درگذشت Dónal Lunny: نوازنده مبتکری که اثری پاک نشدنی در موسیقی محلی و سنتی ایرلندی بر جای می گذارد

متولد: 10 مارس 1947

درگذشت: 23 اکتبر 2026

موسیقی سنتی بیشتر نیروی محرکه‌اش، اشتهایش برای نوآوری و چشم‌انداز عریض‌اش را مدیون یک نوازنده منحصربه‌فرد است که نقشی کلیدی در رساندن آن به ارتفاعاتی داشته است که قبلا تصور نمی‌شد. Dónal Lunny در قلب برخی از مهم‌ترین همکاری‌های موسیقی در شش دهه گذشته بوده است: نواختن، تولید، آهنگسازی و تنظیم آهنگ‌ها و آهنگ‌ها با چنان تخیل و خلاقیت بی‌پایانی که با تماشاگرانی که اگر او الهام بخش موسیقی سنتی نمی‌شد، طنین‌انداز می‌کردند.

ar و تازه تألیف شده.

نقش اصلی او به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار Planxty، The Bothy Band و Moving Hearts برای یک نوازنده کمتر به اندازه کافی کارت دعوت بود، اما لانی هرگز از جستجوی همکاری های جدید، صداهای بدیع و دیدگاه های تازه در مورد موسیقی که او را به عنوان یک شخص تعریف می کرد خسته نشد.

لونی در صحبت با The Irish Times در سال 2009 بر اعتقاد خود به اهمیت تغییر و توسعه در موسیقی سنتی تأکید کرد.

"من فکر می کنم حرکت و تکامل موسیقی ایرلندی چیز بسیار خوبی است، و باید تقویت و تشویق شود، زیرا این چیزی است که آن را زنده نگه می دارد. این پارادوکس تغییر است: برخی از مردم می خواهند چیزها را همانطور که بوده اند حفظ کنند، و برخی دیگر می خواهند آنها را تغییر دهند، و یک تنش در آنجا وجود دارد - و اینطور باید باشد."

او در 10 مارس 1947 در تولامور به دنیا آمد و یکی از 9 فرزند بود: چهار پسر و پنج دختر. پدرش فرانک اهل انیسکیلن و مادرش مری (نام خانوادگی راجرز) اهل رانافاست در دونگال بود. وقتی دونال پنج ساله بود، خانواده به نیوبریج نقل مکان کردند. او به کالج نیوبریج و بعدا در مدرسه برادران پاتریسیان رفت.

اکتشافات اولیه موسیقی او بسیار کم بود. دروس اولیه پیانو او را سرد کرد و تقریبا یک دهه گذشت تا او راه خود را به سمت گیتار و درام بیابد.

لونی در نوجوانی با کریستی مور رابطه نزدیکی برقرار کرد و برای سال‌ها این جفت بیشتر شبیه برادر بودند تا دوست. در دوران نوجوانی، همراه با برادر بزرگتر دونال، فرانک، اولین گروه خود را با نام The Rakes of Kildare تشکیل دادند.

میراث Dónal Lunny گشودگی او به روش های جدید تفسیر موسیقی قدیمی است

در سال 1965 او به کالج ملی هنر و طراحی رفت و به یک طلا و نقره‌ساز ماهر تبدیل شد، اما موسیقی در قلب شخصیت او بود و بنابراین او وقت خود را وقف تبدیل شدن به یک نوازنده تمام وقت کرد.

در این دوره بود که او برای اولین بار به لطف اندی اروین با بوزوکی روبرو شد. این ساز یونانی مسیری ناشناخته به نیروهای ضربی سنت ایرلندی را ارائه داد که او با ترکیبی هیجان‌انگیز از اقتدار و روحی بی‌بند و بار از ماجراجویی استخراج کرد.

به لطف Lunny است که بوزوکی در حال حاضر یکی از ویژگی های اصلی موسیقی سنتی ایرلندی است. او همچنین در نوازندگی ماندولین خود بسیار تأثیرگذار بود و هر دو ساز را به قلب سنت برد و در عین حال گیتاریست و درامر چیره دستی بود. در اوایل دهه 2000 او یک کیت درام آکوستیک را اختراع کرد تا آنچه را که به عنوان الزامات باس و ضربی موسیقی سنتی می‌دید برآورده کند.

در اواسط اواخر دهه 1960، او The Parnell Folk را با میک مولونی، شان کورکوران، جانی موریسی و دن ماهر تشکیل داد. پس از آن Emmet Folk و در نهایت Emmet Spiceland، یک حس مردمی شکل گرفت که توسط دونال و مرحوم مولونی شکل گرفت، که در سال 1966 هنگامی که دونال فقط 19 سال داشت و هنوز در کالج بود، با مری از Dungloe موفق به کسب رتبه اول شد.

موفقیت اولیه آن‌ها باعث شد صحنه‌هایی را تجربه کنند که یادآور Beatlemania بود، که در آن زمان منبع شرمساری حاد لانی بود.

در سال 1970، دونال با ایروین شریک شد تا The Mug’s Gig را که یک شب باشگاهی معمولی در طبقه پایین در میخانه Slattery در خیابان Capel است، تأسیس کند. در اینجا کاملا مشخص شد که این زوج نه تنها موسیقی فولکلور و سنتی ایرلندی را تفسیر می‌کردند، بلکه با عشق مشترکشان به ریتم‌های پیچیده و چرخان و تنظیم‌های ملودیک بدیع، آن را از آن خود می‌کردند.

برای چندین دهه، دونال لونی را می‌توان در حال دوچرخه‌سواری در سرتاسر دوبلین دید، چهره‌ای آرام با لبخندی آماده و دفتر خاطراتی مملو از تعهدات.

در سال 1971 دونال اولین آلبوم انفرادی مور به نام Prosperous را تولید کرد که در آن ایروین نیز حضور داشت. این گروه سه نفری اشتهای خود را برای آنچه که با تشکیل پلانکستی در سال 1972 دنبال می‌شد برانگیخت. لونی، موسیقی‌دانی که به گفته او، «بدون شک بامزه‌ترین مردی بود که می‌شناسم».

دونال در سال 1971 شرکت Mulligan Records را با Seamus O'Neill تأسیس کرد که به یکی از مهم‌ترین شرکت‌های موسیقی مستقل ایرلندی تبدیل شد. علاوه بر انتشار موسیقی محلی سنتی و معاصر، این لیبل چندین تک آهنگ موج نو را منتشر کرد.

دونال لونی در 20 سالگی با همسر اولش جودی که آمریکایی بود آشنا شد و با هم صاحب پسری به نام اویسین شدند. او یک دختر به نام کورا ونوس لونی از عکاس آلمانی جولیا بوته داشت. کورا اکنون به تنهایی یک موسیقیدان موفق است.

او بعدا با موسیقیدان ژاپنی هیدکو ایتامی ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام سورا چان شدند. آنها از هم جدا شدند و او اکنون در ژاپن زندگی می کند. او از سیناد اوکانر صاحب پسری به نام شین شد. شین در سال 2022 به طرز غم انگیزی درگذشت.

او همچنین رابطه عاشقانه‌ای با شارون شانون داشت و از زمان ضبط اولین کار انفرادی برجسته‌اش در سال 1991، به طور گسترده با او همکاری کرد.

برای چندین دهه، دونال لونی را می‌توان در حال دوچرخه‌سواری در سرتاسر دوبلین دید، چهره‌ای آرام با لبخندی آماده و دفتر خاطراتی پر از تعهدات. انرژی او از بین نرفت و شور و شوق او برای همکاری با انواع موسیقیدانان از فرانک هارت (که آلبوم های برجسته تصنیف ناپلئونی را با او منتشر کرد) و مارک ناپفلر گرفته تا الویس کاستلو، کیت بوش، بابا مال و ون موریسون کاهش یافت.

ادای احترام به موسیقیدان دونال لونی پس از مرگ او در سن 79 سالگی

دونال لونی در طول زندگی طولانی و بی‌نظیر خود، در همکاری‌ها پیشرفت کرد. در سال 1974 اولین آلبوم را برای Celtic Folkweave، دوتایی متشکل از Mick Hanly و Micheal Ó Domhnaill تولید کرد. بسیاری از همکاری‌های او به برخی از مهم‌ترین گروه‌های گروه از Planxty تا The Bothy Band و بعدا Coolfin، Mozaik، LAPD و Usher’s Island تبدیل شدند.

اخیرا، او مسیرهای جدیدی را در همراهی با نوازنده کمانچه زوئه کانوی و نوازنده باکس مرتین اوکانر ایجاد کرد. او در بسیاری از مستندهای تلویزیونی، از Bringing It All Back Home گرفته تا A River of Sound، Sult و Lorg Lunny مشارکت سخاوتمندانه ای داشت.

آهنگ‌های متعدد او برای تئاتر، فیلم و تلویزیون منجر به ورود او به آوسدانا در سال 2007 شد. در سال 2008 دونال دکترای افتخاری موسیقی را از کالج ترینیتی دریافت کرد. در سال 2009 او به عنوان هنرمند در دانشگاه لیمریک منصوب شد، جایی که او اغلب در آنجا تدریس می کرد. مایکل سوئیله‌ابهاین فقید، دونال لونی را «یک فرد بسیار نجیب‌تلمن و ساکت» توصیف کرد، در حالی که لیام اوفلین، همدست او در پلانکسی، دوست داشت که چگونه دونال «هیچ‌وقت آهنگی را پشت سر نمی‌گذاشت».

گروه Bothy در سال 2024، با پای یک مستند TG4 در مورد گروه، دوباره به هم پیوستند. اجرای زنده برنامه ریزی شده آنها به دلیل مشکلات سلامتی غیرمنتظره دونال کوتاه شد، اما کنسرت جادویی در The Complex در اسمیتفیلد بار دیگر بر نقش اصلی که لانی در تنظیم و تقویت صدای خارق العاده گروه ایفا کرد، تاکید کرد، صدایی که امروز به همان اندازه پیشگامانه است که آنها در اواسط دهه 1970 در اوج خود بودند.

رفتار خودآگاهانه او عقل موسیقایی قدرتمندی را که در یک جلسه آرام در The Rosses of Donegal به همان اندازه که در محیط های پر هیاهو تالار ملی کنسرت و رویال آلبرت هال در خانه بود، رد کرد. او یک لویاتان بود که اثری محو نشدنی در سراسر و فراتر از موسیقی محلی و سنتی ایرلندی بر جای گذاشته است.

از دونال لونی فرزندانش، اویسین، کورا ونوس و سورا چان و همسران سابقش جودی و هیدکو به یادگار مانده است.