خانواده های نیکاراگوئه ای با ناپدید شدن مخالفان در بازداشتگاه ایالتی، درخواست پاسخ می کنند

مکزیکو سیتی، 14 اکتبر - تلما برنز زمانی که پدرش در نیکاراگوئه پیام های او را پس نداد، نگران شد.

سرهنگ بازنشسته ارتش کارلوس برنس، 71 ساله، با همسرش، سالوادورا مارتینز، 69 ساله، در یک ملک روستایی در جنوب پایتخت ماناگوا زندگی می کرد. دختر برنز، تلما، که در هلند زندگی می‌کند، از همسایه‌ای خواست که این زوج را بررسی کند. خانه را خالی یافت.

ساکنان محلی بعدا به او گفتند که پلیس را دیده‌اند که این زوج را با یک ماشین گشت همراهی می‌کند.

آن زمان اوت 2025 بود. از آن زمان، خانواده برنز از مقامات درخواست اطلاعاتی در مورد محل نگهداری، سلامت و وضعیت این زوج کرده‌اند، اما هیچ چیزی نشنیده‌اند، حتی اگر در بازداشت باشند.

آنچه آنها می دانند این است که کارلوس برنس یکی از صریح ترین منتقدان رئیس جمهور دانیل اورتگا است. مارتینز یک خانه دار است که هیچ دخالت سیاسی شناخته شده ای ندارد.

تلما برنس گفت: «برای ما، به عنوان اعضای خانواده، این نوعی شکنجه است.

او یکی از تعداد فزاینده نیکاراگوئه ای است که می گویند عزیزانشان به زور توسط دولت اورتگا ناپدید شده اند. این رهبر در جنبش چپ ساندنیستا در دهه 1970 به شهرت رسید و برای سرنگونی دیکتاتوری سوموزا که خود مخالفان مظنون را دستگیر و به زور ناپدید کرد، مبارزه کرد.

یکی از کسانی که در کنار اورتگا جنگید، کارلوس برنس بود.

پس از برکناری سوموزا در سال 1979، اورتگا ابتدا به عنوان رهبر دولت موقت و سپس به عنوان رئیس جمهور کشور را اداره کرد. او در سال 2007 به قدرت بازگشت و از آن زمان تاکنون به طور مداوم بر نیکاراگوئه حکومت کرده است. سازمان ملل متحد، گروه‌های بین‌المللی حقوق بشر و رهبران منطقه‌ای می‌گویند که در این مدت، او یک سیستم استبدادی فزاینده را تحکیم کرده است، به‌ویژه از زمان اعتراضات ضد دولتی در سال ۲۰۱۸.

دولت نیکاراگوئه به سوالات دقیق در مورد پرونده برنز و مارتینز پاسخ نداد. وزارت کشور، دادستانی کل و ارتش نیکاراگوئه به درخواست ها برای اظهار نظر پاسخ ندادند.

گروه‌های حقوق بشری مانند Memoria y Justicia، به رهبری نیکاراگوئه‌ای در تبعید، و بستگان زندانیان سیاسی گفتند که حداقل ۶۸ نفر تا پایان سپتامبر به دلایل سیاسی در نیکاراگوئه زندانی شده‌اند که ۳۱ قربانی ناپدید شدن اجباری هستند.

سازمان ملل ناپدید شدن اجباری را به عنوان سلب آزادی توسط ماموران دولت و به دنبال آن پنهان کردن محل نگهداری افراد تعریف می کند.

اعضای خانواده به رویترز گفتند که مقامات نیکاراگوئه هیچ توجیهی برای بازداشت ها ارائه نمی کنند: آنها به ندرت دستگیری را تأیید می کنند، جلسات دادگاه را برنامه ریزی می کنند یا اطلاعاتی را در اختیار خانواده ها قرار می دهند. مردم به سادگی ناپدید می شوند.

ماه گذشته، سه کارشناس سازمان ملل که از آنها خواسته شد درباره حقوق بشر در نیکاراگوئه تحقیق کنند، گفتند که آنها زندان، شکنجه و آزار و اذیت به دلایل سیاسی را به عنوان بخشی از یک حمله گسترده و سیستماتیک علیه غیرنظامیان مستند کرده اند.

به گفته کارشناسان سازمان ملل، حداقل هشت نفر که به دلایل سیاسی بازداشت شده بودند، از زمان شروع سرکوب سیاسی در سال 2018 در بازداشت دولتی جان خود را از دست داده اند. آنها گفتند که از آوریل 2018 161 مورد ناپدید شدن اجباری را تأیید کرده اند که از چند روز تا چند سال متغیر است.

دولت اورتگا منتقدان را به عنوان "فاشیست" و "کودتاچیان" رد کرده و در مورد اتهامات ناپدید شدن اظهار نظری نکرده است. سازمان ملل اعلام کرد که از سال 2018 تاکنون هیچ پاسخ رسمی از سوی ماناگوا به درخواست‌های ارسال شده برای اظهارنظر دریافت نکرده است.

رید برودی، یکی از اعضای گروه کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل در نیکاراگوئه، گفت: "دولت از ناپدید شدن اجباری به عنوان یک استراتژی عمدی استفاده می کند: برای ایجاد ترس نه تنها در بین افراد بازداشت شده، بلکه در میان اعضای خانواده آنها، و برای هشدار به کل جامعه: "این ممکن است برای شما اتفاق بیفتد."

این تاکتیک برای آمریکای لاتین جدید نیست. در دهه‌های گذشته، دیکتاتوری‌های نظامی در آرژانتین، برزیل، شیلی و سایر کشورها ناپدید شدن اجباری را به عنوان بخشی از سرکوب گسترده برای حفظ رژیم‌ها در قدرت انجام دادند.

کارلوس برنس در دوران دانشجویی به تظاهرات علیه آناستازیو سوموزا، آخرین طایفه ای که به مدت چهار دهه در نیکاراگوئه حکومت می کرد، پیوست. برنز در جبهه انقلابی آزادیبخش ملی ساندینیستا نام نویسی کرد و به برنامه ریزی قیامی که دیکتاتوری را در سال 1979 سرنگون کرد کمک کرد.

اما در حدود سال 1992، او از اورتگا ناامید شد و از ارتش بازنشسته شد. در سال 2018، او بار دیگر به اعتراضات گسترده پیوست - این بار علیه دولت ساندینیستا. او به اتهام تروریسم به زندان افتاد و پس از 10 ماه آزاد شد. سپس در سال 2025 ناپدید شد.

دادگاه بین‌آمریکایی حقوق بشر در گزارشی در ماه آوریل اعلام کرد که به‌طور غیررسمی اعلام شده است که برنز و همسرش به جرم خیانت محاکمه و به ۱۵ سال زندان محکوم شده‌اند. خانواده گفتند که از این روند مطلع نشده اند و نگران سلامتی برنز هستند زیرا او از نوروپاتی دیابتی رنج می برد.

دادگاه از دولت نیکاراگوئه خواست از جان این زوج و سایر زندانیان سیاسی محافظت کند و اطلاعاتی در مورد محل نگهداری آنها ارائه دهد. دولت نیکاراگوئه پاسخی نداده است.

برنز تنها ساندنیستای سابق نیست که ناپدید شده است.

ویکتور بویتانو، 65 ساله، پسر پدری ایتالیایی و مادری نیکاراگوئه ای، در سن 12 سالگی با الهام از الگوی مادرش که توسط دیکتاتوری سوموزا به خاطر فعالیت های سیاسی خود شکنجه شده بود، به جنبش چریکی پیوست. در طول انقلاب، او در آکادمی‌های نظامی آموزش دید و به درجه سرهنگی در ارتش رسید، اما در سال 2007 بازنشسته شد و شروع به متهم کردن دولت ساندینیستا به فساد و جنایات سیاسی کرد.

در آوریل 2024، پلیس مسلح و افسران لباس شخصی او را بدون حکم در خانه اش در ماناگوا دستگیر کردند، همسرش، یوجنیا واله، که شاهد این رویداد بود و گفت که در حین دستگیری شوهرش توسط یک افسر مورد ضرب و شتم قرار گرفت، گفت. او در سیستم زندان ناپدید شد. واله برای یافتن او از زندانی به زندان دیگر می رفت، اما گفت که نگهبانان همیشه او را به جای دیگری هدایت می کردند.

ریاست جمهوری نیکاراگوئه، وزارت کشور، دادستانی کل و ارتش به یک سری سوالات دقیق در مورد پرونده بویتانو پاسخ ندادند.

شش ماه پس از ناپدید شدنش، واله پس از اینکه خانه دارش با او تماس گرفت و به او گفت که حدود 30 افسر پلیس خانه او را احاطه کرده بودند، از کشور گریخت.

او که اکنون در ایتالیا در تبعید است، گفت که به سختی سه ساعت در شب می خوابد و نگران سرنوشت شوهرش است که از فشار خون و دیابت رنج می برد.

واله گفت: "ما نمی دانیم چه اتفاقی می افتد، او چگونه است یا کجاست." بیش از دو سال است که هیچ کس او را ندیده است. رویترز