حدود 15000 گونه مهره‌دار خشکی ممکن است تا سال 2100 زیستگاه خود را به دلیل افزایش سطح دریا از دست بدهند.
نرخ افزایش سطح آب دریا در حال حاضر بیش از 4 میلی متر (0.16 اینچ) در سال است که از سال 1993 تا 2002 بیش از دو برابر شده است. دانشمندان تخمین می زنند که این رقم ممکن است در آینده نزدیک به 10 میلی متر (0.39 اینچ) در سال برسد. طغیان خطوط ساحلی و جزایر به طور یکسان زیستگاه انسان و جانوران را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط رابرت ایگان
این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
نرخ افزایش سطح دریا در حال حاضر بیش از 4 میلی متر (0.16 اینچ) در سال است که از سال 1993 تا 2002 بیش از دو برابر شده است. دانشمندان تخمین می زنند که این رقم ممکن است در آینده نزدیک به 10 میلی متر (0.39 اینچ) در سال برسد. طغیان خطوط ساحلی و جزایر به طور یکسان زیستگاه انسان و جانوران را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
یک مطالعه جدید که در Science منتشر شده است، پیش بینی هایی را ارائه کرده است که کدام حیوانات و زیستگاه های خشکی بیشتر تحت تاثیر افزایش سطح دریا قرار می گیرند. این مطالعه به دنبال ارائه راهنمایی برای تلاش‌های حفاظتی با اشاره به پناهگاه‌های مهم برای حیوانات آسیب‌دیده است.
بالا آمدن آب دریاها، جانوران خشکی را با سرازیر شدن سیل زیستگاه آنها، در کنار فشارهای آب و هوایی مانند گرما و خشکسالی، تهدید می کند. گونه‌های محدود به جزایر کوچک یا محدوده‌های ساحلی باریک ممکن است در معرض خطر بیشتری قرار گیرند و زیستگاه کمی برای عقب نشینی باقی مانده است. برنامه ریزان حفاظت باید بدانند که کدام گونه ها در معرض بیشترین خطر از دست دادن زیستگاه ناشی از افزایش سطح دریا (SLR) هستند، کجا و چه زمانی رخ می دهد. با این حال، ارزیابی های فعلی ممکن است وجود نداشته باشد.
نویسندگان مطالعه جدید می نویسند: "از آنجایی که SLR تنوع مکانی و زمانی قابل توجهی را نشان می دهد، پیش بینی های دقیق از زمان و مکان وقوع سیلاب برای ارزیابی ها بسیار مهم است. این چالش برانگیز است زیرا طغیان در یک مکان خاص تحت تاثیر عوامل در مقیاس محلی است، مانند حرکات عمودی زمین (سطوح فرونشست زمین / تغییرات پویایی در منطقه و تغییرات پویا در منطقه). انبساط/انقباض حرارتی ناهموار).
داده‌های زیستگاه در سطح گونه، از جمله محدوده ارتفاعی و ترجیحات زیستگاه، می‌تواند توزیع‌های جغرافیایی گسترده‌ای را به تخمین‌های دقیق‌تری از قرار گرفتن در معرض زیستگاه اصلاح کند، و اقدامات حفاظتی متناسب با خطرات گونه‌های خاص را ممکن می‌سازد.
ارزیابی‌های جهانی و جزیره‌ای قبلی اغلب از مفروضات ساده‌تری در مورد افزایش سطح دریا یا استنباط تلفات گونه‌ها از تلفات کل زمین استفاده می‌کردند. تیم شرکت کننده در مطالعه جدید امیدوار است با انجام یک ارزیابی جهانی و گونه ای خاص از اثرات زیستگاه SLR بر روی 34120 گونه مهره داران خشکی (90 درصد از مهره داران زمینی شناخته شده) و کاوش در طرح های حفاظتی بالقوه، راهنمای بهتری ارائه دهد.
محققان نقشه‌های زیستگاه مناسب را برای همه گونه‌های مهره‌دار خشکی و مدل‌سازی افزایش سطح دریا در سال‌های 2050 و 2100 تحت پنج سناریوی انتشار، با در نظر گرفتن سطح آب منطقه‌ای، جزر و مد و غرق شدن یا بالا آمدن زمین، ترکیب کردند. آنها سپس از دست دادن زیستگاه هر گونه را تخمین زدند و زیستگاه های باقی مانده با اولویت بالا را که می توانند گونه های آسیب دیده را پشتیبانی کنند، ترسیم کردند. اثرات ناشی از طوفان‌ها، طوفان‌ها و پاشش نمک در نظر گرفته نشده است، اگرچه آنها یک خطر اضافی را نشان می‌دهند که می‌تواند قبل از وقوع سیل‌های جزر و مدی به زیستگاه‌ها آسیب برساند.
این مطالعه نشان داد که تقریبا 14،300 تا 15،300 از 34،120 گونه مورد مطالعه، بسته به سناریوی انتشار، ممکن است غرقاب جزئی زیستگاه را تجربه کنند. محققان می گویند که 57 تا 63 درصد پرندگان، 47 تا 52 درصد پستانداران، 28 تا 36 درصد خزندگان و 20 تا 24 درصد از دوزیستان تحت تأثیر این بیماری قرار خواهند گرفت. در سناریوی بالاترین میزان انتشار، 109 گونه می توانند تا سال 2100 بیش از 10 درصد از زیستگاه خود را از دست بدهند، در حالی که این رقم تا سال 2050، 18 گونه بود.
نویسندگان این مطالعه می‌نویسند: «اگرچه پیش‌بینی می‌شود SLR بر نسبت بیشتری از پرندگان و پستانداران نسبت به دوزیستان یا خزندگان تأثیر بگذارد، گونه‌هایی که در دو گروه دوم تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، به‌ویژه خزندگان، تقریبا دو برابر میانگین کاهش زیستگاه متناسب پرندگان و پستانداران را تجربه خواهند کرد.»
به طور خاص، مارمولک کرم (Amphisbaena littoralis)، Catalina chuckwalla (Sauromalus klauberi) و وزغ رستینگا (Melanophryniscus setiba)، پیش‌بینی می‌شود که تا سال 2100، تحت سناریوی آب و هوایی پر انتشار، 50 درصد از زیستگاه‌های خود را از دست بدهند. و پرندگان مهاجر به‌ویژه در هنگام زادآوری آسیب‌پذیر هستند، زیستگاه‌های غیرمولد و ساکن به‌طور جداگانه تجزیه و تحلیل می‌شوند، علی‌رغم از دست دادن کل زیستگاه کمتر. گونه‌هایی که به‌عنوان «از قبل در معرض تهدید» طبقه‌بندی می‌شوند، می‌توانند به طور متوسط حدود پنج برابر سهم زیستگاهی را از دست بدهند که توسط گونه‌هایی که به عنوان «کمترین نگرانی» طبقه‌بندی شده‌اند، از دست بدهند.
این مطالعه همچنین مناطق خاصی را با بیشترین گونه های در معرض خطر شناسایی کرد. آسیای جنوب شرقی به عنوان یک کانون اصلی برای گونه‌های در معرض تهدید و دامنه‌های کوچک پدیدار شد، که عمدتا به دلیل مناطق غرق‌شده که تعداد زیادی از گونه‌های در معرض تهدید را در خود جای داده‌اند. دلتای آمازون از نظر تعداد گونه‌هایی که زیستگاه‌های آنها با سیل پیش‌بینی شده همپوشانی دارند، پیشتاز است، با بیش از 1000 کیلومتر مربع (386 مایل مربع) از منطقه داخلی که تا سال 2050 زیر آب رفته است.
جزایر نیز به دلیل محدوده جغرافیایی کوچکتر برای زیستگاه ها در معرض خطر بیشتری هستند. نویسندگان مطالعه می نویسند: "جزایر میزبان بسیاری از گونه های بومی هستند و نسبت خط ساحلی به فضای داخلی آنها سهم بیشتری از نواحی داخلی را در معرض افزایش جزر و مد قرار می دهد. در نتیجه، حتی از بین رفتن جزئی زیستگاه ناشی از SLR متوسط می تواند خطر انقراض گونه های ساکن جزیره را افزایش دهد."
این مطالعه همچنین پناهگاه‌های اولویت‌دار را شناسایی می‌کند که بیش از 96 درصد آنها خارج از مناطق حفاظت‌شده فعلی قرار دارند. محققان امیدوارند که دولت‌ها از این نقشه‌ها برای هدایت گسترش مناطق حفاظت‌شده به سمت زیستگاه‌هایی که احتمالا بالای آب باقی می‌مانند استفاده کنند و برنامه‌ریزان کاربری زمین از توسعه مناطقی که انتظار می‌رود به پناهگاه‌های مهم تبدیل شوند، اجتناب کنند.
آنها می گویند تلاش هایی مانند پرورش در اسارت ممکن است برای گونه هایی که با تلفات زیادی روبرو هستند ضروری باشد. دفاع ساحلی همچنین ممکن است نیاز به ارزیابی اثرات حیات وحش داشته باشد زیرا موانع می توانند حرکت برخی از گونه ها را مسدود کرده و زیستگاه ها را در برابر افزایش آب تحت فشار قرار دهند.
توسط نویسنده ما، کریستال کاسال، ویرایش شده توسط لیزا لاک، و بررسی واقعیت و بازبینی توسط رابرت ایگان برای شما نوشته شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.
ژونگ ون جیانگ و همکاران، حفاظت از گونه های مهره داران زمینی جهانی از افزایش سطح دریا در آینده، علم (2026). DOI: 10.1126/science.aed5772
نویسنده علوم آزاد با فوق لیسانس فیزیک. پنج سال تجربه تحقیقات بالینی و آموزش فیزیک. ارتباط دهنده علم. نمایه کامل →
لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →
لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
About 15,000 land vertebrate species could lose habitat to sea-level rise by 2100
The rate of sea-level rise is now more than 4 millimeters (0.16 inches) per year, having more than doubled since 1993–2002. Scientists estimate that this figure may go up to 10 millimeters (0.39 inches) per year in the near future. The inundation of coastlines and islands will affect human and animal habitats alike.