درس های میانسالی: من فقط یک مرد هستم – چگونه می توانم زنان را درک کنم؟

یکی از عجیب‌ترین چیزها در مورد پدر دختر بودن این است که من تشویق می‌شوم تا همدردی کنم و از تجربیات زنانه مطلع شوم و همزمان به من می‌گویند که هرگز قدر دختر بودن را نمی‌دانم.

نشان دهید که اهمیت می دهید، اما به کار خود اهمیت دهید. سعی کن ما را درک کنی، هر چند هرگز ما را نخواهی فهمید. خیلی گیج کننده است

اگر من یک شوونیست مرد بودم – بر «اگر» تأکید می‌کنم – می‌توانستم پیشنهاد کنم که اصرار مرد باید کاری را انجام دهد که شما همچنین معتقدید او قادر به انجام آن نیست، یک تله کلاسیک زنانه است. به هر حال، قبل از اینکه به مشکل دیگری برسم، بیایید به پدران با دختران برگردیم.

من از داشتن دو دختر بسیار خوشحال بودم و هستم. اغلب از من می پرسند، "شرط می بندم که ای کاش یک پسر داشتی؟" و من همیشه می گفتم نه اولا، من هرگز به داشتن فرزند به عنوان یک انتخاب مصرف کننده فکر نمی کردم. من خوشحال و سپاسگزار بودم که آنچه را که به من داده شد را دریافت کردم. دو تا دختر خیلی به من میاد و ثانیا، مدت‌هاست که این آرامش را سرکوب کرده‌ام که هرگز مجبور نبودم خودم را در مورد آنچه احتمالا یک پسر دوست دارد نگران کنم: فوتبال، ماشین‌ها، غوغاها (البته راهی برای دانستن این موضوع وجود ندارد: پسر فرضی من ممکن است عاشق پختن کیک و گلدوزی بوده باشد).

همچنین این درست است که اگر مردی رابطه‌ای مشکل‌دار با پدرش داشته باشد، می‌تواند او را وادار کند که این رابطه را برای نسل بعدی درست کند یا کلا از آن اجتناب کند. به من حق انتخاب داده نشد، اما خوشحالم که زندگی مسیر دوم را طی کرد.

با بزرگتر شدن دخترانم، نقش من کمتر آشکار شده است و برای حفظ روابط سعادتمندانه ای که قبل از مدرسه راهنمایی با آنها به اشتراک گذاشته بودم، کار بیشتری لازم است. تمام سوالات بزرگ بیولوژیکی - و بسیاری از آنها وجود دارد - به همسرم موکول شده است. همه اینها کاملا طبیعی است، اما تأثیری بر من دارد. این به این معنا نیست که می‌خواهم وارد جزئیات اتفاقاتی که برای بدن دختران نوجوان می‌افتد بپردازم، اما غیبت من در این گفتگوها باعث می‌شود که به بیرون نگاه کنم.

من نمی‌توانم به صمیمیت بین مادر و دختر حسادت نکنم، حتی اگر خوشحالم که مجبور نیستم درباره چیزهای ناخوشایند بحث کنم.

همسرم می شود کاهن اعظم مراسم گذر دخترانم به زنانگی. اگر آنها در مورد تغییر بدن خود سؤالی دارند یا ناراحت هستند زیرا دختران بدجنسی یک علاقه ناخواسته را کشف کرده اند، قرار است با چه کسی تماس بگیرند؟ نه بابا

برای مردان معمول بود که به بدخلقی همسران یا دخترانشان با عبارتی مانند "این باید زمان شما باشد" واکنش نشان می دادند. امروز، این می تواند منجر به یک ضربه مناسب به دهان شود. اما، با وجود اینکه من اجازه ندارم چنین چیزی را به زبان بیاورم، شنیدن صحبت های همسر و دختر بزرگم در مورد رفتارشان که تحت تأثیر ماه کامل است، غیر معمول نیست. "ما چه هستیم، گرگینه ها؟" من می گویم. خالی به نظر می رسد.

جنبه مثبت این است که به من یادآوری می کند که تلاش کنم. به زندگی آنها علاقه مند شویم و فرصت هایی برای رشد روابط خود به روش های جدید پیدا کنیم. اما مردان می توانند بی فایده باشند، همانطور که همه زنان می دانند. وقتی همسرم هیسترکتومی می‌کرد، اغلب نمی‌دانستم چه بگویم یا چه کار کنم. من اهمیت همه چیز را درک نکردم، که تأیید می کرد که من به طور قطع یک مرد هستم. این باعث شد که احساس کنم شکست خورده ام.

فکر کردن زیاد به دخترانم - خوشبختی آنها، آینده آنها - مرا به سمت مسموم ترین بحث جهان و سوالی که مردم را از کنگره به دانشگاه دیوانه می کند سوق می دهد: زن چیست؟ اگر از بعضی ها بپرسند دیوانه می شوند. دیگران وقتی می پرسند دیوانه می شوند و جوابی را که می خواهند نمی گیرند.

این جنگ داخلی فرهنگی دخترانم را کجا رها می کند؟ «خواهرانگی»، آن چیز اسرارآمیزی را که من با آن کاری ندارم و هیچ ادعا و حقی برای درک آن ندارم، کجا رها می کند؟

اگر به‌عنوان یک مرد، طبیعتا از دانش زنانگی، به‌ویژه چالش‌های فیزیکی منحصربه‌فرد آن محروم هستم، آیا این نشان نمی‌دهد که زن بودن قابل تعریف است؟ این چیزی است که من نیستم، جدا از هر چیز دیگری. این یه سواله این نویسنده ای است که دیده شده است که جی کی رولینگ از محبوب ترین نویسنده جهان به بدنام ترین نویسنده تبدیل شده است.

حتی اگر فقط به همسر و دخترانم و تمام آنچه که با آن‌ها روبه‌رو هستند فکر کنم، خطرات از بین بردن تعریف یک زن را تا زمانی که عملا بی‌معنی شود، تشخیص می‌دهم.

و تعجب نخواهید کرد از شنیدن من که بگویم دخترانم قطعا بی معنی نیستند.

جورج چسترتون مدیر، انتشارات و استراتژی مشترک نیوزویک است.