دانشمندان 8000 استخوان قورباغه را در سایتی از دوران روم در بریتانیا پیدا کردند - و سرانجام می دانند چرا

با همه چیزهای خارق‌العاده‌ای که رومی‌ها پشت سر گذاشتند، آنها به چیزهای واقعا عجیبی دست یافتند. بنابراین هنگامی که هزاران استخوان قورباغه باستانی در یک شهرک شناخته شده از بریتانیای روم پیدا شد، دانشمندان متحیر شدند اما متوجه شدند که دلیلی وجود دارد. و مقصر (متاسفانه) یک فرقه قورباغه مرموز از دوران روم نیست.

یک مطالعه اخیر توسط باستان شناسان باغ وحش، که در Environmental Archaeology منتشر شده است، استخوان های قورباغه را با جزئیات بیشتری مورد مطالعه قرار داده است و به آنچه دانشمندان باستانی راز قورباغه می گویند، پایان می دهد. مقصران پرندگان شکاری، به‌ویژه جغدهای گوش کوتاه و مرغ‌ها بودند. اما داستان به همین جا ختم نمی شود. بر اساس این مطالعه، مردم به طور مستقیم با قورباغه ها یا پرندگان تعامل نداشتند، اما فعالیت های انسانی در Fens در طول قرن ها احتمالا شرایطی را ایجاد کرد که منجر به این خندق خارق العاده از استخوان های قورباغه شد.

بنابراین، از طرف دیگر، این کشف به بینش های جدیدی در مورد سکونتگاه های انسانی در این منطقه اشاره می کند.

پل کلارکسون، نویسنده اول این مطالعه و باستان‌شناسی در دانشگاه بورنموث در بریتانیا، در بیانیه‌ای گفت: «معمای این قورباغه‌ها حل شده است، جشن قورباغه‌هایی که توسط گروهی از جغدها خورده شده و استخوان‌های آن‌ها باقی مانده است.

به گفته دانشگاه بورنموث، محققان موزه باستان شناسی لندن (MOLA) برای اولین بار این استخوان ها را بین سال های 2016 و 2018 کشف کردند. MOLA جزئیات کاوش را در سال 2022 به اشتراک گذاشت و توضیح داد که تیمش بیش از چهار تن استخوان حیوانات را از سایتی در Fens در کمبریج شایر بازیابی کرده است. بر اساس آخرین مقاله، قدمت این مکان به قرون آهن میانه تا اواخر (400 قبل از میلاد تا 43 پس از میلاد مسیح) می‌رسد، اما نشانه‌هایی از افزایش فعالیت در اواخر دوره روم نیز دیده می‌شود، زیرا بهبود آب و هوا و کاهش سطح آب این منطقه را برای انسان‌ها قابل زندگی‌تر کرده است.

یکی از اکتشافات قابل توجه از یک سکونتگاه منفرد حاصل شد که در آن بیش از 8000 استخوان دوزیست یافت شد که نشان دهنده حداقل 350 قورباغه و وزغ بودند. استخوان ها در داخل یک گودال به طول 46 فوت (14 متر) بودند که به نظر می رسد بخشی از یک خانه گرد بوده است. MOLA توضیح داد که استخوان های قورباغه در سوابق باستان شناسی بی سابقه نیست، اما حجم عظیم مجموعه برجسته بود. حتی عجیب‌تر این است که بخش‌هایی از سایت که به رودخانه‌های منطقه نزدیک‌تر است، استخوان‌های دوزیستان زیادی ندارد.

با این حال، تیم بلافاصله به دلایل انسانی نپرداخت. برای نمونه، استخوان ها هیچ علامت بریدگی یا نشانه ای از پختن نداشتند، بنابراین بعید بود که انسان ها آنها را بخورند. در آن زمان، محققان نتوانستند علائم دندان یا نشانه‌هایی از هضم را روی استخوان‌ها بیابند، بنابراین مشخص نبود که آیا شکارچیان دیگر مسئول هستند یا خیر. شواهد باستان شناسی نیز نشان می دهد که این خندق ظرف یک سال پر شده است.

MOLA توضیح داد که با این حال، ممکن است انسان ها به طور غیرمستقیم مسئول این قورباغه ها بوده باشند. این تیم دانه‌های زغالی را در نزدیکی خانه گرد پیدا کردند، به این معنی که انسان محصولات کشاورزی را در اینجا فرآوری می‌کند و به طور بالقوه آفات را جذب می‌کند - منبع غذایی برای قورباغه‌ها. از طرف دیگر، قورباغه های مهاجر ممکن است در گودالی از خانه گرد افتاده باشند. یا شاید همه اینها اشتباه باشد، و دلایل طبیعی تری، مانند زمستان بد یا بیماری، عامل آن بوده است.

آخرین تجزیه و تحلیل برخی از این نظریه ها را تأیید می کند، در حالی که شواهد جدیدی برای دیگران ارائه می دهد. این تیم آسیب به استخوان های قورباغه را با مطالعات قبلی که الگوهای شکستگی را بسته به نحوه مردن یک حیوان شناسایی می کردند، مقایسه کردند. در نتیجه، محققان تشخیص دادند که محتمل‌ترین «مقصران» این قتل قورباغه جغدهای گوش کوتاه و مرغ‌ها هستند. علاوه بر این، اندازه‌گیری اندازه استخوان‌های بازوی قورباغه‌ها نشان داد که بیشتر آن‌ها در سنین پایین مرده‌اند، به‌ویژه در زمستان اولین سال زندگی‌شان بر روی زمین.

قدمت رادیوکربن نشان داد که بقایای آن تقریبا 1700 سال است که مربوط به دوره رومی در بریتانیا است. تیم در بیانیه توضیح داد که این یک جزئیات مهم است، زیرا زمانی بود که آب های عقب نشینی در Fens شرایط ایده آلی را برای پرورش قورباغه ها ایجاد کردند. در عین حال، چرای دام باعث بازتر شدن منظره شد و شکارچیان علفزار را راحت‌تر تشخیص دادند.

این تیم در این مطالعه اعتراف کرد که هنوز مشخص نیست که چگونه و چرا قورباغه‌ها و سایر استخوان‌های حیوانات در آن یک گودال قرار گرفتند. اما اگر جغدهای گوش کوتاه - که مکان های خلوت را ترجیح می دهند - مسئول قتل قورباغه ها باشند، می تواند به این معنی باشد که انسان ها به ندرت در پاییز و زمستان از این منطقه بازدید می کردند، قورباغه ها مردند. به عبارت دیگر، این امکان وجود دارد که انسان ها به صورت فصلی از این منطقه دیدن کرده باشند تا به دام های خود اجازه چرای دهند.

کلارکسون در پایان گفت: «این استخوان‌ها نه تنها درباره زندگی مردمی که در نزدیکی فنس رومی زندگی می‌کنند به ما می‌گویند، بلکه بینش‌هایی را در مورد جهان طبیعی نیز به ما می‌دهند - حیوانات وحشی در گذشته با چه چیزی سر و کار داشتند و زندگی برای آنها چگونه بود.