در ماه مه 2025 او برای گذراندن یک سال خدمت سربازی در گارد ملی در پایگاهی در نزدیکی شهر روستوف روسیه احضار شد.

او با یادآوری اینکه چگونه افسران برای اشتباهات کوچک یا تخلفات احتمالی تنبیه بدنی سختی را اعمال می کردند، می گوید: «آنچه برای من در آنجا اتفاق افتاد، برای هیچکس آرزو نمی کردم.

«آنها اساسا با ما مانند گاو رفتار می‌کردند و به ویژه با مردمی که «سرزمین‌های جدید» می‌نامیدند، خشن رفتار می‌کردند» - اشاره‌ای به اوکراین اشغالی.

"در ابتدا سعی کردند هویت من را به عنوان یک شخص کاملا پاک کنند. آنها سعی کردند ما را مانند سربازان فکر کنیم. آنها گفتند که نباید فکر کنیم - یک سرباز باید مطیع باشد نه باهوش.

بخشی از آموزش نظامی-سیاسی ما نیز وجود داشت، زمانی که آنها سعی می کردند همه این مزخرفات [تبلیغات] را در ما خرد کنند. این اساسا مانند شستشوی مغزی بود.

آیا آتش بس با میانجیگری ملانیا ترامپ برای اولشکی می تواند به پایان جنگ روسیه و اوکراین کمک کند؟

دیما پس از یک سال خدمت به عنوان سرباز وظیفه، در ماه مه به زادگاهش بازگشت که با حمله وحشیانه روسیه و اشغال متعاقب آن متحول شده است. او می‌گوید: "فقط زمانی می‌توان به زبان اوکراینی صحبت کرد که هیچ پلیس یا سربازی صدای شما را نشنود. دنبال کردن اخبار اوکراینی یا رسانه‌های اجتماعی عملا غیرممکن است - فقط از طریق کانال‌های تلگرام، تا زمانی که در حال انجام آن نباشید. تبلیغات در آنجا قوی و بسیار قوی است."

به سختی هیچ نشانه ای از هویت اوکراینی شهر باقی مانده است، در حالی که زخم های نبرد از سال 2022 در همه جا دیده می شود.

دیما، که در تابستان امسال تصمیم گرفت تلاش کند و راهی برای آزادسازی اوکراین شود، می‌گوید: «هنوز خسارت‌های زیادی وجود دارد، و ساختمان‌های ویران‌شده و سوخته زیادی وجود دارد.

شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه بسیج جمعی [توسط ارتش روسیه] در راه است. من که به تازگی خدمت سربازی را گذرانده بودم، می‌توانستم به سرعت بسیج شوم، در حالی که هنوز یادم می‌آمد که چگونه تفنگ را پر کنم.»

هر دو بوهدان و دیما خواستند نام خانوادگی خود منتشر نشود و چهره آنها در عکس ها پنهان شود، زیرا والدین آنها هنوز تحت اشغال زندگی می کنند و ممکن است با آزار و اذیت یا قصاص مقامات روسی روبرو شوند.

دیما می‌گوید: «در ماه جولای به والدینم گفتم می‌خواهم بروم، و سعی کردم آنها را هم متقاعد کنم که بروند. ابتدا مرا جدی نگرفتند و با نزدیک شدن به زمان، وحشت کردند. "پدرم حتی پرخاشگر شد - آنها واقعا نمی خواستند من بروم. بنابراین مجبور شدم کمی آنها را فریب دهم - به آنها گفتم که حدود چهار روز به روستوف می روم. دو روز بعد در مینسک بودم." سفر او از طریق روسیه به پایتخت بلاروس و سپس به مرز اوکراین توسط سازمان خیریه Save Ukraine که او از طریق دوستانی که قبلا به اروپا فرار کرده بودند با او تماس گرفت، هماهنگ شد.

از سال 2022، گروه مستقر در کیف حدود 1900 کودک و نوجوان را از مناطق اشغالی کشور نجات داده است.

هنگامی که دیما در مینسک در قطاری نشسته بود که او را یک قدم به اوکراین نزدیکتر می کرد، افسران پلیس بلاروس نزدیک شدند و مدارک او را خواستند. پدر و مادرش از گم شدن او خبر داده بودند.

رژیم استبدادی دیکتاتور بلاروس، الکساندر لوکاشنکو، احتمالا نزدیکترین متحد روسیه پوتین است، بنابراین دیما فکر کرد که تلاش او برای فرار تقریبا در نهایت شکست خورده است، و او برای رویارویی با موسیقی در دونتسک اشغالی بازگردانده خواهد شد.

او شروع به جمع کردن وسایلش کرد - اما بعد پلیس به او گفتند که زحمت نکشد، زیرا این فقط یک دقیقه طول می کشد. آنها به سرعت فیلمی از او ضبط کردند که می گفت گم نشده است، به میل خود سفر می کند و جرمی مرتکب نشده است و سپس او را رها کردند.

والدین دیما این ویدئو را دیده‌اند و می‌دانند که او اکنون در کیف به سر می‌برد، اما همچنان با تصمیم او برای ترک شهر تحت کنترل روسیه مخالفند.

در مقابل، بوهدان می‌گوید که از طرف خانواده شدیدا طرفدار اوکراین احساس حمایت کامل می‌کند و به یاد می‌آورد که چگونه مادربزرگ فقیدش سربازان اشغالگر را مسخره می‌کرد.

او می گوید: «پدر و مادرم به من گفتند که بروم، زیرا آینده ای برای من در آنجا وجود ندارد. به محض عبور از مرز بلاروس، پیام‌هایی به آنها فرستادم که در قلمرو تحت کنترل اوکراین هستم. همه به من تبریک گفتند - پدر و مادرم، خواهرم و دوستانم.

این خواهر بوهدان بود که او را با سازمان نجات اوکراین در تماس قرار داد. زمانی که جنگ تمام عیار آغاز شد، او در کیف بود و آنها اخیرا برای اولین بار در پنج سال گذشته یکدیگر را ملاقات کردند. او می‌گوید: «ما هر دو خیلی خوشحال بودیم.

مقامات کیف در نوامبر گذشته گفتند که روسیه بیش از 46000 اوکراینی را به ارتش خود فراخوانده است و 16 درصد از اسیران جنگی که در اوکراین نگهداری می شوند، شهروندان این کشور هستند.

تحلیلگران می گویند روسیه باید ماهانه حدود 30000 سرباز را برای جایگزینی کسانی که در اوکراین کشته و زخمی شده اند استخدام کند، اما پوتین می خواهد از موج دیگری از بسیج پس از فرار حدود 400000 نفر از کشور برای فرار از آخرین حمله در سال 2022 جلوگیری کند.

کرملین تاکنون توانسته است صفوف ارتش را از طریق ترکیبی از انگیزه‌های مالی و اجبار تکمیل کند، اما با مارپیچ هزینه‌های نظامی و افزایش کسری بودجه، نگه‌داشتن آنها سخت‌تر می‌شود. پیش بینی می شود امسال به 3.2 درصد از تولید ناخالص داخلی برسد که دو برابر هدف قبلی است.

نتیجه احتمالا افزایش فشار بر مناطق و سرزمین های اشغالی روسیه برای فرستادن مردان بیشتری به جبهه خواهد بود، زیرا کرملین همچنان به تلاش خود برای مصون نگه داشتن پایتخت و سایر شهرهای بزرگ از تأثیرات جنگ خود ادامه می دهد. آرتور زایونتس از سازمان نجات اوکراین می گوید: «در حال حاضر تعداد بیشتری از مردان جوان در حال تلاش برای فرار از بردن آنها به جنگ در ارتش روسیه هستند. ما می بینیم که روسیه به شدت تلاش می کند تا مردان جوان را از سرزمین های اشغالی به ارتش ببرد و آنها را وادار به جنگ علیه اوکراین کند.

نظامی‌سازی در آنجا بسیار قوی است و روسیه پول زیادی را صرف شستشوی مغزی پسران و دختران ما می‌کند. روسیه مشکل جمعیتی دارد و مردان بیشتری را برای ارتش خود می‌خواهد و می‌خواهد دختران ما در سرزمین‌های اشغالی بچه‌های بیشتری داشته باشند.»

اوکراین بیش از 20000 کودک را که در سال های اخیر به روسیه منتقل شده اند شناسایی کرده است و تخمین زده می شود که 1.6 میلیون خردسال در 20 درصد کشوری که در حال حاضر اشغال شده است زندگی می کنند.

امسال 41 کشور عضو سازمان امنیت و همکاری اروپا از تیمی متشکل از کارشناسان مستقل خواستند تا در مورد رفتار روسیه با کودکان اوکراینی تحقیق کنند.

این مأموریت نشان داد که «تلقین در تمام سطوح سیستم مدرسه در سرزمین‌های اشغالی عمل می‌کند» و «نظامی‌سازی از طریق سازمان‌های جوانان نظامی-میهن‌پرستان و اردوگاه‌های بازآموزی فراتر از کلاس درس گسترش می‌یابد».

این گروه از کارشناسان بین‌المللی به این نتیجه رسیدند که «بهترین منافع کودک در تمام ابعاد سیاست روسیه نادیده گرفته شده است» و «انتقال و اخراج اجباری کودکان اوکراینی و شیوه‌های تلقین و نظامی‌سازی سیستمیک ممکن است جنایت علیه بشریت باشد».

فضیلت رسمی دوبلین در مورد اوکراین نشان داد. مردم روستایی ایرلند این کار را انجام دادند

مسکو با این مأموریت همکاری نکرد و ادعا می کند که به نفع همه جوانان ساکن در مناطقی از اوکراین که اکنون ادعا می کند متعلق به خود است، عمل می کند.

روسیه همچنین اختیارات دادگاه کیفری بین‌المللی در لاهه را که در سال 2023 حکم بازداشت پوتین و ماریا لووا-بلوا، کمیسر او برای حقوق کودکان را به دلیل نقش ادعایی آنها در ربودن دسته جمعی کودکان اوکراینی صادر کرد، رد می‌کند. میروسلاوا خارچنکو، وکیل ارشد سازمان نجات اوکراین، در حالی که برگه‌ای را از روی میزش برمی‌دارد و در هوا تکان می‌دهد، می‌گوید: «اگر درخواستی به مسکو بفرستیم تا بفهمیم چند کودک اوکراینی در سرزمین‌های اشغالی یا در روسیه هستند، آنها می‌گویند صفر - زیرا فکر می‌کنند همه این کودکان اکنون کودکان روسی هستند».

"درست مثل این، آنها با آنها مانند یک شی که گرفته اند رفتار می کنند، بنابراین اکنون روسی است."

Save Ukraine به‌دقت هر مسیر خروجی را برای افرادی که سعی در ترک سرزمین‌های اشغالی دارند، برنامه‌ریزی می‌کند و این یک اقدام خطرناک نه تنها برای کسانی است که فرار می‌کنند، بلکه برای افرادی که در این راه به آنها کمک می‌کنند.

خارچنکو می گوید: «در دو مورد رانندگان ما در بلاروس مدتی را در زندان گذراندند. و مورد یک داوطلب در سرزمین های اشغالی بود که در تلاش برای نجات یتیمان بود ... و او و همسرش به مدت سه روز در اسارت بودند. او مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفت. اما در همه موارد موفق شدیم این افراد را بیرون کنیم.»

مرکز اوکراین را نجات دهید در حومه کیف می تواند حدود 80 نفر را در خود جای دهد. این بسیار امن تر از سرزمین های اشغالی است، اما آژیرهای حمله هوایی و رونق انفجارها و آتش پدافند هوایی اکنون در شهر رایج است. در این ماه بر اثر برخورد یک پهپاد روسی با ترافیک در ساعات شلوغی در فاصله کمی از مرکز، سه نفر کشته و چهار نفر زخمی شدند.

آیا واقعا پس از از کار افتادن مراکز داده روسیه، اینترنت کمتر سمی شد؟

بسیاری از کارکنان Save Ukraine نیز از اشغال گریختند، و خارچنکو می‌گوید که آنها بهتر از هرکسی می‌دانند که کودکان هنگام ورود به چه چیزی نیاز دارند.

ما به آنها مکانی می دهیم که در آن احساس امنیت کنند. در سرزمین های اشغالی، شما می دانید که هیچ کس نمی تواند از شما محافظت کند. هیچ افسر پلیس و نه مادر یا پدر شما. می دانید که در هر زمان، سربازان روسی می توانند به خانه شما حمله کنند و از شما بازجویی کنند.

بنابراین حمایت روانی بسیار مهم است. آنها از حضور در سرزمین های اشغالی آسیب دیده اند و زمانی که تصمیم به ترک خانه می گیرند این آسیب دیگری است. آنها اقوام نزدیک خود را پشت سر می گذارند... و درک اینکه ممکن است هرگز به این مکان برنگردند برایشان دشوار است.»

"یک دختر جوانی که ما نجات دادیم فکر می‌کرد که اوکراین دیگر وجود ندارد. او فکر می‌کرد روسیه برنده شده است و اوکراین در حال نابودی کامل است - که همه جا روسیه بود. این به دلیل تبلیغات روسیه است - او نتوانسته بود از جای دیگری اطلاعاتی به دست آورد.

«ما برای قلمرو نمی جنگیم. ما برای کسانی که آنجا زندگی می کنند می جنگیم. قلمرو بدون مردمش چیزی نیست.» او می افزاید: «جهان باید بداند چه خبر است. و مردمی که تحت اشغال زندگی می کنند باید بدانند که ما برای آنها می جنگیم."