خانه های سالمندان به خانه های آخرین راه حل تبدیل شده اند

—Maskot—Getty Images

کیتلین سینووک به عنوان یک کاردرمانگر که در بخش مراقبت های پزشکی کار می کند، افرادی را در دهه 50 یا 60 سالگی در لحظه ای دید که زندگی آنها برای همیشه تغییر کرده بود. شاید یک سکته مغزی یا سایر رویدادهای پزشکی جدی آنها را به بیمارستان فرستاد. اما اغلب، در طول درمان طولانی مدت، شغل و سپس مسکن خود را از دست دادند. آنها که به تازگی بی خانمان شده اند، ممکن است بتوانند در یک برنامه مراقبت تنفسی که برای افرادی که مسکن ثابتی ندارند و به مکانی برای ادامه بهبودی خود نیاز دارند، طراحی شده باشد. اما پس از آن، یک سوال در مورد آینده آنها وجود خواهد داشت: آنها کجا خواهند رفت؟

بسیاری از بیمارانی که در آن موقعیت قرار دارند، علیرغم تلاش برای یافتن مسکن دائمی، در خیابان ها یا پناهگاه ها زندگی می کنند. با این حال، تعداد شگفت انگیزی از سالمندان خود را در خانه سالمندان می بینند - حتی اگر به آن سطح از مراقبت نیاز نداشته باشند یا بخواهند.

طبق تحقیقات بنیاد بهداشت متحد، یک نفر از هر 11 نفر در خانه های سالمندان «نیازهای مراقبت کم» دارند، به این معنی که برای جابجایی تخت، جابجایی، استفاده از توالت یا غذا خوردن نیازی به کمک فیزیکی ندارند. این نسبت ها در ایالت ها متفاوت است، از پایین 2.5٪ در هاوایی تا نزدیک به 23٪ در اوکلاهاما.

این یک راه حل گران قیمت مسکن است: یک سال اقامت در یک خانه سالمندان به طور متوسط ​​119,340 دلار هزینه دارد، در مقایسه با حدود 16,000 دلار برای هر نفر در سال برای مسکن حمایتی دائمی یارانه ای که شامل برخی خدمات است.

Synovec یکی از مراجعین 50 ساله‌اش را به یاد می‌آورد که در حالی که برای سکته مغزی در بیمارستان بستری بود مسکن خود را از دست داد. اگرچه یکی از اعضای خانواده مایل بود او را به خانه ببرد، او نتوانست در آپارتمان طبقه دوم آنها حرکت کند. سکته مغزی او را بدون استفاده از یک بازو و با مشکلات شناختی خفیف مواجه کرد، اما او همچنان می‌توانست بیشتر فعالیت‌های روزانه، از جمله سوار شدن به اتوبوس برای دیدار خانواده، دوستان و کلیسایش را مدیریت کند. او به کمک نیاز داشت - مثلا در مورد لباس پوشیدن - اما برای استقلال خود ارزش قائل بود.

سینووک، که اکنون دستیار مدیر بازنشستگی پزشکی در شورای ملی مراقبت های بهداشتی برای شورای بی خانمان ها است، می گوید: «او نمی خواست نهادینه شود. "او می خواست در جامعه باشد."

این زن به یک پناهگاه بی خانمان ها رفت، اما پس از آن سقوط کرد و به اورژانس رفت. بیمارستان او را به خانه سالمندان مرخص کرد. بسیاری از سرپناه‌های اضطراری برای سالمندان مجهز نیستند، حتی اگر سالمندان سریع‌ترین بخش جمعیت بی‌خانمان را تشکیل می‌دهند.

پناهگاه ها اغلب افراد را در تخت های دو طبقه قرار می دهند. حمام آنها معمولا برای افراد دارای معلولیت طراحی نشده است. و ساکنان پناهگاه باید هر روز صبح زودتر از محل اقامت خود را ترک کنند و تا زمان بازگشایی سرپناه در غروب برای خود مراقبت کنند.

شکست یک نسل

گزینه بهتر - مسکن حمایتی دائم - دارای لیست انتظار متوسط ​​بیش از دو سال است و حتی این مسکن ممکن است برای افراد مسن دارای مشکلات حرکتی فاقد دسترسی باشد. تحت تغییر دولت ترامپ از مسکن های حمایتی دائمی به سمت مسکن های انتقالی با زمان محدود، انتظار می رود لیست های انتظار افزایش یابد و برخی از افراد مسن سابق بی خانمان ممکن است آواره شوند.

Synovec می گوید: «آنها اساسا به نقطه ای می رسند که جایی در جامعه برای رفتن آنها وجود ندارد. "گزینه مراقبت طولانی مدت است - مراقبت در منزل - یا در خیابان می میرند."

دنیس پی کولهن، محقق علوم اجتماعی دانشگاه پنسیلوانیا با تمرکز بر سیاست مسکن و بی خانمانی، می گوید: شکاف ها در شبکه ایمنی اجتماعی با افزایش سن بیبی بومرها بیشتر می شود. در سال 2025، از هر پنج نفری که در پناهگاه‌های اضطراری یا خیابان‌ها زندگی می‌کردند، یک نفر 55 سال یا بیشتر داشت. کولهن می‌گوید: «ما از هر جهت در زمینه عدم ارائه سرپناه شکست خورده‌ایم - مردم را در معرض آسیب‌های بیشتر، خطرات سلامتی و ناتوانی قرار می‌دهیم.

ایان جانسون به عنوان یک مددکار اجتماعی و محقق، با ده‌ها مددکار اجتماعی، پرستار و دیگر متخصصان در سیاتل که به افراد مسن بی‌خانمان کمک می‌کردند تا با شرایط پزشکی جدی کنار بیایند، مصاحبه کرد. بسیاری از سالمندان می‌ترسیدند که اگر به خانه سالمندان بروند در محیط محدودتری قرار بگیرند، و پرستاران و مددکاران اجتماعی از بیمارانی می‌گویند که ترجیح می‌دهند از بیمارستان یا واحد توانبخشی به خیابان برگردند تا مراقبت‌های طولانی‌مدت در خانه سالمندان.

این یک احساس مشترک است. بر اساس نظرسنجی های AARP، یک سازمان حمایت از سالمندان آمریکایی، از هر چهار فرد مسن، سه نفر می خواهند در خانه و جامعه فعلی خود پیر شوند. «نهادسازی اولیه» اغلب افراد را از خانواده، دوستان و محله‌شان جدا می‌کند. جانسون که اکنون در دانشکده مددکاری اجتماعی دانشگاه بوستون است، می‌گوید: «این برای افرادی که در مسکن حمایتی زندگی می‌کنند یا گاهی اوقات در یک چادر در جنگل یا در پناهگاه بی‌خانمان‌ها زندگی می‌کنند، متفاوت نیست. مردم می‌خواهند پایان عمر خود را با داشتن احساس خود و احساس خودمختاری سپری کنند.»

در همان زمان، داستان‌هایی نیز از خانه‌های سالمندان که افراد مسن آسیب‌پذیر را به سرپناه‌های بی‌خانمان‌ها یا اصلا به مقصدی نمی‌رسانند، فراوان است. رویداد محرک می‌تواند نقض قوانینی مانند سیگار کشیدن یا مصرف مواد یا کاهش بیمه باشد.

این روندهای مخالف چندان منطقی نیستند، مگر در زمینه فشار هزینه و گزینه های پراکنده. هنگامی که مراقبت های کوتاه مدت توانبخشی به پایان می رسد، انتظار می رود که بیماران هزینه های خود را پرداخت کنند یا ترک کنند. Medicaid مراقبت های طولانی مدت در خانه سالمندان را پوشش می دهد، اما قوانین واجد شرایط بودن ایالت متفاوت است. برخی از افرادی که فقط برای مراقبت شخصی و دارو به کمک پاره وقت نیاز دارند ممکن است در یک خانه سالمندان تحت پوشش Medicaid بمانند. در موارد دیگر، علیرغم قوانین فدرال در مورد ترخیص های ایمن، خانه های سالمندان ساکنان را در پناهگاه ها رها کرده اند.

یک گزینه مناسب برای سن

یک پاسخ به این مخمصه، ساختن مسکن یارانه ای است که نیازهای تحرک و مراقبت سالمندان با درآمد بسیار کم را برآورده می کند، اما احساس استقلال آنها را حفظ می کند. به عبارت دیگر، مسکن مناسب برای سن و کم درآمد به افراد مسن و بی خانمان چارچوب «4 خانم» را می دهد که به دنبال پرداختن به تحرک، دارو، مراقبت و آنچه برای افراد مسن اهمیت دارد، می شود.

یافتن مراقبت مناسب برای سالمندانی که با بی خانمانی مواجه هستند می تواند بخشی از بازنگری گسترده تر مراقبت های طولانی مدت باشد. دکتر جفری فاربر، متخصص سالمندان که رئیس و مدیر عامل خانه یهودی جدید در شهر نیویورک است، نوشته است که "خانه های سالمندان به سه جمعیت مجزا از افراد مسن خدمت می کنند - و تنها یکی از آنها در واقع متعلق به چیزی است که ما به عنوان خانه سالمندان فکر می کنیم."

بیمارستان ها تمایل دارند بیماران را به محض اینکه از نظر پزشکی پایدار شوند مرخص می کنند، بنابراین خانه های سالمندان، که به عنوان مراکز پرستاری ماهر نیز شناخته می شوند، به ارائه دهندگان توانبخشی کوتاه مدت تبدیل شدند. هنگامی که آنها از دوره توانبخشی خارج می شوند، اکثر بیماران برای هر گونه کمک مستمر به مراقبان خانواده یا دستیاران پولی تکیه می کنند.

فاربر به من گفت: «بعضی از این بیماران، وقتی سیستم خراب می‌شود و جایی برای رفتن امن و مقرون‌به‌صرفه وجود ندارد، در نهایت در خانه سالمندان می‌مانند». آنها از برخی خدماتی که ما ارائه می کنیم سود می برند، اما مطمئنا می توان از آنها در محیطی با دقت کمتر یا هزینه کمتر مراقبت کرد.»

فاربر یک بازسازی را پیش بینی می کند: بیمارستان ها مراقبت های فوق حاد را ارائه می دهند و تنها زمانی بیماران را مرخص می کنند که آماده رفتن به خانه باشند. افرادی که بی خانمان هستند و با شرایط پزشکی قابل کنترل سالخورده هستند، به مسکن یارانه ای و برنامه های ویژه متناسب با نیازهای آنها دسترسی خواهند داشت.

بقیه تحت نظارت طولانی‌مدت و مراقبت از نیازهای پیچیده پزشکی خود در نسخه‌ای از خانه‌های سالمندان که او آن را به عنوان خانه‌های مراقبت دلسوز، «همیشه غیرانتفاعی و مأموریت‌محور» تغییر نام می‌دهد، دریافت خواهند کرد. وی افزود که این خانه ها باید با سرمایه گذاری در آموزش نیروی کار به اندازه کافی تامین شود.

قدیمی ترین بیبی بومرها در سال 2026 80 ساله می شوند. تا سال 2030، هر بیبی بومر 65 سال یا بیشتر خواهد بود. همانطور که آنها بر بسیاری از جنبه های جامعه تأثیر گذاشته اند، ظرفیت مسکن سالمندان، مراقبت های طولانی مدت و سرپناه اضطراری را تحت تأثیر قرار خواهند داد.

اسکان افراد با نیازهای کم مراقبت در خانه های سالمندان هرگز منطقی نبود، اما این موج انجام این کار را ناپایدار می کند. فاربر می‌خواهد گفت‌وگویی درباره تغییر مراقبت‌های طولانی‌مدت و نحوه تأمین مالی آن ایجاد کند.

او می‌گوید: «سیستم اساسا خراب شده است، و ما قرار نیست آن را با چسب زخم درست کنیم.»