در اندونزی، دانشجویان دکترا از نظارت بد سوت می زنند

دانشجویان دکترا در دانشگاه های اندونزی می گویند که کیفیت نظارت در این کشور اغلب ضعیف است و بسیاری از سرپرستان رفتارهای نامناسبی دارند. اعتبار: epsgalery85/Shutterstock

زمانی که رولی چاریتاس پرهمانا به عنوان یک استاد مدعو به ایالات متحده رفت، شوک فرهنگی دانشگاهی بسیار شدید بود. پرهمانا، مدرس ریاضیات در دانشگاه احمد داهلان در یوگیاکارتا، اندونزی، و محقق مدعو در دانشگاه میشیگان غربی در کالامازو، می‌گوید: «از دیدن یک سرپرست دانشگاهی که آخر هفته با دانشجویان دکترای خود به دوچرخه‌سواری می‌رفت شگفت‌زده شدم.

پرهمانا نمی‌تواند چنین تعاملی را در خانه تصور کند، و خود را به‌خاطر برگزاری بحث‌های غیررسمی با دانش‌آموزان در دکه‌های کوچک خیابانی یا رستوران‌هایی که در سرتاسر اندونزی رایج است، در اقلیت توصیف می‌کند. او می گوید که بسیاری از همکارانش هرگز دانش آموزان خود را در محیط های معمولی ملاقات نمی کنند.

روابط نامزد دکترا و ناظر در کشور مجمع الجزایر آسیای جنوب شرقی اغلب کمتر حول محور نظارت مستقیم علمی در آزمایشگاه یا در سراسر یک پروژه تحقیقاتی نسبت به بسیاری از برنامه های دکترای دیگر جهان متمرکز است. بسیاری از محققین اولیه در عوض می گویند که آنها فقط برای گفتگوهای رسمی مختصر، برای امضای طرح های تحقیقاتی یا امضای پایان نامه خود با استاد راهنما ملاقات می کنند. پرهمانا می‌گوید: دانش‌آموزان در مؤسسات بزرگ‌تر و معتبرتر گاهی نظارت مستقیم بیشتری دارند، اما «بیشتر چیزی که ما داریم عدم تقارن قدرت است».

یکی از 11 دانشجوی دکترا که برای این مقاله مصاحبه کرد، می‌گوید: «من مرتبا با سرپرستانم ملاقات می‌کردم، اما آنها به جای اینکه بر من نظارت کنند، درباره اساتید دیگر غیبت می‌کردند. چندین نفر برای محافظت از شغل خود درخواست ناشناس ماندن کردند.

یک دانشجوی ناشناس در سمارنگ، اندونزی، می گوید: «مطمئنم اساتید زیادی هستند که با دانش آموزان ناعادلانه رفتار می کنند.

یکی دیگر می گوید: «اما ما مجبوریم آنچه را که سرپرستانمان می گویند بپذیریم زیرا می خواهیم به زودی فارغ التحصیل شویم.

برخی از دانشگاهیان جوان استدلال می کنند که مشکل سرپرستان بد ناشی از مدیریت ضعیف برنامه های دکترا در اندونزی است که هدف آن افزایش جمعیت فارغ التحصیلان دکترا از حدود 75000 به 125000 تا سال 2045 است. برایان یولیارتو، وزیر آموزش عالی، علم و فناوری کشور، می گوید که این جاه طلبی باعث رشد اقتصادی خواهد شد. داده های آماری ملی تکه تکه است، با سرشماری های گسترده هر ده سال، اما اندونزی حدود 64 میلیون نفر بین سنین 16 تا 30 سال دارد.

یولیارتو این گروه - 22 درصد از جمعیت کشور - را به عنوان "یک امتیاز جمعیتی" توصیف می کند و به Nature می گوید که ملت باید "آنها را به منابع انسانی بسیار ماهر تبدیل کند".

امروزه در اندونزی به ازای هر یک میلیون نفر 272 دارنده دکترا وجود دارد، در حالی که برای مثال در ایالات متحده این رقم در حدود 14000 نفر در هر میلیون نفر است.

رابطه من با استاد راهنمای دکترا سمی شده است - چه کار کنم؟