حمله سازمان ملل متحد ملک عبدالله به اسرائیل، تاریخ آشفته اردن را نادیده می گیرد - نظر

در 23 سپتامبر، ملک عبدالله اردن در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی کرد. او بیشتر سخنرانی خود را به سرزنش کردن اسرائیل اختصاص داد. او مدعی شد که آنچه او «یکی از طولانی‌ترین اشغال‌های جهان» می‌خواند، قوانین بین‌المللی را زیر پا می‌گذارد و جهان برای دهه‌ها آن را نادیده می‌گیرد. البته او چیزی برای گفتن در مورد روابط ناخشنود سلطنت اردن با فلسطینی‌ها، با سابقه خشونت، سرکوب، و چندین اتهام لاینحل از حقوق بین‌الملل اردن و اتهامات حل‌نشده‌ی حقوق بین‌الملل نسبت به فلسطینی‌ها نداشت. برای مثال، در جنگ 1948-1949، جو

لژیون عرب ردان کنترل کرانه باختری را به دست گرفت. در 24 آوریل 1950، پارلمان اردن الحاق آن را تصویب کرد و "وحدت کامل بین دو ساحل اردن" را در یک پادشاهی واحد هاشمی که توسط جد بزرگ ملک عبدالله، عبدالله اول اداره می شد، تصویب کرد. سایر نقاط جهان، به استثنای بریتانیا و، پیشنهاد شده است (اگرچه جزئیات نامشخص است)، پاکستان نیز همین کار را کردند. سازمان ملل متحد الحاق اردن را فاقد اعتبار حقوقی بین المللی توصیف کرد.

حقوق بین‌الملل دستیابی به اراضی از طریق زور را به عنوان مبنایی قانونی برای کسب حاکمیت به رسمیت نمی‌شناسد. اگر اردن قوانین بین‌المللی را در هنگام ضمیمه کردن کرانه باختری زیر پا گذاشت، با لغو تصمیم خود، بی‌توجهی به نکات حقوقی را تشدید کرد. تا 31 ژوئیه 1988، اکثر اعراب ساکن کرانه باختری، طبق قانون و عمل، شهروندان اردن بودند.

در آن روز، ملک حسین، پدر عبدالله، اعلام کرد که اردن به رابطه حقوقی و اداری خود با این سرزمین پایان می‌دهد. از دست دادن ملیت اردنی بر اساس مقررات جدایی، حدود یک میلیون عرب ساکن کرانه باختری به طور ناگهانی تابعیت اردنی خود را سلب کردند. آنها به یکباره دیگر اردنی نبودند. دیده بان حقوق بشر آنها را به عنوان فلسطینی های بدون تابعیت تحت اشغال اسرائیل توصیف می کند.

با گذشت زمان، گذرنامه های اردنی آنها با اسناد مسافرتی موقت اردنی جایگزین شد که تابعیت آنها را اعطا نمی کرد. از دست دادن تابعیت عواقب قانونی جدی داشت. آنها حق اقامت در اردن را نداشتند. افراد غیرشهروندی نمی‌توانستند رای دهند یا نامزد شوند. آنها از استخدام دولتی کنار گذاشته شدند و در دسترسی به کار، آموزش، مراقبت های بهداشتی و سایر خدمات با موانع جدی مواجه بودند. قوانین بین المللی حقوق بشر سلب خودسرانه تابعیت را ممنوع می کند.

بند 2 ماده 15 اعلامیه جهانی حقوق بشر بیان می کند که "هیچ کس را نمی توان خودسرانه از تابعیت خود محروم کرد." این واقعیت که خروج اردن در سال 1988 تابعیت موجود را از یک جمعیت معین سلب کرد، بدون یک فرآیند فردی و بدون ملیت جایگزین، اتهام غیرقانونی خودسرانه علیه اردن را به عنوان یک اتهام غیرقانونی خودسرانه علیه اردن اعلام کرد.

او همچنین ممکن است اذعان کرده باشد که یاسر عرفات زمانی ملک حسین، پدرش را به کشتن 25000 فلسطینی متهم کرد - رقمی که عموما تصور می‌شود برای اهداف تبلیغاتی به شدت اغراق شده است. این قسمت معمولا سپتامبر سیاه نامیده می‌شود، اگرچه از سپتامبر 1970 تا ژوئیه بعد ادامه داشت، و تعداد کشته‌ها همچنان ادامه دارد. تخمینی که معمولا از تلفات فلسطینی ها ذکر می شود هزاران نفر است که هم جنگجویان و هم غیرنظامیان را شامل می شود.

سربازان اردنی نیز جان باختند. آنچه مورد مناقشه نیست این است که وقایع 1970-1971 میراث عمیق و تلخ فلسطینی-اردنی بر جای گذاشت. پس از جنگ شش روزه در سال 1967، از اردن بود که مبارزان فلسطینی شروع به عملیات چریکی علیه اسرائیل کردند. در سال 1969، عرفات رهبر سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف)، سازمانی بود که جنبش فتح او در آن غالب بود. این سازمان و گروه های تشکیل دهنده آن به طور فزاینده ای از داخل اردن شروع به فعالیت کردند.

گروه‌های مسلح پایگاه‌ها و پست‌های بازرسی را در شهرها و اردوگاه‌های آوارگان در اطراف و اطراف ایجاد کردند و برای خودشان به عنوان یک قانون عمل می‌کردند و گاهی اوقات پلیس و مقامات مدنی را به چالش می‌کشیدند. به زودی ملک حسین با یک جنبش مسلح فلسطینی مواجه شد که در داخل پادشاهی خود فعالیت می‌کرد و اقتدار دولت را به چالش می‌کشید. او تصمیم گرفت علیه سازمان آزادیبخش فلسطین عرفات و نیروهای مسلح آن، فداییان حرکت کند. بحران در سپتامبر 1970 به اوج رسید.

جبهه مردمی برای آزادی فلسطین (PFLP)، ارگان تشکیل دهنده ساف، چندین هواپیمای مسافربری بین‌المللی را ربود. در نهایت سه هواپیما به میدان داوسون در نزدیکی زرقا، اردن منتقل شدند، جایی که مسافران از آنجا خارج شدند و هواپیما در مقابل دوربین‌های تلویزیونی جهان منفجر شد - نمایشی تماشایی که مقامات اردن دیگر چگونه تحقیرکننده بودند. فدائیان را مهار کنید، اما چه کسانی بر اردن حکومت کردند. او در 16 سپتامبر حکومت نظامی اعلام کرد.

روز بعد، ارتش اردن حمله بزرگی را علیه مواضع فلسطینی ها در امان، زرقا، اربید و جاهای دیگر آغاز کرد. این عملیات به طور قابل توجهی بیشتر از یک اخراج ساده بود. برای مدتی، جنگ داخلی بین دولت اردن و سازمان‌های فلسطینی به شدت مسلح بود. درگیری شدید بود و توپخانه، تانک و پیاده نظام درگیر بود. نیروهای اردنی به مواضع ساف حمله کردند. جنگجویان فلسطینی مقاومت کردند و در برخی مکان‌ها، به طور مؤثر قلمرو را کنترل کردند. آتش‌بسی که در 27 سپتامبر در قاهره منعقد شد کاملا بی‌اثر بود.

شبه نظامیان فلسطینی در داخل اردن مستقر و فعال باقی ماندند. در اوایل سال 1971، حسین مبارزه علیه آنها را از سر گرفت. سرانجام، ارتش اردن موفق شد فدائیان را از سنگرهای باقیمانده شهری خود بیرون کند. آخرین رویارویی بزرگ در ژوئیه 1971 رخ داد و مقاومت سازمان یافته فلسطین در اردن عملا نابود شد. عرفات و شخصیت های ارشد ساف فرار کردند. آنها از مرز اردن و سوریه فرار کردند و دوباره در لبنان جمع شدند. هزاران مبارز فلسطینی از اردن بیرون رانده شدند و آنها را تعقیب کردند. این یک برخورد خونین بود.

علاوه بر سربازان اردنی، هزاران فلسطینی از جمله غیرنظامیان نیز کشته شدند. این اپیزود یک میراث تلخ فلسطینی-اردنی را به وجود آورد. در سال 1971، یک گروه مبارز فلسطینی که متعاقبا خود را سازمان سپتامبر سیاه نامید، نخست وزیر اردن وصفی الطل را ترور کرد. ممکن است در من تحمل کرده باشد

و ضرب المثل: "مردم در خانه های شیشه ای نباید سنگ پرتاب کنند." نویسنده، یک کارمند ارشد سابق دولتی، خبرنگار خاورمیانه برای Eurasia Review است. او را در: www.a-mid-east-journal.blogspot.com دنبال کنید