خانه های آمریکایی در سال 2050 چگونه خواهند بود - معماران تغییرات عمده ای را پیش بینی می کنند

معماران به نیوزویک می گویند شهرهایی که حول وسایل نقلیه خودمختار و خانه های چند خانواده پایدار ساخته شده توسط روبات ها ساخته شده اند، می توانند آینده مسکن باشند.

"مسکن یک حق بشر است. آن را بسازید" موضوع روز جهانی معماری امسال است که هر ساله در اولین دوشنبه ماه اکتبر برگزار می شود. این روز که مصادف با 5 اکتبر سال 2026 است، توسط اتحادیه بین المللی معماران (UIA) ایجاد شد و به موازات روز جهانی زیستگاه سازمان ملل متحد برگزار می شود.

طبق گزارش سال 2026 سازمان ملل، حدود 3.4 میلیارد نفر در سراسر جهان به مسکن ایمن، ایمن و کافی دسترسی ندارند. این نهاد جهانی هشدار داد: «علی رغم به رسمیت شناختن جهانی مسکن به عنوان یک حق بشر، پیشرفت ناکافی باقی مانده است.

در اینجا، ما با معمارانی صحبت کردیم که دیدگاه‌های خود را برای آینده مسکن و اینکه خانه‌ها، جوامع و زندگی ما در سال 2050 چگونه می‌تواند باشد، به اشتراک گذاشتند.

طبق گزارش سازمان ملل، در نوامبر گذشته، کمتر از نیمی (45 درصد) از 8.2 میلیارد نفر جمعیت جهان در شهرها زندگی می کنند و انتظار می رود که دو سوم رشد جمعیت جهان تا سال 2050 در شهرها اتفاق بیفتد.

در میان کمبود مسکن، معماران می گویند که باید تغییری اجتناب ناپذیر به سمت مسکن های چند خانواری صورت گیرد.

معمار جیمز سایساکورن، شریک The Turett Collaborative، به نیوزویک گفت: «تکیه به خانه‌های تک‌خانواره‌ای در زمین‌های انفرادی غیرقابل دوام است.

معمار مایلز اسمیت، مدیر ارشد رشد و استراتژی صنعت در Graphisoft، یک شرکت توسعه نرم‌افزار معماری، موافقت کرد که حرکتی مستمر به سمت مسکن چند خانواده و جوامع با کاربری مختلط وجود خواهد داشت که می‌تواند به طور موثرتری تعداد بیشتری از افراد را در فضای محدود اسکان دهد. اسمیت به نیوزویک گفت: «دستیابی به خانه‌های تک خانواده‌ای مستقل ممکن است در برخی بازارها به دلیل محدودیت‌های زمین، هزینه‌های ساخت و ساز و کمبود نیروی کار ماهر دشوارتر شود.

معمار کلارا واینبرگ، مدیر اصلی و سرپرست بخش مسکونی در پرکینز ایستمن، معتقد است که ایالات متحده شاهد بازگشت کلبه‌ها، خانه‌های شهری و دیگر خانه‌های میانی «از دست رفته» خواهد بود و تراکم حومه‌ها را به‌گونه‌ای افزایش می‌دهد که همچنان احساس خانه بودن را داشته باشد.

واینبرگ به نیوزویک گفت که این تغییر می‌تواند یک پایه مالیاتی بزرگ‌تر ایجاد کند و به دولت‌های شهر و هیئت‌های روستایی اجازه دهد سرمایه‌گذاری‌های مورد نیاز دیگر را در نظر بگیرند. واینبرگ گفت: «اجازه دادن به زمین‌های کوچک‌تر بار را از دوش هر خانه‌ای که به حیاط بزرگ خود نیاز دارد، که هزینه خرید بزرگ‌تری دارد، به سمت سرمایه‌گذاری در فضاهای سبز مشترک و مکان‌های اجتماعی که به مردم بیشتری خدمات می‌دهند، منتقل می‌کند، و این منجر به مسکنی می‌شود که «دست‌پذیرتر، متصل‌تر و اجتماعی‌تر باشد».

معمار بن وان، مدیر معماران RODE، پیش‌بینی‌های مشابهی را به اشتراک گذاشت و خاطرنشان کرد: «اگر بتوانیم کارها را درست انجام دهیم، شاهد تغییراتی در سیاست خواهیم بود که ساخت مسکن‌های «میانه گمشده» را امکان‌پذیر می‌سازد، که شامل مسکن‌های چند خانواده در مقیاس کوچک و متوسط ​​مانند خانه‌های شهری و پیاده‌روی‌های چند طبقه است. وان معتقد است که کدهای منطقه‌بندی باید تغییر کند تا تراکم بیشتر و استفاده‌های متعدد اجازه دهد، و قوانین ساختمانی برای شناسایی روش‌های جدید ساخت‌وساز در حال تکامل هستند.

وان خاطرنشان کرد: «تغییراتی از این دست در حال رخ دادن است، اما این تغییرات در سراسر کشور تکه‌تکه است؛ مکان‌هایی که امروز از این پیشرفت استقبال می‌کنند، با جوامعی پر جنب و جوش در آینده از مزایای آن بهره‌مند خواهند شد.»

نگرانی های فزاینده در مورد تغییرات آب و هوایی نیز آینده مسکن را شکل خواهد داد.

معمار دانیل باومن، مدیر اصلی و مدیر طراحی هنینگ لارسن، به نیوزویک گفت: "خانه ها تغییر خواهند کرد زیرا آب و هوا در حال تغییر است. تا سال 2050، مسکن ها باید در مقابل تابستان های گرم تر، بارندگی های شدیدتر و سیل مقاومت کنند و انرژی و آب بسیار کمتری مصرف کنند."

یافته‌های مطالعه‌ای که در مارس 2026 در Advancing Earth and Space Sciences منتشر شد، "شتاب بزرگ و قابل توجه گرمایش جهانی" را با گرم شدن سریع‌تر در 10 سال گذشته نسبت به هر دهه گذشته نشان داد. این مطالعه هشدار داد که "این امکان وجود دارد که گرمایش ممکن است به سرعت خود ادامه دهد یا حتی شتاب بیشتری بگیرد."

یک مطالعه در اکتبر 2025 در The Lancet اشاره کرد که تغییرات آب و هوایی به دلیل تغییرات سریع در دما و الگوهای آب و هوا، شرایط زندگی را به طور فزاینده ای خطرناک می کند. این مطالعه همچنین هشدار داد که "موقعیت، ساخت و ساز و عملکرد خانه ها بر انتشار گازهای گلخانه ای تاثیر می گذارد و باید برای کاهش اثرات زیست محیطی آنها بهبود یابد."

معمار اسکات اسپچت، شریک موسس Specht Novak، می گوید که "انرژی احتمالا جایی است که خانه ها بیشترین تغییر را در آینده خواهند داشت". اسپچت معتقد است که با پمپ های حرارتی و پنجره های بهتر در حال حاضر، "تا سال 2050، بسیاری از خانه ها بخش زیادی از نیروی خود را ساخته و ذخیره خواهند کرد و بیشتر به عنوان پشتیبان به شبکه تکیه خواهند کرد."

باومن معتقد است راه حل های آینده مستلزم کار با طبیعت است، مانند بام های سبز که ساختمان ها را خنک می کنند و مواد بیوژنیک مانند الوار که گرمای کمتری نسبت به بتن حفظ می کنند.

Saisakorn می بیند که در آینده از الوارهای متقاطع چند لایه (CLT) استفاده می شود، زیرا "گزینه ای فوری تر و پایدارتر" را نسبت به چاپ سه بعدی ارائه می دهد که عمدتا به مسکن های تک خانواده محدود می شود.

سایساکورن گفت که از لایه‌های چوب جامد که در زاویه‌های قائمه چسبانده شده‌اند، پانل‌های CLT "بسیار قوی، سریع در جمع‌آوری و بسیار پایدار هستند." او گفت: با داشتن ردپای کربن به میزان قابل توجهی نسبت به بتن سنتی، "CLT یک چشم انداز قانع کننده به عنوان مصالح ساختمانی اولیه برای توسعه های مسکونی آینده است."

اسمیت همچنین امیدوار است که جوامع پایدارتر و قابل راه رفتن را ببیند که عناصر بیوفیلیک مانند "نور روز و جهت گیری مناسب با آب و هوا، سایه و عایق" را برای کاهش وابستگی به گرمایش و استفاده از AC در خانه در خود جای دهد.

واینبرگ می‌گوید خانه‌ها و جوامع در سال 2050 احتمالا کمتر بر خودروها متمرکز می‌شوند و بیشتر در اطراف افراد قرار دارند. او گفت: «توازن مجدد جایی است که بسیاری از مسکن‌های آینده شکل خواهند گرفت.

وسایل نقلیه خودران یکی از "تغییر دهندگان بازی آرام" جوامع آینده خواهند بود و به ساکنان مسن تر و سایر افراد دارای چالش های تحرک سطح جدیدی از استقلال را می دهند. واینبرگ گفت: این امر به معماران اجازه می‌دهد تا از طراحی محله‌ها در اطراف راهروها، گاراژها و پارکینگ خودداری کنند.

Saisakorn می‌گوید که اولویت‌بندی توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل (TOD) - ساخت پروژه‌های مسکونی چندخانواری متصل به شبکه‌های حمل‌ونقل موجود و توسعه‌یافته - می‌تواند راهی برای ایجاد جوامع پر جنب و جوش و قابل پیاده‌روی و در عین حال کاهش وابستگی به خودرو باشد.

وان می بیند که TOD همراه با فناوری های در حال تحول در گزینه های اشتراک خودرو کار می کند و نیاز به استفاده از وسیله نقلیه شخصی و پارکینگ های سطح وسیع یا پارکینگ های گران قیمت را کاهش می دهد.

وان گفت: «خیابان عمومی یکی از بزرگترین دارایی‌های فیزیکی برای اکثر شهرداری‌ها است، و فضایی است که جوامع در آن درگیر، تعامل، و صرف زمان و هزینه می‌کنند - کارکرد این فضاهای فیزیکی برای انواع کاربری‌ها و ویژگی‌های جمعیتی منجر به پیشرفت جوامع می‌شود.»

معمار مکس برگر یکی از همکاران در معماری Fogarty Finger و مدیر ارشد معماری MSB است. برگر به نیوزویک گفت که «آینده نه تنها باید در مورد ساخت واحدهای مقرون به صرفه تر، بلکه جوامع بهتر باشد» و انتظار دارد مسکن با امکانات رفاهی و فضاهای اجتماعی مشترک ادغام شود.

باومن این تغییر را در سطح محله پیش بینی می کند و خاطرنشان می کند "به جای توسعه های مسکونی منزوی، محله ها به عنوان سیستم های یکپارچه برنامه ریزی می شوند که مسکن، تحرک، انرژی و انعطاف پذیری آب و هوا با هم طراحی شده اند." به عنوان مثال، او خاطرنشان می کند که در شهر یوتا، یک شبکه انرژی منطقه ای جدید در حال حاضر گرما را بین ساختمان ها به اشتراک می گذارد و برای جذب گرمای اتلاف صنایع مجاور ساخته شده است.

اسمیت موافقت کرد که افزایش تراکم در شهرها همچنین "فرصت های بزرگی برای تقویت ارتباطات اجتماعی در توسعه های چند خانواده" به همراه دارد. این می تواند شامل پشت بام های مشترک باشد که فضاهای گردهمایی در فضای باز و باغ های اجتماعی، مناطق مطالعه و کار را فراهم می کند که به ساکنان مکانی برای تمرکز در خارج از واحدهای فردی خود می دهد، و امکانات تناسب اندام مشترک یا فضاهای تجمعی که تعامل بین همسایگان را تشویق می کند. اسمیت گفت: "این می تواند مانند یک نسخه مدرن از یک باشگاه روستایی برای ساکنان هر ساختمان باشد."

با در نظر گرفتن این موضوع، اسمیت انتظار دارد که سازگاری به اولویت بیشتری در آینده توسعه مسکن تبدیل شود. او گفت: «خانه‌ها باید بتوانند کسانی را که از خانه کار می‌کنند، آن‌هایی که در خانواده‌های چند نسلی هستند، یا کسانی که نیازهای جابه‌جایی در حال تغییر دارند، بدون نیاز به بازسازی گسترده هر بار که شرایط ساکنان تغییر می‌کند، در خود جای دهند.»

برگر خاطرنشان می‌کند که «تراکم بیشتر نباید به معنای قربانی کردن کیفیت زندگی باشد»، توضیح می‌دهد که پیشرفت‌ها در فناوری و ساخت‌وساز باید «طراحی را به جای استثنا تبدیل کند و به ما اجازه دهد مسکن بیشتری بسازیم بدون اینکه کیفیت را به خطر بیندازیم».

آیا داستانی در رابطه با معماری یا طراحی برای به اشتراک گذاشتن دارید؟ از طریق s.kim@newsweek.com به ما اطلاع دهید، و داستان شما می تواند توسط Newsweek برجسته شود.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: Sirena Bergman و Grey R. Thomas