درگذشت کارمل هینی: دیپلماتی که با جمهوری‌خواهان و هواداران ایرلندی مخالف در ایالات متحده مقابله کرد.

متولد: 22 ژوئیه 1924

درگذشت: 13 آگوست 2026

کارمل هنی سرکنسول ایرلند در بوستون بود و در ایالت های نیوانگلند ایالات متحده کانکتیکات، مین، ماساچوست، نیوهمپشایر، رود آیلند و ورمونت از سال 1969 تا 1983، در طول سال های اولیه مشکلات ایرلند شمالی، تحت پوشش قرار داشت.

در آمریکای ایرلندی، دوره‌ای پر دردسر بود.

خلاصه او از وزارت امور خارجه این بود که آمریکایی‌های ایرلندی در ایالت‌های نیوانگلند، که با کسانی که از بی‌عدالتی‌ها در ایرلند شمالی همدردی می‌کنند، از ارسال پول برای حمایت از اهداف شبه‌نظامی در ایالت‌های نیوانگلند، که در آن زمان بین 3000 تا 4000 دلار در ماه تخمین زده می‌شد، منصرف کند.

این در جایی که او شخصا نگران بود تأثیرات فوری داشت. در ژانویه 1973، هواداران جمهوری خواه در اعتراض به ممنوعیت عضویت در سازمان های شبه نظامی جمهوری خواه و وفادار توسط دولت جک لینچ، دفاتر سرکنسولگری ایرلند در بوستون را محاصره کردند و برای یک روز کنترل آن را در دست گرفتند.

هینی و تیمش در داخل گیر افتاده بودند و ارتباطات آنها مسدود شده بود. با این حال، آنها موفق شدند قبل از رسیدن پلیس برای دستگیری معترضان اشغالگر، با ایستگاه های تلویزیونی و رادیویی محلی و روزنامه ها تماس بگیرند.

سپس جمهوری خواهان و دیگر هواداران شروع کردند به زنگ زدن در خانه او در تمام ساعات شبانه روز برای سوء استفاده از او و پخش آهنگ های شورشی. آزار و اذیت به حدی بود که او و شوهرش مجبور شدند موقتا از خانه خارج شوند.

او همچنان در جلوگیری از تجلیل از جمهوری‌خواهان مخالف ایرلندی در رژه‌های بوستون فعال بود. سپس سال 1981 و اعتصاب غذای IRA در ایرلند شمالی فرا رسید.

در آوریل همان سال، 10 عضو کمیته اسیران جنگی ایرلندی، نوراید، و انجمن ملی ایرلند با نامه ای امضا شده به هینی به کنسولگری ایرلند در بوستون حمله کردند و در آن نامه از دولت ایرلند خواستار مداخله برای جلوگیری از مرگ بیشتر اعتصاب غذا شد. آنها حاضر به ترک کنسولگری نشدند مگر اینکه او با آنها ملاقات کند. او این کار را به مدت دو ساعت انجام داد که به عنوان بحثی قوی توصیف شد که محتوای آن توسط او فاش نشد.

با مرگ اعتصاب‌کنندگان غذا، اعتراض‌های هواداران جمهوری‌خواه ایرلند در بوستون شدیدتر شد و برخی خانه هینی را اعتصاب کردند، پلاکاردها را حمل کردند و به درب خانه او سنگ پرتاب کردند، در حالی که برخی دیگر ساختمان کنسولگری را تظاهرات کردند.

در مکاتبات بعدی با امور خارجی، هینی اشاره کرد که اکثریت بزرگ سازمان های ایرلندی در بوستون در هیچ یک از اینها دخالت نداشته اند.

بزرگترین فرزند از هشت فرزند، کارمل اولیری، همانطور که در آن زمان بود، در فیرویو دوبلین بزرگ شد. او وارد خدمات دولتی شد و بعد از آن عصرها در UCD برای لیسانس تاریخ و فرانسه شروع به تحصیل کرد و پس از آن فوق لیسانس تاریخ گرفت و در آنجا معلم تاریخ شد. در سال 1965، او به عنوان منشی سوم در بخش امور خارجه وقت منصوب شد.

از آنجایی که در آن زمان تصور می شد که ایالات متحده بیشتر زنان دیپلمات را می پذیرد، او در همان سال به عنوان معاون کنسولی به سانفرانسیسکو منصوب شد و بعدا در همان سمت به بوستون منتقل شد و به زودی سرکنسول شد. او در آنجا با هنری هینی، شهروند آمریکایی آشنا شد و با آن ازدواج کرد.

ازدواج او به این معنی بود که طبق قوانین ایرلند باید بازنشسته شود، اما او در برابر این امر مقاومت کرد. یک ترتیبات محلی توافق شد که به موجب آن، در زمان بازنشستگی، او به عنوان یک کارمند محلی به کنسولگری بازگردانده شد، و از سال 1964 هیچ منع ازدواجی برای زنان شاغل در ایالات متحده وجود نداشت.

او به عنوان سرکنسول ادامه داد، با این درک که به محض اینکه اداره بتواند مرد یا زن مجردی را برای ایفای این نقش پیدا کند، از سمت خود برکنار خواهد شد.

هنگامی که سرانجام در سال 1973، پس از ورود ایرلند به EEC آن زمان، نوار ازدواج حذف شد، گرت فیتزجرالد، وزیر وقت وزارت امور خارجه کنونی، او را به عنوان کارمند دولتی بازگرداند و او به عنوان سرکنسول در بوستون ادامه داد.

کار او برای فرهنگ ایرلندی در زمان حضورش در کنسولگری چنان بود که به دلیل خدماتش به مطالعات ایرلندی، دکترای افتخاری از کالج استونهیل، ماساچوست دریافت کرد.

همزمان با نقش خود در بوستون، هنی همچنین تنها زن در هیئت ایرلندی در سازمان ملل بین سال‌های 1966 و 1971 بود، جایی که او به شدت مخالفت دولت ایرلند را با سیاست بریتانیا برای بازداشت بدون محاکمه در ایرلند شمالی ارائه کرد. در سال 1979، او دوباره به هیئت ایرلندی در سازمان ملل پیوست و به عنوان کارشناس خاورمیانه و قبرس ایرلند، دومین زنی که این کار را برای ایرلند انجام داد، به کمیته ویژه سیاسی منصوب شد.

قبل از ترک ایالات متحده در سال 1983، به قدردانی از خدمات او در بوستون، به هینی عنوان رئیس سپاه کنسولی بوستون اعطا شد. پس از بازگشت به دوبلین، او به زودی برای پیوستن به نمایندگی ایرلند در سازمان ملل در ژنو منصوب شد.

اندکی پس از بازنشستگی او در سال 1989، همسرش هنری درگذشت، اما او همچنان در دوبلین فعال بود. او مدتی مشاور سفارت ایالات متحده در برنامه بورسیه تحصیلی فولبرایت و همچنین در هیئت مدیره کتابخانه ملی و کتابخانه RDS در بالزبریج بود.

او با علاقه خاصی به جوان ایرلندی ویلیام اسمیت اوبراین، با این باور که او چیزی شبیه به یک چهره فراموش شده در تاریخ ایرلند است، مطالعه طولانی در مورد زندگی او تهیه کرد.

او شروع به نوشتن برای روزنامه‌های ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی در مورد امور بین‌الملل و همچنین مقالات سفر و نقد کتاب کرد. این شامل کمک های منظم به ستون آیین و دلیل در ایرلندی تایمز بود.

او در گروه بحث فلسفی هفتگی، Coloquy شرکت کرد و به پیاده روی نیز پرداخت. او به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد خود از Carrauntoohil، بلندترین کوه ایرلند، صعود کرد.

هنی در 100 سالگی در مورد زندگی پس از مرگ در یکی از ستون‌های مناسک و دلیل خود نوشت: «ماهیت اساسی بهشت، چه در دعاهای عرفای قرون وسطی به آن اشاره شده باشد و چه به صورت استعاری در زمینه‌های سکولار و معاصر به کار رفته باشد، این است که حالت سعادتمندی است و برای همیشه ادامه می‌یابد.»

او آگوست گذشته در سن 102 سالگی در آسایشگاه بلک راک دوبلین درگذشت. بقایای او به علوم پزشکی اهدا شد.