خود نجیب ما اثر کیت اتکینسون: راه آهن سبک برمه

کیت اتکینسون، هر زن ادبی، از زمان اولین کتاب سال وایتبرد، پشت صحنه در موزه (1995) در چندین ژانر فعالیت داشته است. آخرین رمان او با کمی سرگرمی گفتگو را در مورد قدرت شفابخش مجالس بر واقعیت های تاریخی ایجاد می کند.

هری فلین جنگ جهانی دوم را به بردگی در راه آهن برمه گذراند. در سال 1951، مانند کشورش، او از جنگ بهبود نیافته است، زمانی که رئیس قدیمی‌اش به او پیشنهاد شغلی در یک پروژه دولتی برای احیای کشور می‌دهد: جشنواره بریتانیا. "امپراتوری در راه خروج است، اروپا یک سگ مرده است... ما چیزهای جدیدی برای نشان دادن داریم - صنایع جدید، اکتشافات جدید. همچنین آزادی های جدید."

روح هری در همراهی یک خدمه دفتر متفرقه احیا می شود، اما زندگی به زودی با اتهام قتل پیچیده می شود، زمانی که یک مبارز سابق مقاومت فرانسوی پس از یک شب بیرون رفتن با او ناپدید می شود.

جزئیات آماده سازی جشنواره جذاب است. نمایشگاه های پیشنهادی (از سوابق موجود) شامل "اتوب لاستیکی جمع شونده" و لوگوی متشکل از سنگ کیسه صفرا انسان است. در میان بسیاری از نوآوری‌های جهانی که در نهایت به این درجه دست یافتند، پلاستیک‌های معمولی (آه) و صدای استریوفونیک بودند.

به طور معمول، در بخش «آزادی‌های جدید»، برترین‌های برنجی همگی هنوز از طبقه بالا هستند، از نظامیان رده بالای سابق تا اولین‌ها. جاسوسان سابق، فاحشه ها، جاسوسان، ماموران دوگانه و فاشیست ها نیز در این اطراف دق می کنند. علوفه تقلید کلاسیک، که نویسنده در آن برتری دارد.

نقطه قوت اتکینسون سبک منحصر به فرد، فمینیستی، متمایل به چپ و تند اوست که می تواند به طرز ماهرانه ای از یک کنایه کوبنده و بسیار خنده دار به افشاگری عمیقا دلسوزانه، اغلب از گذشته یک شخصیت، حرکت کند. فلین یک بار آنقدر گرسنه بود که یک موش زنده خورد. همکار او یک هفته را در یک قایق نجات در یک "زمستان یخبندان قطب شمال" گذراند و مردن همه اطرافیانش را تماشا کرد. این جزییات داستان را تشدید می کند.

اتکینسون به طور گسترده در مورد تجربه فلین برمه تحقیق کرد، اما برای روایت سبک‌تر از این مطلب اجتناب کرد. این عنصر Carry On the South Bank پتانسیل خواندن رضایت‌بخش‌تر را کاهش می‌دهد. او در رمان‌های تاریخی خود رونویسی، زندگی پس از زندگی و خدایی در خرابه‌ها، که به جنگ جهانی دوم اشاره می‌کند، شوخ طبعی و هوس را با روایت تاریخی محکمی که خواننده را مجذوب خود می‌کند، آمیخته است. در اینجا، تقریبا به نظر می رسد که او تصمیم خود را نگرفته است که باید اولویت داشته باشد.