دانش آموزان ترینیتی ابتکار «سوپرمارکت اجتماعی» را برای مقابله با هزینه های زندگی به صورت آزمایشی اجرا می کنند

لورنزو چیستی، مسئول رفاه و برابری اتحادیه دانشجویان کالج ترینیتی دوبلین، می‌گوید: «هزینه زندگی، حمایت غذایی، و اسکان مسائل وجودی در حال حاضر هستند؛ اینها مسائلی هستند که من باید روزانه با آن‌ها برخورد کنم.

در ابتدا، چیستی برای مقابله با این مشکل شروع به جمع آوری پول برای بانک مواد غذایی کالج کرد. اما او آن را "یک ابتکار کاملا انگ زنی" توصیف می کند.

اساسا پنهان بود، در گوشه‌ای تاریک از تالار گلداسمیت قرار می‌گرفت. واقعا دانش‌آموزان از آن استفاده نمی‌کردند، زیرا کاملا پنهان بود و شرم‌آور بود.»

در حین تحقیق در مورد راه‌های جایگزین برای رسیدگی به موضوع ناامنی غذایی برای دانش‌آموزان، چیستی توسط میشل اشتراک، استادیار آموزش در کالج، به او در مورد ابتکار «سوپرمارکت اجتماعی» که در فرانسه و بلژیک انجام شده است، گفت.

او می‌گوید: «این غذای اضافی را مستقیما به صورت رایگان یا با هزینه بسیار کم بین دانش‌آموزان توزیع می‌کرد و این واقعا جالب بود. بنابراین تحقیقات بیشتری انجام دادم، پیشنهادهایی برای به اشتراک گذاشتن با کالج ایجاد کردم، فضایی را شناسایی کردم که ساختمان همیلتون بود.

یک فضای خالی توسط یک کافه تجاری که توسط Aramark اداره می شد، باقی مانده بود که دانشجویان به دلیل درگیری شرکت با سیستم ارائه مستقیم، آن را تحریم کردند. چیستی همچنین برای الهام گرفتن از انبار دانشجویی دانشگاه گالوی بازدید کرد، که غذای اضافی را از سوپرمارکت های محلی در اختیار دانشجویان قرار می دهد.

این ایده‌ها با ایجاد Sólás Social، که یک سوپرمارکت اجتماعی، یک فضای اجتماعی هنری و ابتکار پایداری را گرد هم می‌آورد، به اوج خود رسید. عنصر سوپر مارکت اجتماعی این ایده در این ماه راه اندازی شد و غذا از طریق Food Cloud، یک سازمان غیرانتفاعی که مواد غذایی اضافی از سوپرمارکت ها را با سازمان های خیریه و گروه های اجتماعی مرتبط می کند، در اختیار فضا قرار می گیرد.

چیستی می گوید: «فضا به نوعی سورئال است. «وقتی وارد فضا می‌شوید، کاملا با آنچه که بانک غذای تالار گلداسمیت خواهد بود متفاوت است، زیرا این بانک غذا نیست و انباری دانشجویی نیست. چیز متفاوتی است.» او فضایی را توصیف می‌کند که "شرم به آن و این نوع انگ نیست. افرادی که به اینجا می‌آیند به دلیل اینکه خودشان هستند و می‌خواهند از فضا استفاده کنند، حمایت می‌شوند."

چیستی تاکید می کند که این طرح از یک "طراحی مشارکتی" پیروی می کند که در آن دانش آموزان در مورد نحوه عملکرد آن نظر دارند. ما یک فرم بازخورد در این فضا داشتیم که در آن از دانش‌آموزان می‌خواستیم هر آنچه را که می‌خواهید در اینجا ارسال کنند. چه چیزی می‌خواهید ایجاد کنید؟ می‌خواهید چه پروژه‌هایی اتفاق بیفتد؟ می‌خواهید فضا به چه شکلی شود؟ و از چند دانش‌آموز خواستیم که گفتند، "ما مایکروویوهای بیشتری در فضا می‌خواهیم."

روز بعد، سه مایکروویو اضافه شد.

وی خاطرنشان می کند که این فضا می تواند برای هر کسی استفاده شود، با این ایده که فضای رفاهی جداگانه ای برای دانشجویانی که از نظر مالی دچار مشکل هستند ایجاد نشود. او می گوید: «غذا واقعا برای همه وجود دارد. برای افرادی که ممکن است آن روز ناهار نخورند، برای افرادی که فقط یک جعبه شکلات می خواهند تا با دوستان خود میان وعده بخورند.

او می‌افزاید که «البته، مخصوصا برای دانشجویانی که به آن مقدار اضافی حمایت مالی نیاز دارند، وجود دارد، زیرا هزینه‌های زندگی در دوبلین به حدی تشدید شده است که بسیاری از دانشجویان واقعا از نظر مالی با مشکل مواجه هستند».

او با تأمل در مورد هزینه های زندگی برای دانشجویان، می گوید که "در زمینه خود به عنوان یک دانشجوی برنامه ترینیتی دسترسی، زمانی که در ابتدا وارد ترینیتی شدم، هم خودم و هم اطرافیانم از نظر مالی با مشکل مواجه بودند. وارد دانشگاه شدم و وارد جامعه ای پر از دانشجویانی شدم که با موانع تحصیل مواجه بودند، موانع مالی که زندگی روزمره را بسیار دشوارتر می کرد، هزینه های اولیه مسکن، تامین هزینه های مالی. برق.”

چیستی می‌گوید هدف این ابتکار "به‌جای شرمسار کردن دانش‌آموزان به خاطر چیزی که تقصیر آنها نیست" است.

نام این ابتکار از ایرلندی برای آرامش یا آسایش گرفته شده است.

فراتر از سوپرمارکت اجتماعی، این فضا همچنین یک فضای هنری و اشتراکی است که برای دانش‌آموزان باز است تا در مورد نحوه استفاده از آن تصمیم بگیرند. چیستی می‌گوید: «بخش بزرگی از ایده ما در پشت Sólás این است که می‌خواهیم موانع و بوروکراسی خودسرانه را که بین دانشجویان، به‌ویژه دانش‌آموزان جوامع کم‌نماینده، و مشارکت در زندگی دانشگاهی وجود دارد، از بین ببریم.

"ما می‌خواهیم فضایی ایجاد کنیم که موانع کمی برای دانش‌آموز وجود داشته باشد تا ایده‌ای داشته باشد و سپس آن را در فضا اجرا کند. اگر کسی بخواهد مانند یک شب سوپ را در ساعت نیم هشت اجرا کند، زیرا تمام روز در محل است و جوامع رویدادهای آخر شب را برگزار نمی‌کنند و رویدادهای آخر هفته را برگزار نمی‌کنند... تا به دانش‌آموزان کمی انعطاف‌پذیری بدهیم تا فضایی ایجاد کنند که شبیه خودشان نیستند." برای تشویق دانش‌آموزان به مشارکت در شکل‌دهی فضا، یک کمپین پوستر سازماندهی شد که به افرادی که انتخاب می‌شدند برای نمایش پوسترشان در محوطه دانشگاه پول پرداخت می‌کردند.

"دانشجویان این پوسترهای باورنکردنی را ساختند زیرا آزادی و اختیار انجام این کار را داشتند و از حمایت مادی برخوردار بودند. من فکر می‌کنم این ایده گسترده‌تری در پشت سولاس است، که ما دیدگاه و ایده خود را در مورد اینکه فضای دانش‌آموزی باید چه باشد، چه حمایت مادی باید باشد، دانش‌آموزان چه چیزی باید داشته باشند و به چه چیزی نیاز دارند، منتقل نمی‌کنیم، زیرا دانش‌آموزان خیلی بهتر از هر کس دیگری می‌دانند که در زندگی خود به چه چیزی نیاز دارند."

این ابتکار در مرحله آزمایشی است و چیستی خاطرنشان کرد که می‌خواهند ببینند دانش‌آموزان چگونه از فضا استفاده می‌کنند و اجازه می‌دهند در پاسخ به بازخورد آنها تغییر کند. آنها در حال درخواست برای بودجه اضافی برای "تحقق اهداف، جاه طلبی ها و ایده های پشت Sólás" هستند.