داستان عضویت بوتان در سازمان ملل

جدا از بنگلادش، جوانترین کشور آسیای جنوبی متولد دسامبر 1971، بوتان دومین کشوری است که در منطقه عضویت در سازمان ملل را به دست آورده است. هند یکی از اعضای موسس سازمان ملل است و پس از آن افغانستان (1946)، پاکستان (1947)، نپال و سریلانکا (1955) و مالدیو (1965) قرار دارند. بوتان سرانجام در 21 سپتامبر 1971 به آن ملحق شد. جیگمه دورجی وانگچوک پادشاه بوتان در 10 دسامبر 1970 به طور رسمی برای عضویت در سازمان ملل درخواست داده بود و عمدتا به دنبال برابری حاکمیتی بود که سازمان جهانی به کشورهای کوچکی مانند بوتان ارائه می دهد. در نامه ای خطاب به سازمان ملل متحد.

دبیرکل یو تانت، پادشاه نوشت: «دولت و مردم منطقه بوتان به خوبی از ارزش ثابت شده سازمان ملل متحد برای کشورهای کوچک و در حال توسعه خارج از جهان آگاه هستند و در نتیجه به عضویت اهمیت زیادی قائل هستند.» نمایندگی دائم بوتان در سازمان ملل امروز نیز همین موضع را دارد. در وب سایت این سازمان آمده است: «سازمان ملل متحد، با گستره جهانی و عضویت جهانی و روحیه چندجانبه گرایی که سازمان ملل آن را تقویت می کند، بخشی جدایی ناپذیر از سیاست خارجی بوتان را تشکیل می دهد. دو ماه پس از درخواست رسمی بوتان به سازمان ملل، در فوریه

در 10 اری 1971، شورای امنیت سازمان ملل متحد به اتفاق آرا به پیشنهاد موافق عضویت بوتان در بیست و ششمین مجمع عمومی آن سال رای داد. بنابراین بوتان در 21 سپتامبر 1971 به طور رسمی به عنوان یک کشور عضو سازمان ملل به رسمیت شناخته شد. پیوستن بوتان به سازمان ملل متحد در سال 1971 یک دستاورد دیپلماتیک بزرگ برای یک کشور کوچک در جنوب آسیا بود. در همان دهه، پیوستن به سازمان ملل را فراموش کنید، پادشاهی سیکیم ملیت خود را از دست داده بود و در سال 1975 در هند ادغام شد. در سال 1971، همان سالی که بوتان به عضویت سازمان ملل درآمد.

کشور عضو، پاکستان بخش "پاکستان شرقی" کشور خود را از دست داد که به کشور مستقل بنگلادش تبدیل شد. در میان ایجاد و گسست ملیت در جنوب آسیا در این دهه پرآشوب، این یک پیروزی دیپلماتیک برای یک کشور کوچک هیمالیا مانند بوتان بود که به عضویت سازمان ملل متحد درآمد. علیرغم تنش‌ها در منطقه، ورود بوتان به سازمان جهانی مانند نپال در مجاورت مناقشه نبود. نپال در سال 1949 درخواست عضویت کرد، اما جاه طلبی آن به مدت شش سال به تاخیر افتاد که عمدتا به دلیل وتوی اتحاد جماهیر شوروی بود.

با این حال، مانع تراشی مسکو در واقع در مورد نپال نبود. اتحاد جماهیر شوروی به دنبال یک توافق دیپلماتیک گسترده‌تر برای جلب موافقت پنج کشور عضو جدید سازمان ملل بود که در اردوگاه شوروی بودند: مجارستان، آلبانی، رومانی، بلغارستان و مغولستان. این مورد برای بوتان نبود. در جلسه 10 فوریه 1971 شورای امنیت، هند متحد بوتان به نفع درخواست عضویت خود صحبت کرد. برای انجام این کار، هند درخواست مجوز برای شرکت در بحث شورای امنیت سازمان ملل کرد، زیرا دهلی نو در آن زمان عضو آن نبود. سازمان ملل متحد هند

سمار سن، نماینده این کشور گفت که "تصمیم شورای امنیت برای حمایت از نامزدی بوتان... تنها تجلی نهایی جایگاه و ملیت مستقل بوتان بود." سن همچنین خاطرنشان کرد که هند "به درخواست بوتان، در مورد درخواست عضویت در سازمان ملل متحد تا حد امکان به آن کمک کرده است." در همین نشست شورای امنیت سازمان ملل، سازمان ملل متحد چین

نماینده لیو چیه گفت که از رای دادن به پذیرش بوتان خوشحال بوده است. به قول لیو، "بوتان سابقه طولانی استقلال داشت... اگرچه در روابط خارجی، موافقت کرده بود که توسط هند هدایت شود." با این حال، چین در اینجا به معنای جمهوری چین (یا تایوان) است، نه جمهوری خلق چین. دولت چین در اکتبر 1971 - یک ماه پس از ورود بوتان به سازمان ملل - به کرسی چین در سازمان ملل دست یافت. این بدان معناست که بوتان مدت طولانی تری از جمهوری خلق چین عضو سازمان ملل بوده است. پاکستان نیز مانند هند درخواست کرد و حق شرکت در نشست شورای امنیت سازمان ملل را به او اعطا کرد.

دیپلمات آن، آقا شاهی، نیز حمایت خود را از عضویت بوتان اعلام کرد و از این کشور به "جریان اصلی زندگی بین المللی" استقبال کرد. وی افزود: بوتان اگرچه کوچکتر از سایر کشورهای منطقه است، اما نقش ارزنده ای ایفا کرده و مطمئنم روابط هماهنگ با همسایگان خود را به نفع صلح و ثبات حفظ خواهد کرد. ژاپن که در آن زمان یک کرسی غیر دائمی در شورای امنیت سازمان ملل داشت، همچنین مصوبه سازمان ملل بوتان را تایید کرد.

الحاق، گفت که "بوتان و ژاپن به واسطه پیوندهای نزدیک با تمدن آسیای شرقی، به ویژه بودیسم ماهایام، پیوند نزدیکی داشتند." سایر اعضای شورای امنیت سازمان ملل در سال 1971 برای حمایت از عضویت بوتان شامل آرژانتین، بلژیک، بوروندی، فرانسه، ایتالیا، نیکاراگوئه، لهستان، سیرالئون، سومالی، اتحاد جماهیر شوروی و بریتانیا بودند. این جلسه به ریاست ایالات متحده برگزار شد.

نماینده، چارلز یوست، که جلسه را با اشاره به این که بوتان "از مدت ها پیش به سنت های فرهنگی و احساس قوی هویت ملی خود افتخار می کرد، پایان داد." بنابراین بوتان با حمایت رقبایی مانند ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی و همچنین هند و پاکستان به صد و بیست و هشتمین عضو سازمان ملل تبدیل شد. امروزه تعداد کشورهای عضو سازمان ملل به 193 کشور افزایش یافته است. دستاوردهای مهم بوتان در سازمان ملل متحد.

فارغ التحصیلی از وضعیت کشور کمتر توسعه یافته در سال 2023 و تاکید آن بر "شادی ناخالص ملی". بوتان همچنین به دلیل تصویر جهانی خود به عنوان یک کشور «کربن منفی» به عنوان صدای رشد سبز شهرت دارد. فراتر از سازمان ملل، تعاملات دیپلماتیک جهانی بوتان محدود است. جالب اینجاست که بوتان با هیچ یک از پنج عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد: چین، فرانسه، روسیه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا روابط دیپلماتیک رسمی ندارد.

نماینده همچنین به عنوان سفیر بوتان در کانادا و برزیل خدمت می کند. در همین حال، تنها سه کشور در بوتان سفارت دارند: هند، بنگلادش و کویت. بوتان میزبان سفارت استرالیا نیست، کشوری که طبق گزارش ها 1.5 درصد بوتانی ها به آن مهاجرت کرده اند. در هفته دوم ژوئن 2026، من در اولین تور خود به کشور هیمالیا در تیمفو بودم.

من با برخی از کارآفرینان گردشگری، شخصیت های سیاسی و شهروندان عادی که در آنجا ملاقات کردم صحبت کردم و متوجه شدم که هیچ یک از آنها نگران سفارتخانه های اندک در پادشاهی بودایی با حدود 800000 نفر نیستند. یک هتلدار مستقر در پارو، سومین شهر بزرگ بوتان که میزبان فرودگاه بین المللی است، گفت: «در عصر ویزای دیجیتال و ارتباط بیش از حد، ما نیازی به سفارتخانه های فیزیکی همه کشورهای مهم نداریم. وی افزود: حتی آمریکا و چین نیز در همه کشورهای عضو سازمان ملل سفارت ندارند.