خداحافظی ریچارد لوید، پسر گیتار وحشی در قلب تلویزیون

دنیای موسیقی در سوگ ریچارد لوید، هنرپیشه گیتار از تلویزیون، گروه نیویورکی است که CBGB را روی نقشه قرار داد و انفجار پانک راک را آغاز کرد. لوید در مشارکت پر فراز و نشیب خود با تام ورلین، تلویزیون را به یکی از بهترین گروه‌های گیتار در تمام دوران تبدیل کرد. او روز شنبه در 75 سالگی پس از مبارزه با سرطان درگذشت. اما او یک عمر جادوی راک را با تلویزیون خلق کرد، در آثار کلاسیکی مانند "Marquee Moon"، "Little Johnny Jewel" و "Days".

تلویزیون به سختی به مدت پنج سال و دو آلبوم به هم چسبیده بود - با این حال این کافی بود تا صدای موسیقی گیتار را از آن زمان تغییر دهد. آن‌ها هرگز در پخش رادیویی آمریکایی هیچ عکسی دریافت نکردند، اما الهام‌بخش افراد تازه‌کار در سراسر جهان، مانند R.E.M.، U2، Sonic Youth و Radiohead بودند. لوید بسیاری از خیره‌کننده‌ترین سولوهای آن‌ها را نواخت، مانند «Elevation»، «Guiding Light» یا «See No Evil»، جایی که گیتار او تمام «نیازهای مخرب» را که ورلین درباره آن می‌خواند خلاصه می‌کند. شما می توانید تمام زندگی خود را وقف کاوش در برنامه های پخش زنده تلویزیونی کنید، و برخی از ما این کار را انجام می دهیم.

لوید همیشه دست کم گرفته می شد - چهره جورج هریسون در تلویزیون، چند سال کوچکتر از ورلین، اما دائما علیه وضعیت برادر-بچه اش شورش می کرد. او بچه وحشی گروه بود، هولون آشفته راک اند رول با چهره یک پسر کر. ورلین به مواد مخدر دست نزد. لوید آنها را بلعید. ورلن از بارها و کلوب ها متنفر بود. لوید از رفتن متنفر بود. همانطور که او در خاطراتش به یاد می آورد، «من در آن زمان خود را یک تلاش جنسی می نامیدم، زیرا هر کاری را چند بار امتحان می کردم تا ببینم آن را دوست دارم یا نه.

برای مدتی از خودم به عنوان یک فاحشه مرد حمایت کردم، درست مثل دی دی رامون، در حوالی 53 و 3.»

تلویزیون برای ماندگاری ساخته نشده است - نه با این شخصیت های بی ثبات. لوید در اوایل سال جاری به Guitar World گفت: «من در حال حاضر یک افسرده شیدایی هستم - همانطور که می گویند A دوقطبی. "هر بار که ما به استودیو می رفتیم، تام به معنای واقعی کلمه مرا دیوانه می کرد. او طوری رفتار می کرد که من در بیمارستان روانی یا فقط یک بیمارستان معمولی قرار می گرفتم." انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

اما هیچ کس - به جز ورلین - نمی تواند زیبایی طیفی شیمی گیتار دوقلو خود را از دست بدهد. آنها با هم فیلم کلاسیک 1977 Marquee Moon را ساختند. با لوید در Strat و Verlaine در Jazzmaster، آن‌ها به فضای شهری شهر نیویورک متصل شدند و نوع جدیدی از پانک روانگردان را ارائه کردند. لوید باب ویر برای جری گارسیا از Verlaine، فیف داگ برای Q-Tip او، کارل ویلسون برای برایان او بود، با ریتم سخت فرد اسمیت و بیلی فیکا که به هر دو تبریر فضایی برای گسترش می دهد.

اسمیت در فوریه گذشته در ورلین در سال 2023 درگذشت و فیکا را به عنوان آخرین مرد باقی گذاشت.

لوید یک بچه نیویورکی بود که در دهکده گرینویچ در اوج جشن دهه شصت بزرگ شد. به هر حال، او درست به داخل پرید و در شهر برای سکس و مواد مخدر و ماجراجویی پرسه زد. او همچنین با مشکلات روحی و روانی، حبس شدن در موسسات مختلف و درمان شوک شیمیایی مواجه بود.

اما لوید استعدادی مافوق بشری در افراد جذاب داشت، با ظاهر و شخصیت مغناطیسی خود، که در هر اتاقی صحبت می کرد. همانطور که او به یاد می آورد، "من یک ولگرد بودم، اما زیبا." او به فیلمور شرق رفت تا Grateful Dead یا Led Zeppelin یا Allman Brothers را ببیند، آن آدمی که همیشه می‌توانست رایگان باشد. او به قدری گستاخ بود که در یک چک صوتی Dead وارد شد و از جری گارسیا خواست که او را در لیست مهمانان آن شب قرار دهد. همانطور که لوید داستان را تعریف کرد، فیل لش کسی بود که گفت بله.

او همیشه یک چیز وحشی بود. او در کتاب خاطرات بسیار سرگرم‌کننده‌اش در سال ۲۰۱۸ همه چیز قابل احتراق است، حادثه‌ای از دوران نوجوانی‌اش را به یاد می‌آورد، زمانی که در پارک مرکزی بود اما ناگهان تصمیم گرفت که می‌خواهد به سیاره دیگری نقل مکان کند. بنابراین او تمام راه را تا مرکز تجارت جهانی، 120 بلوک یا بیشتر، با پای برهنه طی کرد. همانطور که او نوشت: "آسانسورهایی پیدا کردم که در نهایت مرا به طبقه 106 رساندند. وارد دفتری شدم و پرسیدم مرکز تجارت جهانی کجاست.

یعنی مرکز تجارت کجا بود که می توانستم دنیاها را تغییر دهم؟» مطالب مرتبط ریچارد لوید، گیتاریست ویرتوز تلویزیون، در سن 75 سالگی درگذشت.

سوال خوب پیش نرفت همانطور که متوجه شدم، آنها در طبقه 103 نیز سلول های زندان داشتند که من را در یکی از آنها قرار دادند. آنها او را به Bellevue بردند - نه اولین بخش روانی او و نه آخرین بخش او.

او از بوستون به لس آنجلس رفت و در سال 1973 با موهای بلوند پلاتینیوم به نیویورک بازگشت تا گروه جدید مورد علاقه خود، پیشگامان گلم پانک در نیویورک دالز را جلب کند. او می‌دانست که چگونه به هر صحنه‌ای سر بزند و بلافاصله خودش را به زیباترین بچه آنجا بدل کند. او به طور منظم در مکس کانزاس سیتی تبدیل شد و از بال‌های مرغ رایگان کلاهبرداری می‌کرد و مردان مسن‌تری را پیدا می‌کرد که به او مکان‌هایی برای اقامت پیشنهاد دهند. یکی از این افراد تری اورک، یکی از اعضای اندی وارهول بود که کتابفروشی سینمابیلیا را مدیریت می کرد، جایی که کارمندان آن شامل اسطوره های پانک آینده تام ورلین، ریچارد هل و رابرت کواین بودند.

یک شب، اورک او را به یک شب میکروفون باز برد تا ورلین را به صورت انفرادی ببیند. لوید به محض اینکه «ونوس» را خواند، فهمید که آنها به یک گروه با هم تعلق دارند. ورلین قبلا با دوست دبیرستانی و شاعر همکارش ریچارد هل، گروه نئون بویز را تشکیل داده بود، اما لوید پسر نئونی واقعی بود که آنها به دنبال آن بودند، یک دلقک زرق و برق دار، عامل هرج و مرج در گروهی پر از افراد کنترل کننده سرسخت. لوید آنها را به جای یک پروژه هنری، یک گروه موسیقی واقعی راک اند رول ساخت.

تلویزیون در مارس 1974 مکانی برای بازی پیدا کرد - یک نوار غواصی شلوغ Bowery به نام CBGB. لوید در تاریخچه پانک ضروری کلینتون هیلین از مخملی تا نویدوئیدز به یاد می آورد: «من و تام از خانه او به سمت انباری در محله چینی ها پایین می رفتیم، و از این مکان رد شدیم که صاحب آن بیرون آن را تعمیر می کرد. از ما پرسیدیم که شاید بتوانیم آنجا بازی کنیم - و او به ما گفت که می خواهد آن مکان را کانتری، بلوگرس، بلوگرس، ما بازی کنیم.»

ادعایی مضحک – اما به نوعی، به نظر می رسید مردم همیشه مشتاق بودند هر چیزی را که ریچارد لوید به آنها می گفت باور کنند. هیلی کریستال بلوف آنها را صدا زد و ناگهان تلویزیون یک اقامتگاه هفتگی داشت. آن‌ها هر یکشنبه شب CBGB بازی می‌کردند و 20 یا 30 نفر را می‌کشیدند، تا زمانی که خبر منتشر شد. دیوید بووی در ماه می آمد و آنها را "اصیل ترین گروهی که در نیویورک دیده ام" معرفی کرد.

آنها آن را دارند.» آنها ستارگانی مانند لو رید، پل سایمون و کارگردان نیک ری را به تصویر کشیدند که آنها را "چهار گربه با اشتیاق" نامید. صحنه پانک نیویورک در CBGB با شورشیانی مانند رامونز، پتی اسمیت، بلوندی و تاکینگ هدز منفجر شد. همانطور که لوید در سال 2007 به خود می بالید، "CBGBs معروف ترین باشگاه راک اند رول است که تا به حال وجود داشته است و من آن را ایجاد کردم!"

پتی اسمیت در سال 1974، قبل از اینکه گروه رکوردی را منتشر کند، تلویزیون را با بررسی معروف خود در صحنه راک در نقشه قرار داد. او نوشت: «ریچارد لوید گیتار احساسی و بسیار آگاهانه جنسی می نوازد. "او پسرک است. کسی که احتمال دارد در پارکینگ کتک بخورد." اسمیت کاملا رمز و راز گروه را به عنوان "حرکتی از جهش یافته های الهام گرفته شده که شیب را از راک خارج می کند" میخکوب کرد.

اما تام ورلین و ریچارد هل برای کنترل گروه با هم مبارزه کردند تا اینکه هل کنار رفت و فرد اسمیت باس را به دست گرفت. آهنگ‌های او به تلویزیون اجازه می‌دهد تا به هیولاهایی تبدیل شود که آنها به دنیا آمده‌اند و در دقایق دو رقمی برای حماسه‌های گیتار دوقلو مانند "Marquee Moon" و "Friction" به طول می‌انجامند. آن‌ها اولین تک‌آهنگ مستقل خود را در سال 1975، با نسخه‌ی استودیویی رام «Little Johnny Jewel» قطع کردند، که به سختی اشاره‌ای به قدرت آن روی صحنه داشت. لوید به قدری از آن متنفر بود که به مدت سه روز آن را ترک کرد.

تلویزیون دو آلبوم استودیویی عالی در دهه 1970 ساخت: Marquee Moon یک اثر کلاسیک مورد تحسین جهانی است، در حالی که Adventure دنباله آن به اشتباه دست کم گرفته شده است. (همانطور که بایرون کولی، استاد حرفه‌ای سینما، یک بار نوشت: «ماه مارکی برای آهنگ‌ها، ماجراجویی برای نواختن».) به جای تقسیم به نقش‌های اصلی/ریتم معمولی، تک‌نوازی را عوض کردند.

(ورلین، مثل همیشه خاردار، مطمئن شد که تیتراژ آلبوم مشخص می‌شود که کدام آهنگ‌هایی را که می‌نوازد.) لوید درخشش ملودیک آهنگ‌های مختصر پاپ آن‌ها، مانند «ونوس» و «روزها» را به ارمغان آورد. اما او همچنین انگیزه ریتمیک فوری را به ارمغان آورد - ورلین همیشه به یک شریک گیتار نیاز داشت تا به موسیقی او ضربه بزند، و او هرگز کسی را نداشت که مانند لوید لگد بزند. شما می توانید آن را در اسناد زنده آتشینی مانند The Blow Up، با تخریب معروف آنها از باب دیلن "Knockin' on Heaven's Door" بشنوید.

هیچ چیز مانند جادویی که این بچه ها روی صحنه ساخته اند نیست. برای شنیدن ریچارد لوید در بهترین حالت خود، به تابستان 1978 بروید، زمانی که آنها از قبل می دانستند که در حال جدا شدن هستند، اما وحشیانه ترین آتش بازی گیتار زندگی خود را می نواختند. فیلم 12 دقیقه‌ای «Johny Jewel» از کنسرت سانفرانسیسکو را که در نهایت به‌عنوان Live at Old Waldorf منتشر شد، تماشا کنید - ضربه‌ای که به نظر می‌رسد آخرین موضع سرکشی است. یا 17 دقیقه "Marquee Moon" از پورتلند، چند شب بعد. یا فیلم 13 دقیقه ای «پادشاهی بیا» از نیویورک در 29 جولای.

این کاملا عجیب است که بسیاری از بزرگترین کارهای آنها به طور رسمی منتشر نشده باقی بماند.

اما در هر نسخه‌ای، «مارکی مون» نقطه اوج آنهاست، فرزند عشق جهش یافته «ستاره تاریک» و «خواهر ری»، سفری حماسی به ناشناخته‌ای که هر شب در جایی متفاوت سرگردان بود. لوید پیشرانه باند گاراژ را تحویل داد، در حالی که ورلین فضای جاز بین ستاره ای جان کولترین یا آلبرت آیلر را هدف گرفت. "Marquee Moon" توسط گروه‌هایی از Pavement گرفته تا Geese و Wilco پوشش داده شده است - هیچ‌کدام از آنها سعی نمی‌کنند با نسخه اصلی مطابقت داشته باشند، فقط برای اینکه روحیه ماجراجویانه را برآورده کنند.