جوجو گوریل زندگی خود را به تنهایی سپری کرده است. بالاخره میتونه یه همدم پیدا کنه؟

در سال 2015، یک گوریل نر جوان به نام جوجو اولین قدم های آزمایشی خود را روی چمن برداشت.

تا آن لحظه، این میمون 11 ساله تقریبا تمام زندگی خود را در یک قفس کوچک در یک باغ وحش خصوصی در گابن گذرانده بود، پس از اینکه در کودکی از طبیعت گرفته شده بود. خانواده او توسط شکارچیانی که او را برده بودند کشته شده بودند.

بیش از یک دهه بعد، جوجو در یک پناهگاه مستقر می شود - اما او هنوز تنها زندگی می کند. او از زمانی که او را گرفته اند، خانواده ای نداشته است، یا در واقع هیچ دوستی برای گوریل ندارد.

مراقبان جوجو در بنیاد Lekedi در گابن می‌خواهند یک همراه - احتمالا یک گوریل نجات‌یافته یا پرورش یافته در باغ وحش - پیدا کنند که جوجو بتواند با او زندگی کند و با او ارتباط برقرار کند. اما یافتن دوست برای او - و آوردن آنها به زندگی اش - کار ساده ای نیست.

پروفسور گیلیان فورستر از دانشگاه ساسکس، که در حال مطالعه جوجو به عنوان بخشی از تحقیقات روانشناسی میمون های بزرگ و چگونگی کمک به بهبودی جانوران نجات یافته از ضربه است، می گوید: «او احتمالا شدیدترین مورد انزوایی است که تا به حال در یک میمون بزرگ دیده ام.

دروازه بان جوجو، مکس آنکلت ماکابا: او قطعا احساس تنهایی می کند - می توانید آن را در چشمانش ببینید.

جوجو کمتر از یک سال داشت – نوزادی که به مادرش چسبیده بود – زمانی که دستگیر شد و فروخته شد.

اکثر گوریل ها 14 تا 19 سال اول زندگی خود را در یک خانواده تعبیه شده می گذرانند، اما او کاملا تنها و در باغ وحش خصوصی که او را خریده بود، در معرض دید عموم قرار داد.

ماکس آنکلت ماکابا، که سرمربی تیم Lekedi است و تقریبا هر روز جوجو را می‌بیند، می‌گوید واضح است که او "هوس تعامل انسانی" دارد.

او می‌گوید: «او حتی به زحمت جمع‌آوری برگ‌ها را برای نگه‌داشتن ما می‌کشد تا ما [آنها را] با یک خوراکی – برای تعامل با ما، جمع آوری کنیم».

اریک ویلوم، مدیر پناهگاه، توضیح می‌دهد که جوجو همچنین وقتی زنانی را که به خوبی می‌شناسد از محوطه‌اش بازدید می‌کنند و سپس آنجا را ترک می‌کنند صدا می‌زند، صداهایی را تولید می‌کند که نرهای پشت نقره‌ای برای احضار ماده‌ها در طبیعت استفاده می‌کنند.

وقتی جوجو برای اولین بار پس از گذراندن سالها در یک قفس کوچک آهنی به پناهگاه آمد، مستقیما به مردم نگاه نکرد.

جوجو یکی از بیش از 6000 پستاندار آفریقایی است که تخمین زده می‌شود بین سال‌های 2000 تا 2023 در تجارت جهانی میمون‌ها و دیگر پستانداران خریداری یا فروخته شده است. به گفته اتحادیه پناهگاه پان آفریقا، هزاران نفر دیگر به‌طور غیرقانونی برای استفاده به عنوان حیوانات خانگی عجیب و غریب، گوشت وحشی و طب سنتی قاچاق می‌شوند. ، خارجی

کارشناسان معتقدند وقتی بچه میمون های بزرگ مانند جوجو در سنین جوانی از گروه خود گرفته می شوند، دچار آسیب می شوند.

تونی کینگ، محافظ محیط زیست، از بنیاد خیریه بریتانیا، بنیاد آسپینال، توضیح می دهد: "اگر آنها به اندازه کافی بزرگ باشند که بفهمند چه بر سرشان آمده است، بفهمند خانواده آنها کشته شده است، فقط اراده زندگی را از دست می دهند." "شما آن را در چشمان آنها می بینید - نور خاموش می شود. من هرگز نمی دانستم این بیان از کجا آمده است، اما آن را در گوریل ها دیده ام."

کینگ - که در توانبخشی میمون های بزرگ نجات یافته تخصص دارد - نجات دو گوریل خواهر شیرخوار را که به پناهگاهی در حوضه کنگو آورده بودند، به یاد می آورد.

او می گوید: «آنها به هم چسبیده بودند. "آنها حدود سه روز در یک توپ کوچک با هم ماندند تا اینکه به نوعی از هم باز شدند. فکر می کنم این چیزی است که آنها را زنده نگه داشته است."

خواهران لیکندزه و ماتوکو پس از اینکه در یک جعبه چوبی به پناهگاه Project Protection des Gorilles در کنگو آورده شدند یکدیگر را چنگ می زنند.

موسسه خیریه آفریقایی مرکز آموزش توانبخشی و حفاظت از گوریل (گریس) از آنچه توانبخشی "به رهبری گوریل" می نامد استفاده می کند. وقتی تیم یک گوریل جوان را از تجارت حیوانات خانگی نجات می‌دهد، در اسرع وقت آن را با یک گروه قرار می‌دهند تا بتوانند اجتماعی شوند و اساسا گوریل بودن را بیاموزند.

اما مورد جوجو غیرعادی است. به گفته فورستر، او کاملا بالغ است و علائم استرس مزمن و مضر را نشان می دهد.

در یک رویکرد تغییر دهنده بازی برای مطالعه اضطراب و ضربه در میمون ها، او از یک دوربین حرارتی برای فیلمبرداری از چهره جوجو استفاده کرده است. این به او اجازه می دهد تا جریان خون را کنترل کند و چیزی که به نظر می رسد یک بینی مزمن سرد است را نشان دهد.

این نشانه یک واکنش استرس نادرست است. هنگامی که هر پستاندار – انسان، شامپانزه یا گوریل – تحت استرس قرار می گیرد، جریان خون به چشم ها و گوش ها افزایش می یابد. آنها را برای خطر در حالت آماده باش قرار می دهد، اما بینی آنها را موقتا سردتر می کند. برای جوجو، به نظر نمی رسد که این "نور بینی" همانطور که شناخته شده است بهبود یابد.

فارستر می گوید: «ارتباط با دیگران برای روانشناسی ما به عنوان میمون های بزرگ بسیار مهم است. "داشتن فرد دیگری که زندگی خود را با او تقسیم کند، برای او بسیار شفابخش خواهد بود.

"من فرض می کنم گوریل های دیگر به او کمک می کنند تا این غم و اندوه و آسیب را پردازش کند."

تصویربرداری حرارتی از صورت جوجو نشانه‌هایی از استرس مزمن را نشان می‌دهد، با سردی مداوم بینی که نشان‌دهنده پاسخ استرس بالقوه مختل است.

دکتر کتی فاوست، از مرکز گریس، می‌گوید که ایجاد روابط اجتماعی برای حیوانات برای رهاسازی در طبیعت - که هدف نهایی نگهبانان جوجو است - نیز "ضروری" است.

دکتر رابین موریسون از دانشگاه زوریخ که زندگی اجتماعی گوریل‌های کوهستانی را مطالعه می‌کند، می‌افزاید: پیوند بین گوریل‌ها - چیزی که ما آن را دوستی می‌نامیم - برای جامعه آنها کلیدی است. در یکی از مطالعات اخیر، او متوجه شد که گوریل‌های کوهستانی ماده در هنگام پیوستن به یک گروه، حتی اگر آنها را برای سال‌ها ندیده باشند، به دنبال ماده‌هایی می‌گردند که می‌شناسند.

و او می‌گوید بخش بزرگی از زندگی اجتماعی عادی یک گوریل این است که "فقط در کنار هم نشستن و به اشتراک گذاشتن فضا".

اما به جوجو هرگز این فرصت داده نشد که آرام با گوریل دیگری بنشیند.

هیچ کس نمی داند جوجو چه واکنشی به یک همراه خواهد داشت. انتقال یک حیوان از یک باغ وحش معتبر تصمیمی برای یک کمیته بین المللی و بر اساس ژنتیک، سلامت و شخصیت و سازگاری حیوانات است.

هر گونه آشنایی با حیوان دیگری با دقت انجام می شود - شاید قبل از اینکه یکدیگر را ببینند، شیئی را به آنها بدهیم که بوی دیگری بدهد.

این معرفی‌های آهسته و محتاطانه میمون‌ها اتفاق می‌افتد - برای مثال، زمانی که یک حیوان از یک باغ وحش به گروه دیگر می‌رود. Forrester با تعدادی از باغ وحش های معتبر تماس گرفته است تا امکان انجام این کار را برای جوجو بررسی کند. اما این بحث ها بدون هیچ نشانه ای از پیشرفت به پایان رسیده است.

او می‌گوید مشکل این است که «فرایندهای واضحی برای انجام این نوع جابه‌جایی‌ها وجود ندارد».

برخورد بین دو یا چند گروه گوریل جداگانه رویدادهای اجتماعی پیچیده ای هستند

قوانین و فرآیندهای بین المللی برای جابجایی گوریل های اسیر در سراسر مرزهای بین المللی - از یک باغ وحش یا پارک سافاری به دیگری - برای برنامه های پرورش طراحی شده اند.

فورستر می‌گوید: «آنها برای معرفی مجدد به طبیعت، یا یافتن همراهی برای حیواناتی که ممکن است به آنها نیاز داشته باشند، طراحی نشده‌اند.

و از آنجایی که جوجو، که احتمالا در 20 سالگی است، به بلوغ رسیده است، کینگ فکر می کند که برای پیوند با گوریل های دیگر برای او دیر شده است.

کینگ می‌گوید: «وضعیت جوجو منحصربه‌فرد است، اما او احتمالا در جایی که هست بهترین است.

پروفسور فارستر جوجو را به عنوان بخشی از تحقیقات مورد مطالعه قرار می دهد تا بفهمد چگونه درک ما از سلامت روان انسان - به ویژه استرس و ضربه - می تواند در مورد بستگان میمون بزرگ ما اعمال شود.

تنها بودن برای گوریل های نر بالغ نیز طبیعی و حتی نسبتا رایج است. به گفته موریسون، حدود یک سوم مردان بالغ منزوی هستند. زمانی که به سنین نوجوانی می رسند، تمایل دارند که پراکنده شوند و بخش خوبی از زندگی خود را به تنهایی سپری کنند.

موریسون معتقد است مردان انفرادی سعی می کنند زنان را متقاعد کنند تا با آنها گروهی تشکیل دهند، اما برخی موفق نمی شوند و ممکن است در نتیجه احساس تنهایی کنند. "اگر به تنهایی در یک زمینه تکاملی فکر کنیم - این عدم تطابق بین تعاملات اجتماعی که آنها می خواهند و تعاملات اجتماعی که دارند. من گمان می کنم احساس تنهایی بخشی از انگیزه طبیعی و تکاملی برای جذب زنان باشد."

اما در حالی که این مراحل - زندگی خانوادگی و تنهایی بزرگسالان - در جامعه گوریل های وحشی نقش دارند، جوجو در دوران نوزادی مجبور به سلول انفرادی شد.

موریسون معتقد است جوجو احتمالا هم آسیب دیده و هم تنها است.

او می گوید: "[در طبیعت] گوریل ها با هم حرکت می کنند، با هم غذا پیدا می کنند، با هم می خوابند." بسیاری از زندگی آنها فقط با این گروه است."

این چیزی است که نگهبانان جوجو، فارستر، و دیگران برای جوجو می خواهند. یک دوست شاید یک زن، یا یک مرد سازگار.

دروازه‌بان مکابه می‌گوید: «برای او خوب است که یک همراه داشته باشد. «زیرا تنها بودن مثل بریده شدن از دنیاست - مثل زندان بودن.

داشتن یک گوریل دیگر در آنجا چیز خوبی برای او خواهد بود.

وقتی آتنبرو با گوریل ها ملاقات کرد - داستان پشت لحظه تلویزیونی نمادین او

بزرگ کردن بچه گوریل در خانه یک "تجربه شگفت انگیز"

دوقلوهای نادر گوریل کوهستانی در قدیمی ترین پارک ملی آفریقا به دنیا آمدند