حتی جیم مک گینس هم نتوانست فینبار روارتی را متقاعد کند که بماند - این یک فال بد است

تصمیم Finnbarr Roarty برای امضای قرارداد با تیم AFL Collingwood هفته گذشته از آسمان آبی روشن بیرون آمد، یکی از آن داستان‌هایی که واقعا شما را جذب کرد. او یک فوتبالیست باشکوه، بهترین بازیکن جوان سال 2025 و فردی است که قرار بود سنگ بنای تیم دونگال برای دهه آینده باشد.

او ممکن است در چند سال آینده فوتبالیست بهتری از گالیک باشد یا نباشد برای مدتی که به عنوان یک ورزشکار حرفه ای در استرالیا گذرانده است، اما تعجب که چگونه ممکن است دوباره به فوتبال گالیک ادغام شود، بهترین سناریو برای دونگال در حال حاضر است. این احتمال وجود دارد که او آخرین بازی خود را برای شهرستان انجام داده باشد.

بزرگترین استعداد جیم مک گینس به عنوان یک مربی ممکن است این باشد که بازیکنانش کاملا به او و پروژه اش ایمان بیاورند. اگر GAA می‌توانست یک نفر را برای دفاع از روارتی انتخاب کند که آینده‌اش در ایرلند بهتر باشد، مک‌گینس می‌توانست به اتفاق آرا انتخاب شود - و این قبل از اینکه فکر کنید او و روارتی همکلوپ هستند.

اینکه حتی مک گینس هم نتوانست او را متقاعد کند که به این سمت بنشیند، نشانه ای قوی از جذابیت قوانین استرالیا برای بازیکنان جوان فوتبال گالیک است.

اگر هفته آینده کوبی مک‌دونالد برنده بهترین فوتبالیست جوان سال شود، AFL چهار تا از هفت بابلی را که در این دهه در آن بخش ارائه شده بود، پس از اینکه اویسین مولین در سال‌های 2020 و 2021 برنده شد، میزبانی خواهد کرد. پیشرفت مولین در AFL در چند سال اخیر، به ویژه در این فصل، یکی از داستان های ورزشی بزرگ ایرلند است. او امکانات باورنکردنی را به عنوان یک برچسب زدن نشان داده است، بازیکنی که به بیرون فرستاده شده تا سعی کند بهترین بازیکن تیم حریف را باطل کند.

و همانطور که James O'Donoghue با ذکاوت این هفته در Football Pod اشاره کرد، موفقیت او در این نقش برجسته است.

قبلا تیم‌های Aussie Rules به دنبال بازیکنان ایرلندی با توانایی در هوا می‌رفتند، اغلب بزرگ‌ترین نمونه‌هایی که می‌توانستند پیدا کنند. آنها همه آنقدرها هم رایج نیستند.

اما اگر آنها اکنون سود را در آوردن بچه‌هایی با قد حدودا 6 فوتی با توانایی هوازی باورنکردنی و میزان کار می‌دانند، می‌توانند حدود 80 درصد از هر تیم بین‌شهری و قطعا هر کسی که در «هشت وسط» بازی می‌کند را انتخاب کنند.

ما زمستان‌هایی داشته‌ایم که شبح بهترین بازیکنان جوان ما که از ما دور می‌شوند، زیاد به نظر می‌رسد، اما ممکن است واقعا زمان شروع وحشت باشد. این هراس ما را به کجا می‌برد، سؤال دیگر و نسبتا دشوارتر است.

طبق معمول وقتی با این مسائل خاردار GAA مواجه می شوم، به همکارم کن ارلی مراجعه می کنم. پیشنهاد او؟ "تکفیر. اگر برای یک تیم AFL امضا کنید، شما و تمام خانواده‌تان از GAA تکفیر می‌شوید، هرگز اجازه ندارید دوباره عضو شوید. شما انگار دیوانه‌ام به من نگاه می‌کنید... شما مردم قبلا ممنوعیت‌های عمومی را دوست داشتید."

اعتقاد اولیه تحسین برانگیز است، اما نمی توانم احساس کنم که کمی سنگین است. با این حال، گزینه‌های جایگزین دقیقا به سراغ شما نمی‌روند. GAA امید خود را به دسته بندی مجدد بازیکنان ایرلندی، که در حال حاضر تازه کار رده B هستند، بسته است. اگر AFL آنها را تازه‌کار رده A می‌دانست، بازیکنان جوان ایرلندی باید در سقف دستمزد قرار می‌گرفتند و در فهرست تیم جای می‌گرفتند.

این امر در تئوری باعث می‌شود که یک بازیکن ایرلندی کمتر به "هیچ" ضربه بزند و ممکن است باشگاه‌های AFL را به فکر وادار کند. اما با افزایش نرخ ضربه برای بازیکنان ایرلندی، ممکن است یک عامل بازدارنده کوچک باشد. GAA ظاهرا مایل است قوانین بین‌المللی را به عنوان ابزاری برای تثبیت روابط بازگرداند، بازگشتی که در بهترین حالت با شانه‌های بالا انداختن فرا قاره‌ای تلقی می‌شود.

در بسیاری از نقاط کشور خصومت واقعی نسبت به AFL وجود دارد. وقتی مایو امسال در کری در لیگ بازی کرد، یک بنر با عبارات عجیب در پوشش تلویزیونی دیده می شد که روی آن نوشته شده بود: "AFL – دست از کوبی بردارید. خودتان پرورش دهید."

من واقعا نیازی ندارم که بنرهای GAA من کاملا با کدهای اصلاح نژادی باشد، اما آنها به افرادی که در کری تبدیل شده بودند موعظه می کردند زیرا نارضایتی از شکار غیرقانونی بهترین بازیکنان جوان آنها به سختی زیر سطح می جوشد.

این یک مشکل خاص GAA از یک جنبه، و یک واقعیت اجتماعی از زندگی از یک جنبه دیگر است. جوانان می خواهند به استرالیا نقل مکان کنند، چه قرارداد AFL در هنگام ورود داشته باشند یا نه.

هیچ اهرمی وجود ندارد که GAA بتواند از آنها استفاده کند تا آنها را در اینجا از همان پیوندهایی که به همه ما انگیزه می دهد جدا نگه دارد: مکان، خانواده، همه چیزهای خوب "باج گیری عاطفی". این چیزی نیست، اما برای افراد بیشتر و بیشتر نیز کافی نیست.

اگر GAA می‌خواهد نشان دهد که مسابقات قهرمانی فوتبال بزرگسالان سراسر ایرلند در 10 سال آینده چگونه خواهد بود، آنها نیازی به نگاهی فراتر از انجمن فوتبال بانوان گالیک ندارند. بدون شک استانداردهای بازی زنان در دو سال گذشته با افزایش تعداد بازیکنان در AFLW کاهش یافته است.

هیچ رقابتی نمی تواند از دست دادن نزدیک به 50 بازیکن برتر خود را تحمل کند. این اتفاق هنوز در بازی مردان رخ نمی‌دهد، اما احمقانه‌ای هستیم که از امروز راه‌هایی برای کاهش سرعت جریان در نظر نگیریم.