درس بریتانیا برای اسرائیل: سیاست شهرک سازی در کرانه باختری پیامدهایی دارد - نظر

حماسه بسته شدن کنسولگری بریتانیا در اورشلیم هفته گذشته حداقل به طور موقت به پایان رسید و هر دو دولت توانستند ادعای پیروزی کنند. اسرائیل می تواند به خود ببالد که طبق دستور یک ماه پیش خود، دیگر کنسولگری بریتانیا در پایتخت آن وجود ندارد و بیشتر دیپلمات های بریتانیایی را ترک کرده اند. از سوی دیگر دولت انگلیس اعلام کرده است که این ساختمان تعطیل نخواهد شد.

این سازمان به عنوان "مأموریت بریتانیا، اورشلیم" شناخته خواهد شد و به کار خود با مردم فلسطین ادامه خواهد داد. تصمیم اسرائیل برای بستن کنسولگری به دنبال تصمیم بریتانیا برای ممنوعیت واردات از شهرک‌ها بود. قبلا محدودیت‌های خاصی وجود داشت، اما این بار دولت اعلیحضرت گام مهمی را فراتر گذاشت. شکی نیست که این اقدام بریتانیا تا حدی تحت فشار سیاسی حامیان حزب کارگر بوده است و این فشارها بی ارتباط با آنچه در کرانه باختری و غزه در حال وقوع است نیست.

اقدام تلافی جویانه اسرائیل نیز سیاسی است. همه اینها طبیعی و قابل درک است. اما این همه هیاهو دقیقا برای چه بود؟ اصل موضوع: مسائل مربوط به شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری برای اهداف این بحث، این که صادرات از شهرک‌ها تقریبا 1 درصد از صادرات اسرائیل را تشکیل می‌دهد، بی‌ربط است. این اصل است که مهم است. توافق بین المللی گسترده ای وجود دارد که این سرزمین ها بخشی از اسرائیل نیستند.

این برای اسرائیل و مقامات آن خبری نیست. در واقع، طی سال‌ها، دولت‌های اسرائیلی توافق‌هایی را امضا کرده‌اند که این مناطق را از مزایای مختلف محروم کرده است. به همین دلیل است که دانشگاه آریل نمی تواند در برنامه های تحقیقاتی اتحادیه اروپا شرکت کند و به همین دلیل است که یک بطری شراب صادر شده از Gush Etzion را نمی توان برچسب "ساخت اسرائیل" گذاشت. اگر اسرائیل تصمیم بگیرد به اسرائیلی‌ها در سرزمین‌ها به خاطر خساراتشان غرامت بدهد، این یک تصمیم داخلی بود. به عنوان یک قاعده کلی، مطابق با آن عمل می کند

به شدت از دیدگاه اسرائیل، دو استثنا وجود دارد - اورشلیم شرقی و بلندی‌های جولان که آنها را ضمیمه کرده است. در مورد بقیه، علیرغم تشدید حضور غیرنظامی اسرائیل در کرانه باختری، وضعیت رسمی سرزمین‌ها به همان شکلی که در 11 ژوئن 1967 بود، یک روز پس از جنگ شش روزه باقی می‌ماند: سرزمین‌های اشغالی نمی‌توانند مشمول قوانین بین‌المللی شوند. از طریق تسخیر به دست می آید، و این اشغال، بنا به تعریف، موقت است.

آنچه را که یک قدرت اشغالگر می‌تواند انجام دهد و نمی‌تواند انجام دهد، از جمله محدودیت‌هایی برای انتقال جمعیت خود به سرزمین‌های اشغالی و بالعکس، مشخص می‌کند. همچنین تعهدات اشغالگر را در قبال جمعیت محلی، مانند حفاظت از امنیت و دارایی آنها، تعریف می‌کند. با استثنائات محدود، مانند مالیات های پرداخت شده توسط اسرائیلی هایی که در آنجا زندگی می کنند، قانون اعمال شده در سرزمین ها، قانون نظامی است. تا کنون، بریتانیا و سایر کشورها، دست کم تا حدی، چشمان خود را بر تناقض بین واقعیت میدانی و قوانین بین‌المللی که اسرائیل ظاهرا مدعی پیروی از آن است، بسته‌اند.

به نظر می رسد این در حال تغییر است. بنابراین، اسرائیل چه باید بکند؟ اسرائیل می تواند مسیر فعلی خود را ادامه دهد و اقداماتی مانند اقدام اخیر بریتانیا را نادیده بگیرد، که احتمالا آخرین یا خشن ترین گام نخواهد بود. اما گزینه دیگری وجود دارد که ما را به مصالحه دیپلماتیک و آنچه قبل از آن بود بازمی گرداند. قبل از دستیابی به آن، اشاراتی وجود داشت مبنی بر اینکه بریتانیا می تواند با اخراج 27 دیپلمات اسرائیلی از لندن تلافی جویانه انجام دهد، که با تعداد دیپلمات های بریتانیایی که به آنها گفته شده بود چمدان های خود را ببندند، مطابقت دارد. این واقعیت که چنین احتمالی بر سر یک اختلاف سیاسی مطرح شده است غیرقابل تصور است.

دیپلمات ها عموما به دلیل ظن جاسوسی اخراج می شوند و سفرای اسرائیل نیز در پی جنگ ها اخراج شده اند. تصور اینکه به تعداد زیادی از نمایندگان اسرائیل گفته شود که دومین بازار صادراتی اسرائیل (پس از ایالات متحده) را ترک کنند و کشوری را که خانه چهارمین جامعه بزرگ یهودیان دیاسپورا است را ترک کنند، به سختی قابل مهار است.

اما این کشور همچنین این گزینه را دارد که اقدام بریتانیا را به عنوان یک هشدار تلقی کند: سیگنالی از آنچه ممکن است در روابطش با سایر کشورها رخ دهد، در صورت ادامه رفتار با سرزمین‌ها - و ساکنان آنها - به گونه‌ای که گویی آزاد است هر کاری را که می‌خواهد انجام دهد، گویی هیچ محدودیتی برای آن اعمال نمی‌شود. نویسنده اولین سفیر اسرائیل در کشورهای بالتیک، پس از فروپاشی اتحادیه اتحاد جماهیر شوروی در آفریقای جنوبی و نماینده اتحادیه شوروی در اتحادیه اروپا بود. در سفارت اسرائیل در واشنگتن او فارغ التحصیل دانشکده دفاع ملی اسرائیل است.