خواست خدا این نیست که آپارتمان هایی روی قبرهای بی نشان نوزادان ساخته شود

شبی که یک هنرمند جوان ایرلندی عبارت «بدون ساختن بیش از بسبورو» را روی شکم باردار من نقاشی کرد، اخباری منتشر شد مبنی بر اینکه مالکان زمین و شورای محلی در مورد آینده این مکان در بلک راک، کو کورک، مؤسسه مادر و نوزاد سابق، جایی که احتمالا نوزادان در قبرهای بدون نشان دفن شده اند، وارد مذاکرات میانجیگری خواهند شد.

بر اساس یافته‌های کمیسیون تحقیق در مورد خانه‌های مادر و نوزاد در سال 2021، هنرمند لورن کلی روی یکی از کف دست‌های من، «859» را نقاشی کرد، تعداد نوزادانی که در بسبورو فوت کردند و تدفین‌شان نامعلوم است. از آن زمان، تنها یک دفن دیگر توسط Project Infant گزارش شد که 858 مورد هنوز پیدا نشد. اینها فقط اعداد نیستند. مادران و خانواده ها همچنان در جستجو هستند.

برنامه ریزی برای آپارتمان ها در بسبورو در سال 2021 رد شد و "نگرانی های منطقی" در مورد "محل دفن کودکان در محل" بیان شد. اما تابستان امسال با وجود درخواست تجدیدنظر و بیش از 160 اعتراض، برنامه ریزی برای 106 آپارتمان صادر شد.

لورن کلی در 20 سالگی است، با این حال، اگر شرایط متفاوت بود، می توانست در بسبورو به دنیا بیاید، که تا سال 1998 فعالیت داشت. او که یک هنرمند پرفورمنس است، بدن ها را به عنوان اعتراض در راهپیمایی ها برای فلسطین و برای حقوق باروری نقاشی می کند.

کلوداگ اولری، عکاسی که در فهرست نهایی جایزه پرتره گالری ملی قرار گرفت، تصاویر شکم من را گرفت. هر دو زن جوان ایرلندی هستند که به توسعه در بسبورو اعتراض می کنند. مردم در هر سنی که من با آنها صحبت کرده ام خواهان عدالت برای بازماندگان در مواجهه با رویکرد "تأخیر، انکار، صبر کن تا بمیریم" توسط صاحبان قدرت هستند. تقریبا یک دهه پس از پیدا شدن بقایای نوزادان در اتاقکی که در داخل یک مخزن فاضلاب از کار افتاده در توام، کو گالوی ساخته شده بود، طول کشید تا حفاری آغاز شود.

علیرغم اینکه گروه حمایت از مادر و نوزاد در خانه بسبورو به من گفته بود توافقی با دولت وجود دارد که آنها را مطلع کنند، چه برسد به اینکه بخواهند یک صندلی پشت میز میانجیگری داشته باشند.

نوئل براون، عضو شورای شهر دوبلین و بازمانده بسبورو، می‌گوید: «این هیچ اعتمادی را برانگیخته نمی‌کند. "اگر زمین ها خریداری شوند، بازماندگان باید تصمیم بگیرند که چه اتفاقی می افتد."

مادری که به بسبورو فرستاده شده بود و هنوز در جستجوی محل دفن نوزادش بود وقتی با او ملاقات کردم، گفت: "طبیعت بشری است که بخواهد بداند نوزادان ما کجا دفن شده اند. بارها در بسبورو به ما گفته شد که خواست خدا بود. همه چیز خواست خدا بود. ویلیام به خاطر خواست خدا درگذشت."

خواست خدا این نیست که بیش از 100 آپارتمان در زمینی ساخته شود که کودکان در قبرهای بی نشان دفن شوند. این یک انتخاب توسط افراد در قدرت است.

تصور کنید که به دنبال پاسخی در مورد محل دفن کودک شما هستید و دولت آن را به یک توسعه دهنده خصوصی واگذار می کند. در توام، شورا اجازه ساخت زمین بازی کودکان را در زمینی که در آن محل دفن کودکان وجود دارد، داد. چگونه می توانیم خطر تکرار آن را داشته باشیم؟

کمیسیون تحقیق در مورد خانه‌های مادر و نوزاد اعلام کرد که «به احتمال زیاد» دفن‌های بدون علامت کودکان در بسبورو وجود دارد. هفته گذشته شورای شهر کورک از دولت خواست تا پرونده‌های باستان‌شناسی را که در آرشیو کمیسیون نگهداری می‌شود، که تا سال 2050 با وجود مخالفت عمومی، مهر و موم شده است، منتشر کند. این آرشیو همچنین سوگندنامه حداقل یک نفر را که شاهد تدفین در بسبورو بوده است، در خود جای داده است.

خواهران قلب مقدس عیسی و مریم، مستقر در انگلستان، توانستند قبل از پایان کمیسیون تحقیقات، زمین بسبورو را به یک توسعه‌دهنده بفروشند. این راهبه‌ها سه مؤسسه مادر و نوزاد را در ایرلند اداره می‌کردند: بسبورو، کسل‌پولارد و ابی شان راس، جایی که فیلومنا لی – که داستانش در فیلم نامزد اسکار فیلومنا با بازی جودی دنچ روایت شد – پسرش را بردند و بیش از 1000 کودک در آن جان باختند. اعتقاد بر این است که در محوطه هر سه مؤسسه، دفن های بی نشان وجود دارد.

زمانی که داشتم کتابم را می نوشتم، جمهوری شرم، مدیر اجرایی سابق مرکز بسبورو، که توسط راهبه ها استخدام شده بود، به خواهران ساکرد هارتز پیشنهاد داد که باید در مورد تدفین ها اطلاعات بیشتری داشته باشند، در حالی که حداقل یک راهبه هنوز زنده است که در سوابق مرگ شاهد نامش بود. خود راهبه ها لیستی از خواهران مذهبی که هنوز در قید حیات بودند را به من دادند که در بسبورو کار کرده بودند و مایل بودند تا زمانی که مشاوره حقوقی آنها تعطیل شود، صحبت کنند. نماینده روابط مطبوعاتی آنها که خواهان گفتگوهای غیرقانونی بود، به دو رئیس جمهور سابق ایرلند مشاوره داده بود.

این کمیسیون سوگند نامه خواهران Sacred Hearts در مورد تدفین را «گمان‌زنی، نادرست و گمراه‌کننده» توصیف کرد. با این حال هیچ رادار نفوذی یا حفاری آزمایشی در بسبورو وجود نداشت.

Sacred Hearts میلیون‌ها یورو از فروش بسبورو به دست می‌آورد، در حالی که از کمک به جبران خسارت برای بازماندگان خودداری می‌کند. آنها مؤسسات را از طریق بودجه دولتی اداره می کردند. آنها در ازای نوزادان کمک های مالی گرفتند و یکی از بازماندگان به من گفت که برای جستجوی عزیزان از آنها کمک مالی خواسته شده است. اصلا چرا سوابق و اموال آنها خصوصی تلقی می شود؟

روی کف دست دیگرم، لورن کلی "19" را نقاشی کرد، تعداد زنانی که در بسبورو مرده‌اند، محل دفن آنها هنوز مشخص نیست.

من در سال 1988 از پدر و مادری مجرد متولد شدم، تنها چند ماه پس از لغو وضعیت نامشروع. من یک بازمانده از بسبورو را می شناسم که در همان سال متولد شده است. من در حال زایمان در ایرلندی هستم که خانواده های مجردی مانند من هنوز از حقوق کاملا برابر برخوردار نیستند.

در حالی که هزاران نفر در اعتراض به دیدار دونالد ترامپ، توسعه‌دهنده املاک و مستغلات که حقوق باروری را عقب می‌اندازد، با خانه‌های مدرن مادر و نوزاد در ایالات متحده تظاهرات کردند، مادرانی که لباس خدمتکار را پوشیده بودند در خارج از دادگاه‌های خانواده دوبلین تظاهرات کردند و فرزندانشان را از آنها گرفتند، و این امر بر سیستم جدایی اجباری ادامه دارد.

دولت ما هنوز مسئولیت را به سازمان‌های خصوصی واگذار می‌کند، با اسکان اضطراری برای خانواده‌های بی‌خانمان، بازماندگان خشونت خانگی و افرادی که به دنبال حمایت بین‌المللی هستند که در خانه مادر و نوزاد سابق و خشک‌شویی‌های مجدلیه اداره می‌شوند.

هفته گذشته، اخباری منتشر شد مبنی بر اینکه یک بلوک آپارتمانی در خشک‌شویی سابق Donnybrook Magdalene، دوبلین، پیشنهاد می‌شود که فقط یک «علامت اطلاعاتی» در مورد زنان و دختران زندانی دارد، که طبق گزارش‌ها قرار است «قسمتی پشت سطل زباله» قرار داده شود.

بسبورو محل دردهای غیر قابل درک و بی عدالتی مداوم است. همچنین مکانی است که در آن بازماندگان و خانواده‌ها گرد هم می‌آیند تا در همبستگی بایستند و به یاد زنان و نوزادان جان باختند. همانطور که در هنگام سخنرانی در یکی از تظاهرات های متعددی که دولت را به اقدام دعوت می کرد دیدم، حمایت سیاسی عمومی و فراحزبی گسترده ای برای توقف توسعه در بسبورو وجود دارد.

در حالی که Taoiseach Micheal Martin خواهان یک "پارک یادبود" در بسبورو است، مردم زنده هنوز به دنبال عزیزان خود هستند و برای عدالت می جنگند. دولت باید بسبورو را از ساخت و ساز نجات دهد، اما بازماندگان و خانواده ها باید کسانی باشند که در مورد آینده آن تصمیم می گیرند.

Caelainn Hogan نویسنده جمهوری شرم است