در این روز در فضا! 12 نوامبر 2014: کاوشگر Philae اروپایی بر روی دنباله دار 67P فرود آمد، دو بار پرش کرد و سپس برای نزدیک به 2 سال گم شد.

در 12 نوامبر 2014، یک فضاپیمای اروپایی به نام Philae بر روی دنباله دار 67P فرود آمد. اگر بگوییم این یک فرود پر دست انداز بود، دست کم گرفتن است.

فرودگر Philae متعلق به آژانس فضایی اروپا قبل از فرود تاریخی خود در سال 2014 از مدارگردی به نام روزتا جدا شد. قرار بود از هارپون ها برای حفظ خود بر روی سطح دنباله دار 67P استفاده کند، اما هارپون ها هرگز شلیک نکردند.

هنگامی که آن را لمس کرد، بلافاصله به فضا برگشت. اولین جهش فیله را نیم مایلی بالاتر از سطح دنباله دار آورد، قبل از اینکه گرانش آن را به پایین بازگرداند.

فیله تقریبا دو سال قبل از اینکه دانشمندان آن را پیدا کنند گم شده بود. تصاویری از روزتا نشان می‌دهد که فیله در شکافی تاریک در بالای دنباله‌دار اردکی شکل لاستیکی گیر کرده است.

فضاپیمای روزتا آژانس فضایی اروپا این عکس‌ها را از فرودگر فیله که به سمت سطح دنباله‌دار 67P/Churyumov–Gerasimenko در حال فرود آمدن و سپس پریدن از آن در طی فرود تاریخی آن در 12 نوامبر 2014 ثبت شده است. (اعتبار تصویر: ESA/RosettaIR/MPS برای OSOS MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA) چرا مهم بود

اکسپدیشن روزتا و فیله آژانس فضایی اروپا اولین ماموریت در نوع خود بود، تلاشی برای نه تنها قرار ملاقات با یک دنباله دار و تماشای تغییر آن در طول زمان با نزدیک شدن به خورشید (این کار روزتا بود)، بلکه همچنین برای فرود نرم یک کاوشگر بر روی سطح یخی و صخره ای آن برای دیدن اینکه یک دنباله دار واقعا از چه چیزی ساخته شده است.

ماموریت روزتا و فیله در هر دو مورد موفقیت آمیز بود، اما فرود تاریخی فیله به دلیل برخورد آشفته آن خدشه دار شد. فیله در واقع سه بار مختلف روی دنباله‌دار 67/P فرود آمد، همه به این دلیل که زوبین‌هایی که برای محکم کردن آن در محل طراحی شده بودند، طبق برنامه شلیک نکردند.

پس از اولین فرود، فیله به سمت بالا پرید و به مدت دو ساعت در اطراف دنباله دار چرخید و قبل از اینکه دوربین های روزتا ردیابی آن را گم کنند، یک پرش دیگر انجام داد. دانشمندان متوجه شدند که در یک نقطه سایه گیر کرده است که نور خورشید نمی تواند به صفحات خورشیدی آن برسد. از آنجایی که فیله از انرژی خورشیدی استفاده می کرد، نیاز داشت که به درستی رو به خورشید باشد تا نیروی کافی برای عملکرد پایدار روی سطح دنباله دار تولید کند.

با این حال، فیلا مقداری انرژی در باتری‌ها ذخیره می‌کرد که بیش از دو روز روی سطح دوام آورد. این به فیله اجازه داد تا در مدت زمانی که در دنباله دار 67/P در اختیار داشت، با 10 ساز خود مقداری علم اجرا کند. مهم‌تر از همه، فیله مولکول‌های آلی را پیدا کرد که قبلا هرگز روی یک دنباله‌دار شناسایی نشده بودند.

مدارگرد روزتا تا سپتامبر 2016 به دور دنباله‌دار 67P ادامه داد و در همان ماه بود - درست چند هفته قبل از فرود روزتا بر روی دنباله‌دار در 30 سپتامبر 2016- که فضاپیما کاوشگر فیلا را که به پهلو در شکافی سنگی افتاده بود، دوباره کشف کرد.

تاریخچه فضایی بیشتری می خواهید؟ آرشیو کامل داستان On This Day In Space ما را بررسی کنید و ویدیوهای On This Day In Space ما را در YouTube تماشا کنید.