در این روز در فضا! 8 اکتبر 1992: کاوشگر زهره پایونیر ناسا پس از 14 سال گردش به دور سیاره در جو زهره سوخت.

در 8 اکتبر 1992، فضاپیمای پایونیر 12 ناسا در جو زهره سوخت.

پایونیر 12 که با نام مدارگرد پایونیر زهره نیز شناخته می شود، 14 سال را صرف چرخش به دور زهره و مطالعه جو این سیاره کرد. همچنین بررسی کرد که چگونه یونوسفر و میدان مغناطیسی سیاره با ذرات باردار خورشید به نام باد خورشیدی برهمکنش می‌کنند.

Pioneer 12 حتی می‌توانست دنباله‌دار هالی را در حالی که در مدار زهره بود، بررسی کند.

وقتی پیشران پایونیر 12 تمام شد، مدار آن به طور طبیعی شروع به فروپاشی کرد و در جو ناهید متلاشی شد.

تصویری از زهره پیشگام ناسا یا پایونیر 12 در بالای ابرهای ناهید. (اعتبار تصویر: ناسا) چرا مهم است

پایونیر 12 که در ناسا به عنوان ماموریت پایونیر ونوس یا پایونیر ونوس 1 نیز شناخته می شود، اولین فضاپیمای آمریکایی بود که وارد مدار ناهید شد. این هواپیما در 20 می 1978 پرتاب شد و در 4 دسامبر همان سال در مدار ناهید قرار گرفت.

این ماموریت بخشی از یک پرواز تگ تیمی به سمت زهره بود (کاوشگر دوم، پایونیر ونوس 2، در آگوست 1978 پرتاب شد)، اما همانطور که از نامش پیداست، پایونیر ونوس 1 اولین بار بود که با موشک اطلس قنطورس از مجتمع پرتاب 36A در کیپ کاناورال، فلوریدا پرتاب شد.

PIoneer Venus 1 16 ابزار مختلف را برای مطالعه زهره از مداری در حدود 99 مایل (160 کیلومتر) حمل می‌کند که طبق بررسی اجمالی ناسا، کاوشگر کمی بیش از 23 ساعت طول می‌کشد تا دور سیاره دور بزند.

عکسی از زهره از مدارگرد پایونیر ونوس 1 ناسا. (اعتبار تصویر: ناسا) ابزارهای کاوشگر بیشتر سطح زهره را بین عرض های جغرافیایی 73 درجه شمالی و 63 درجه جنوبی با وضوح 47 مایل (75 کیلومتر) نقشه برداری کردند. داده‌های آن سیاره‌ای بسیار گردتر و صاف‌تر از زمین را نشان می‌دهد که بالاترین نقطه آن - به نام ماکسول مونتس - 6.5 مایل (10.8 کیلومتر) از سطح بالا می‌رود. ناسا گفت که قله ای بلندتر از کوه اورست و دره عمیق تر از گرند کنیون روی زمین داشت.

ناسا نوشت: "دوربین‌ها همچنین رعد و برق تقریبا مداوم را در جو شناسایی کردند. فضاپیما تأیید کرد که زهره میدان مغناطیسی کمی دارد."

تا 19 مارس 1981، زهره پایونیر 93 درصد از منطقه ای را که در دید ابزارهای خود بود نقشه برداری کرد، بنابراین ناسا رادار نقشه برداری خود را خاموش کرد. اما در سال 1991، کاوشگر می‌توانست بخش‌های جدیدی از ناحیه جنوبی زهره را ببیند، که ناسا را ​​وادار کرد تا رادار نقشه‌برداری را 13 سال کامل پس از پرتاب دوباره فعال کند تا داده‌های بیشتری از کاوشگر جمع‌آوری کند.

دنباله دار هالی نیز تنها دنباله دار پیشگام زهره نبود که مشاهده شد. این کاوشگر موفق به مطالعه دنباله‌دارهای انکه در سال 1984، جیاکوبینی-زینر در سال 1985، دنباله‌دار ویلسون در سال 1987 و دنباله‌دارهای NTT و McNaught (هر دو در سال 1987) شد.

تاریخچه فضایی بیشتری می خواهید؟ آرشیو کامل داستان On This Day In Space ما را بررسی کنید و ویدیوهای On This Day In Space ما را در YouTube تماشا کنید.