حبس ممکن است رفتار مجرمانه را در آفریقای جنوبی تشدید کند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

بر اساس مطالعه ای که توسط Farai Nyabadza از دانشگاه ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی در PLOS One منتشر شده است، اجازه دادن به مجرمان خرده پا در آفریقای جنوبی برای ماندن در جامعه ممکن است خطر ارتکاب جرایم جدی را در مقایسه با حبس کاهش دهد.

جنایات خشونت‌آمیز مانند سرقت پول نقد و تیراندازی‌های دسته‌جمعی در سال‌های اخیر در آفریقای جنوبی افزایش چشمگیری داشته است. گرچه جرایم خرد مانند دزدی و دزدی کمتر مورد توجه قرار می گیرند، اما همچنان فراگیر هستند و بیشترین پرونده های جنایی در کشور را تشکیل می دهند. هر دو جرایم جزئی و عمده بسیار شایع هستند و با هم به افزایش نگرانی های ایمنی عمومی و تشدید تردیدها در مورد کارایی سیستم عدالت کیفری کمک می کنند.

تحقیقات حاکی از آن است که زندان نه تنها ممکن است باعث کاهش جرم نشود، بلکه تحت شرایط خاصی می تواند رفتار مجرمانه را تشدید کند. در آفریقای جنوبی، زندان‌های شلوغ مزمن به طور معمول مجرمان خردسال را در کنار مجرمان سرسخت نگهداری می‌کنند و محیط‌هایی را ایجاد می‌کنند که به طور قابل‌توجهی خطر تکرار جرم را افزایش می‌دهند.

نیابادزا با استفاده از داده‌های مربوط به جرایم و زندان آفریقای جنوبی از سال 1995 تا 2024، یک مدل ریاضی ایجاد کرد که پویایی جمعیت افراد در حال گذار بین ایالاتی را توصیف می‌کند که با رفتار مجرمانه و وضعیت توانبخشی تعریف شده‌اند. ایالت های جمعیتی شامل مسیرهای مربوط به مستعد بودن، جرایم خرد و جدی، مجازات حبس و غیر حبس، توانبخشی و عود است.

مجازات حبس مستلزم آن است که مجرم در زندان یا مؤسسه امن سپری کند، در حالی که حکم غیر حبس به مجرم اجازه می دهد تحت قوانین و محدودیت های خاص در جامعه باقی بماند.

نتایج نشان می‌دهد که مجازات حبس بی‌رویه مجرمان خرد می‌تواند فعالیت مجرمانه را تشدید کند. در مقابل، خطر تشدید از جرایم کوچک به جرم جدی تحت نظارت جامعه به میزان قابل توجهی کمتر است. به گفته نویسنده این مطالعه، سیاست‌های مبتنی بر شواهد با اولویت بازپروری غیرحبس، پیشگیری از عود و اصلاح زندان برای مهار تکرار جرم و دستیابی به کاهش جرایم بادوام ضروری است.

چند محدودیت مهم در مطالعه وجود دارد. برای مثال، یافته‌ها ممکن است به کشورهای دیگر تعمیم داده نشود و داده‌های مربوط به بازداشت پیش از محاکمه گنجانده نشده است، که به طور بالقوه منجر به دست کم گرفتن مدت زمان شغل مجرمانه می‌شود. علاوه بر این، تخصیص همه مجرمان خرده پا آزاد شده به یک طبقه در معرض خطر ممکن است تشدید فعالیت مجرمانه را بیش از حد برآورد کند.

همچنین، روش‌ها محرک‌های اجتماعی-اقتصادی صریح جرم یا تحلیل مقرون‌به‌صرفه مداخلات را نشان نمی‌دهند. با این وجود، این چارچوب کمی مزایای بالقوه اصلاحات زندان را برجسته می کند که بازدارندگی را با توانبخشی مبتنی بر جامعه ادغام می کند.

نیابازا می‌افزاید: «آنچه که بیش از همه مرا شگفت‌زده کرد این بود که سیاست چقدر به وضوح اثر انگشت خود را در داده‌ها به جا می‌گذارد. افزایش شدید جمعیت زندان‌ها در حدود سال‌های 1999 تا 2002، مصادف با حداقل مجازات اجباری، نشان داد که چگونه شوک‌های قانونی می‌توانند بینش‌هایی را آشکار کنند که یک مدل ریاضی روان به تنهایی نمی‌تواند آن‌ها را به تصویر بکشد.»

نیابازا اف، مدل‌سازی سمت تاریک پویایی زندان: کمی کردن اثرات جرم‌زای زندانی شدن مجرمان جرایم خرد، PLOS One (2026). DOI: 10.1371/journal.pone.0356366

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →