خون دایناسور - قدیمی‌ترین کشف آنچه را که فسیل‌ها می‌توانند درباره گذشته فاش کنند، بازنویسی می‌کند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی به رهبری دانشگاه کرتین برای اولین بار شواهد واضحی از گلبول‌های قرمز فسیل‌شده و اسیدهای آمینه کلاژن کشف کرده‌اند که درک ما از حفظ فسیل‌ها و طول عمر مولکولی را در زمان عمیق تغییر می‌دهند.

در مطالعه‌ای که در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شد، محققان گلبول‌های قرمز معدنی و بیومولکول‌های هم دست‌نخورده را در استخوان‌های اندام یک دایناسور تروپود 115 میلیون ساله معروف به آراتاساوروس موزه ملی کشف کردند که در شمال غربی برزیل کشف شد.

استخوان ها حاوی گلبول های قرمز متعددی بودند که در کانال های عروقی نگهداری می شدند.

در حالی که مطالعات قبلی ساختارهای احتمالی گلبول های قرمز خون را در فسیل ها گزارش کرده اند، این مطالعه اولین مطالعه ای است که وجود مولکول های مشتق شده از هموگلوبین را در داخل سلول ها از نظر شیمیایی اثبات می کند.

نمونه ها حاوی هم حفظ شده - جزء حامل اکسیژن هموگلوبین - بود که اساسا باقیمانده خون فسیل شده را تأیید می کرد.

نویسنده اصلی این مطالعه، کلیتی گریس، مدیر موسس مرکز ژئوشیمی آلی و ایزوتوپی کرتین، عضو شورای تحقیقات استرالیا و استاد برجسته جان کرتین بود.

گریس گفت: "تشخیص مولکول های دست نخورده مشتق از هم در گلبول های قرمز خون 115 میلیون ساله حیرت آور است: این واقعا یک کشف برجسته است."

"این نه تنها سابقه فسیلی شناخته شده خون را گسترش می دهد، بلکه یک پنجره مولکولی مستقیم به فیزیولوژی حیوانات منقرض شده ارائه می دهد تا بتوانیم آنها و دنیایی را که در آن زندگی می کردند بهتر درک کنیم."

گلبول های قرمز خون با هاسمانیت معدنی شدند، که مانند یک کپسول زمانی طبیعی با کمک به تثبیت ساختارهای سلولی و اجزای زیست مولکولی (از جمله اسیدهای آمینه کلاژن) در طول چنین زمان طولانی زمین شناسی عمل می کرد.

تیم مطالعه شامل محققانی از دانشکده علوم زمین و سیاره‌شناسی کرتین، آژانس علوم و فن‌آوری دریایی-زمینی ژاپن، موزه ملی برزیل و دانشگاه منطقه‌ای کاریری، و دانشگاه جان هاپکینز، معتقدند که حفاظت استثنایی ناشی از دفن سریع دایناسور در محیطی با اکسیژن کم و کمی پس از مرگ میکروبی آن است.

گریس گفت: «این یافته‌ها فرضیات دیرینه را به چالش می‌کشند که مولکول‌های زیستی خاصی مانند هموگلوبین نمی‌توانند در زمان عمیق زنده بمانند.

راه‌های جدید هیجان‌انگیزی را برای دیرینه‌شناسی در سطح مولکولی باز می‌کند و به ما امکان می‌دهد تکامل خون، متابولیسم و ​​حتی سطوح فعالیت را در حیوانات باستانی بررسی کنیم.

مارتین ون کراندونک، رئیس دانشکده علوم زمین و سیاره‌شناسی، گفت: این تحقیق چگونگی حفظ ساختارهای مولکولی را در بازه‌های زمانی طولانی یا در شرایط خصمانه بازتعریف می‌کند که می‌تواند پیامدهایی برای اختر زیست‌شناسی و جستجوی حیات باستانی در کیهان داشته باشد.

ون کراندونک گفت: «این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه تلاش‌های هماهنگ در بین مؤسسات، قاره‌ها و رشته‌های علمی می‌تواند بینش‌های خارق‌العاده‌ای را در مورد زندگی باستانی باز کند.

امضاهای گریس، کلیتی، هم در گلبول های قرمز معدنی شده در کانال های عروقی استخوان دایناسور 115 میلیون ساله، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2614248123. doi.org/10.1073/pnas.2614248123

اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →