داستان یک برزیل تقسیم شده، همانطور که از یک ساختمان آپارتمانی در کوپاکابانا روایت می شود

ده سال پیش، یک بنر 92 فوتی از پشت بام یک ساختمان آرت دکو در کوپاکابانا، محله ساحلی نمادین ریودوژانیرو آویزان شد. "Fora Cunha" ("Cunha Out")، با حروف سفید در پس زمینه سیاه خوانده می شود. در آن زمان، ادواردو کونا، رئیس وقت مجلس سفلی برزیل و یکی از اپراتورهای اصلی اتاق‌های مخفی سیاسی این کشور، روند استیضاح را آغاز کرده بود که در نهایت دیلما روسف، رئیس‌جمهور وقت، عضو حزب کارگران لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا (PT) را سرنگون می‌کرد.

ماه‌ها بعد، خود کونا به اتهام فساد به زندان افتاد. نشانه‌های مشابهی را می‌توان در پنجره‌های برزیل در طول آشفتگی‌های سیاسی که با استیضاح روسف به اوج خود رسید، مشاهده کرد، اما هیچ‌یک به اندازه آن چیزی که مشرف به کوپاکابانا بود، نبود. ایده از Zé Alberto، مهندس برق که خود را غیرسیاسی می‌دانست، آمد. او ابتدا قصد داشت بنر را از بالکن خود آویزان کند، اما کانها چنان خشم گسترده‌ای را برانگیخت که ساکنان ساختمان - علی‌رغم دیدگاه‌های سیاسی متفاوت و عادت‌های رای‌گیری - آن را به یک ابتکار عمل جمعی تبدیل کردند.

امروز، آنها حتی نمی توانند در مورد آن به توافق برسند. ریودوژانیرو قبلا شهری تقسیم شده بود و تقریبا هر هفته مردم در حمایت از چپ‌ها یا در مخالفت با آنها به خیابان‌ها می‌آمدند. به گفته سازمان ملل، جو تنش سیاسی که از آن زمان در برزیل به وجود آمده بود، شروع به ظهور کرده بود، روندی که در بیشتر آمریکای لاتین که اکنون قطبی ترین منطقه جهان است، گسترش یافته است.

در حالی که برزیل به سمت یکی از نزدیک ترین دور دوم انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ خود می رود، EL PAÍS روز دوشنبه به ساختمان بازگشت تا ببیند که روحیه همزیستی در دهه گذشته چگونه ادامه داشته است. اختلافات ایدئولوژیک به جنگ علنی بین ساکنان تبدیل نشده است، اما سکوت بیشتر است. همان همسایه هایی که یک دهه پیش روی پشت بام ها درباره سیاست بحث می کردند، دیگر حتی تلاش نمی کنند. هر فردی بیشتر به دیدگاه های خود متقاعد شده است و هر یک از دموکراسی می ترسد اگر طرف مقابل مسئول باشد.

ده سال و هفت ماه بعد، آنجلا والریو موهایش کمی خاکستری تر شده است، اما در غیر این صورت خیلی تغییر کرده است. در 75 سالگی، این بازیگر آماده و پر انرژی است. وقتی EL PAÍS برای اولین بار در سال 2016 با او مصاحبه کرد، او کاملا سفید لباس پوشیده بود. امروز، او با قرمز روشن، رنگ حزب کارگران وارد می شود. تی شرت او ادای احترام به روسف است.

والریو از نتیجه دور اول انتخابات ریاست جمهوری برزیل، که در آن جناح راست به پیروزی رسید، ناامید و نگران است و فلاویو بولسونارو دو امتیاز بالاتر از بت سیاسی خود، لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، به پایان رسید. در ریودوژانیرو، لولا در محله‌هایی با گران‌ترین املاک شهر، کوپاکابانا، برنده شد. در همین حال، بولسونارو در حومه‌های فقیرتر منطقه غربی شهر غالب شد. او می‌گوید: «هر صد سال، بشریت با نوعی مطلق‌گرایی بیمار می‌شود. «مانند آونگ به جلو و عقب می چرخد.

و چون این یک بیماری است، بحث بی فایده است.» فعالیت های سیاسی او در طول سال ها عمیق تر شده است. در طول 580 روزی که لولا در زندان سپری کرد، این بازیگر چهار بار به کوریتیبا سفر کرد تا به هوادارانی که هر روز بیرون از زندان جمع می‌شدند و به رهبر حزب کارگران خوش آمد می‌گفتند، بپیوندد: "صبح بخیر رئیس جمهور لولا." "عصر بخیر." "عصر بخیر." و از سال 2019، او و فعالان دیگر نیز هر یکشنبه یک میز کوچک در امتداد تفرجگاه ساحلی برپا کرده اند. این تجربه نگرش او به حرفه خود را تغییر داده است.

زمانی که من به عنوان یک بازیگر بیشتر فعال بودم، فکر می‌کردم که کار خود نوعی فعالیت سیاسی است. اینطور نبود. این فقط یک باور ساختگی بود. کنش‌گرایی این است: ارتباط واقعی با مردم.» او در تلاش است تا بفهمد چرا بسیاری از همسایگانش به لولا رای نمی دهند، در حالی که به نظر او، آنها نیز از سیاست های او سود می برند. "این تعصب طبقاتی است. و سپس کلیساهایی هستند که لولا را به عنوان شیطان نشان می دهند." آسانسور به پشت بام بالا می رود و از درب آپارتمان او می گذرد که با برچسب های سیاسی پوشانده شده است. او می‌گوید: «یک بار یک کارمند ساختمان آنها را پاره کرد.

ده سال پیش، تراس پشت بام چند صندلی پلاستیکی سفید داشت. آنجا بود که آنجلا و زی آلبرتو با EL PAÍS به گفتن داستان بنر نشستند. در آن زمان، او از آنچه که «رسانه‌های حامی کودتا» و «عدالت انتخابی» علیه لولا نامید انتقاد کرد. زی آلبرتو، با پوشیدن تی شرتی در حمایت از سرجیو مورو، قاضی ناظر بر تحقیقات درباره لولا، حزب کارگران را متهم کرد که به عنوان "یک حزب اخلاقی" شروع به کار کرده است تا در نهایت "همان فساد قدیمی" را توجیه کند. این بازیگر گوشش را خاراند و از میان دندان های به هم فشرده لبخند زد تا جلوی خودش را بگیرد. موتور

r با تکان دادن دست راست خود بر هر نقطه تأکید کرد. آنها در مورد هیچ چیز توافق نکردند، اما گفتگو بدون تنش عمده محو شد. امروزه، محلی که زمانی آن صندلی ها در آن قرار داشتند، به یک منطقه مشترک جذاب با مبل ها و میزهایی تبدیل شده است که ساکنان از آن برای اجتماعات خود استفاده می کنند. آنها 30 سال است که یکدیگر را می شناسند، اما به ندرت با هم وقت می گذرانند. آنجلا می‌گوید: «ما به ندرت از آن استفاده می‌کنیم، و هر کدام به تنهایی.

آنها بیشتر در شب سال نو ملاقات می کنند، زمانی که ساکنان برای استقبال از سال نو و تماشای آتش بازی در ساحل کوپاکابانا، یکی از پر عکس ترین جشن های سال نو در جهان، گرد هم می آیند. بازسازی آن مکالمه بین همسایگان یک دهه بعد دشوار است. هیچ کس ظاهر نمی شود. آنجلا به چت گروهی ساختمان پیام می‌فرستد و هیچ‌کس پاسخ نمی‌دهد. او می‌گوید: «بیش از 30 سال است که اینجا زندگی می‌کنم و با هیچ همسایه‌ای نزدیکی واقعی نداریم. این دیوانه‌کننده است.

او مشکوک است که فعالیت‌های او کمکی نمی‌کند: «مردم مراقب خود هستند، به‌ویژه وقتی می‌دانند من کی هستم.» زی آلبرتو که اکنون 67 ساله است برای کار به سفر می رود. او جواب تلفنش را می دهد، البته چند ساعت بعد، و موافقت می کند که مختصر صحبت کند. او اذعان می‌کند: «در برزیل، ما در حال بسته‌تر شدن هستیم. بر اساس مطالعه‌ای که توسط مرکز تحقیقاتی InternetLab انجام شده است، نیمی از برزیلی‌ها از ترس شروع بحث در مورد مسائل سیاسی در گروه‌های خانوادگی WhatsApp اجتناب می‌کنند و دو سوم ترجیح می‌دهند این موضوع را با اقوام و دوستان خود مطرح نکنند.

زی آلبرتو که اکنون رئیس انجمن ساختمان است نیز دیدگاه های خود را سخت تر کرده است. او اصرار دارد: "من طرفدار بولسونارو نیستم. این درست نیست." اما سرجیو مورو، قاضی که زمانی او را به خاطر فرستادن لولا به زندان تحسین می کرد، به عنوان وزیر دادگستری ژایر بولسونارو مشغول به کار شد و به تازگی با برگه حزب بولسونارو به عنوان فرماندار ایالت جنوبی پارانا انتخاب شده است. او می گوید: «آنچه من هستم، ضد PT است.

ضد لولا.» او می‌گوید که سال‌ها پیش به فلزکار سابق رای داد، زمانی که حزب کارگران هنوز چیزی بود که او آن را «یک حزب اخلاقی» می‌نامید. اما امروز او برزیلی را می بیند که «به عقب رفته است». برای این مهندس، دولت لولا "بیشتر یک رژیم توتالیتر است تا یک دموکراسی". به عنوان مدرک، او به احکام زندان صادر شده در تلاش برای کودتا اشاره می کند که به خاطر آن ژایر بولسونارو به ۲۷ سال زندان محکوم شد.

قبل از پایان تماس، او می‌خواهد که دیدگاه‌هایش به دقت گزارش شود تا او را «در موضعی بسیار تهاجمی علیه رژیم» رها نکند. او می گوید از انتقام گیری می ترسد. دیگر کسی نمی خواهد در این ساختمان حرف سیاسی بزند. آنجلا و زی آلبرتو که زمانی با هم دعوا می کردند اما هنوز همدیگر را درک می کردند، اکنون فقط در مواقع ضروری صحبت می کنند. او می‌گوید: «من فقط با افرادی که مثل من فکر می‌کنند درباره سیاست صحبت می‌کنم. او می‌گوید: «مردم در مورد سیاست صحبت نمی‌کنند، فقط در حباب‌های ما صحبت می‌کنند.

او می‌گوید: «بحث درباره ایده‌ها نیست و تبدیل به یک تقابل می‌شود.» او می‌گوید: «مکالمه تقریبا بلافاصله متوقف می‌شود. واقعا هرگز به جایی نمی‌رسد. او به انتقاد خود از دولت «توتالیتر» لولا باز می گردد. او از دوران ریاست جمهوری بولسونارو به عنوان "تهدید دائمی کودتا" یاد می کند. آیا آنها امروز بنر دیگری را آویزان می کنند؟ زی آلبرتو پاسخ می‌دهد: «الان جرأت نمی‌کنم بنری روی ساختمان بگذارم. هر نوع بنری.»

این مهندس می گوید که نگران اختلاف با همسایگانش نیست، بلکه نگران چیزی است که او آن را «رژیم» می نامد. "نظر من می تواند به عنوان حمله به دولت دموکراتیک تلقی شود. این پوچ است." آنجلا هم یکی را آویزان نمی کرد. "یه بنری که میگه چی؟" او می پرسد. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید