حکم ما در مورد پارتی خروج اثر امیلی سنت جان مندل: بهترین کتاب او نیست

کلوپ کتاب دانشمند جدید در ماه اکتبر پارتی خروج اثر امیلی سنت جان مندل را خواند

پس از غواصی عمیق در فیزیک ذرات در سپتامبر با عنوان غیرداستانی چاندا پرسکود-واینشتاین، کیهان‌شناس، لبه فضا-زمان، در اکتبر، کلوپ کتاب نیو ساینتیست با فیزیک گیر کرد اما آن را با رمان تخیلی جدید امیلی سنت جان ماندل، Exit Party، ساختگی ساخت.

این داستان در آینده نزدیک اتفاق می افتد، این داستانی است که شامل درهم تنیدگی کوانتومی و جهان های موازی است، اما ماندل که ماندل است، بیشتر داستان افرادی است که در آن دنیاها زندگی می کنند تا فیزیک که آنها را ممکن می کند. مقاله نویس علمی تخیلی ما، امیلی اچ. ویلسون، نقدی درخشان به آن ارائه کرد و گفت که پارتی خروج "به همان زیبایی و درخشان اجرا شد که طرفداران [ماندل] انتظار داشتند".

کتاب در سال 2031 پس از جنگ داخلی در لس آنجلس شروع می شود، زیرا مقررات منع آمد و شد لغو می شود و قهرمان داستان ما، آری، که اخیرا پس از سال ها زندان آزاد شده است، برای یک مهمانی می رود. او و دوستانش در مهمانی چند قاتل مرموز را می بینند، اما این معما واقعا تا نیمه دوم کتاب حل نمی شود. تا آن زمان، ما آری را از طریق هرج و مرج و هرج و مرج این نسخه بی قانون ایالات متحده دنبال کردیم و متوجه شدیم که نسخه دیگری از آینده نیز غیرقابل نفوذ است.

https://www.youtube.com/watch?v=DyaT_uB8Y9c

از امیلی (یعنی مندل) پرسیدم وقتی با هم چت می‌کردیم نوشتن در مورد آینده نزدیک او در ایالات متحده چگونه بود. او به من گفت: «زمانی که کتاب را تمام کردم، احساس می‌کردم در تلاشم تا جلوتر از چرخه اخبار آمریکا بمانم. در سال 2022 [زمانی که او شروع به نوشتن کرد]، تصور پلیس نقابدار که مردم را از خیابان‌ها می‌گیرند یا به غیرنظامیان در روز روشن تیراندازی می‌کنند بسیار خارق‌العاده به نظر می‌رسید، اما اینها به معنای واقعی کلمه حملات ICE در مینیاپولیس بود.

من عاشق رمانی بودم که ماندل بیشتر به خاطر آن مشهور است، ایستگاه یازده، یکی دیگر از آینده های نزدیک تصور شده اما این بار پس از یک بیماری همه گیر آنفولانزا. من با امیلی (یعنی ویلسون) موافقم که این آخرین به همان اندازه زیبا و درخشان نوشته شده است، اما من حداقل برای نیمه اول رمان آنقدرها را مجبور نکردم. زمانی که به نیمه دوم رسیدیم، درام و عناصر علمی تخیلی افزایش یافت و من واقعا از آن لذت بردم، اما هرگز آنقدر عالی نیست که کتابی را روی دوستی با عبارت "فقط 100 صفحه به آن بدهید..." فشار دهید.

اعضای باشگاه کتاب که هنگام خواندن در دیسکورد چت می کردند، به همان اندازه دچار تضاد بودند. Tethysnz نوشت: "همین الان Exit Party را تمام کردم. نه، IMO، بهترین کتاب ماندل." "وقتی Sea of ​​Tranquility را تمام کردم، به عقب برگشتم و بلافاصله آن را دوباره خواندم تا تمام ارتباطات و جریان های زیرینی را که از دست داده بودم متوجه شوم. اما با Exit Party اتصالات کاملا واضح هستند و آنقدرها هم جالب نیستند."

Alan_P در مورد نیمه اول احساس مشابهی با من داشت - او نوشت: "تقریبا بدون هیچ حادثه ای به جز ظاهر شدن ها و ناپدید شدن های عجیب و غریب واقعی". او افزود: «در ربع پایانی کتاب، سرعت کمی بالا می‌رود، اما بیشتر آن توصیفی زیبا از دو جامعه بسیار متفاوت است. کتاب خوبی است - فکر نمی‌کنم کتاب خوبی باشد، اما از نظر فنی بسیار خوب است و پایان جالبی دارد.

متیو سبک نوشتار ماندل را "بیش از حد محتاطانه، که مانع می‌شود. به این معنی نیست که او نویسنده خوبی نیست، شاید فقط باید کمی موهایش را رها کند"، در حالی که پیری شپرد، برعکس، از افتتاحیه رمان بسیار لذت برد. آنها می نویسند: "من این ایده را دوست دارم که مهمانی جایی است که پل ناخواسته بین جهان ها باز می شود. مهمانی باعث سردرگمی می شود - جایی که ممکن است کمی مست باشید - جایی که اتفاقات غیرمنتظره یا غیرقابل توضیحی رخ می دهد - جایی که افرادی ظاهر می شوند که انتظار نداشتید ببینید."

جایی که ممکن است عواقب یا رویدادهای فاجعه‌باری رخ دهد که فراتر از صبح روز بعد باشد.»

"شروع جالبی وجود دارد، اما پس از آن این راز تا حد زیادی برای مدت طولانی کنار گذاشته می شود - احتمالا برای رضایت خواننده خیلی طولانی است؟" گفت Dee55. "من بخش B کتاب را بسیار جذاب‌تر یافتم - و به طرز آزاردهنده‌ای نزدیک به چیزهایی بود که قبلا در برخی کشورها اتفاق می‌افتد."

Katita2026 چشم اندازهای آینده ماندل را بسیار ترسناک یافت. او به ما «دنیای بد» و «دنیای خوب» نمی دهد. کاتیتا نوشت: او دو تا از بزرگترین کابوس‌های سیاسی قرن بیست و یکم را به ما نشان می‌دهد و به این فکر می‌کند که آیا نبوغ (و وحشت) این کتاب دقیقا در این بدبینی سیاسی نهفته است.

آیا نویسنده با ارائه جهانی که بین هرج و مرج مطلق و استبداد مطلق دویده شده است، تشخیص نمی دهد که جامعه مدرن قبلا توانایی تصور آینده ای را که در آن دموکراسی زنده می ماند، از دست داده است؟ کاتیتا پرسید.

همانطور که می بینید، اعضای باشگاه کتاب واقعا این رمان متفکرانه و تامل برانگیز را از بین می برند!