حفاظت مبتنی بر جامعه یک سرمایه گذاری آب و هوایی خوب در برزیل و فراتر از آن است (نظر)

بیش از نیم قرن از انتشار تراژدی عوام در علم توسط گرت هاردین در سال 1968 می گذرد. ​​او در آن مقاله تأثیرگذار استدلال می کرد که حرص و آز انسان و تفکر کوتاه مدت جوامع را به سمت فروپاشی سوق می دهد. هاردین استدلال خود را با مثال معروفی از اشتراک دامداران در یک مرتع نشان داد: هر گله‌دار تمام درآمد حاصل از اضافه کردن یک حیوان دیگر را دریافت می‌کند، در حالی که هزینه مصرف علف توسط همه تقسیم می‌شود.

بنابراین مسیر تخلیه مراتع تعیین شد، زیرا برخی از گله‌داران به جای محدود کردن خود به نام یک خیر جمعی انتزاعی، به اضافه کردن حیوانات به نفع خود ادامه می‌دهند. برای هاردین هیچ راهی برای تغییر این معادله وجود نداشت. راه حل پایداری حیات روی کره زمین کنترل جمعیت بود. دو دهه بعد و نه تصادفی، این زنی بود که این فاجعه پیشگویی شده را به چالش کشید و نشان داد که در شرایط خاص، انسان ها می توانند به اندازه کافی سازماندهی شده و فهیم باشند تا همکاری کنند و از شکست جمعی جلوگیری کنند.

الینور اوستروم تئوری همکاری را برای استفاده از منابع مشترک ایجاد کرد و توضیح داد که چگونه قوانین مورد توافق محلی می توانند مزایای مشترک را فراهم کنند. این بیان اعتماد به هوش اجتماعی انسان بود. موضوع این نیست که تصمیم بگیریم چه کسی درست یا نادرست بوده است. استدلال هاردین به ما کمک می‌کند تا بفهمیم چرا کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای همچنان دشوار است، همانطور که نمونه‌های بی‌شماری از تخریب میراث طبیعی بشریت و در نتیجه، پایه‌های آینده‌ی ما.

Ostrom به نوبه خود به توضیح بسیاری از موارد موفق منابع طبیعی جمعی کمک می کند... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است.